 |
|
HAPPY NEWYEAR EVERYBODY...!!!
|
31 Dec '03 -
|
 |
| |
|
|
|
|
HAPPY NEWYEAR EVERYBODY...!!!
|
|
|
| |
|
|
|
|
Geen witte kerst.
|
24 Dec '03 -
|
|
..... en terwijl de ondervragers zich opnieuw als
havikken op hun prooi storten, loopt de Skinhead - zes kilometer
verderop - ontspannen langs de kade. Zijn soldatenlaarzen geven hem een
stevige doch soepele tred. De vouwen van zijn broekspijpen zien er
onberispelijk uit. Zijn handen, diep weggestoken in de zakken van zijn
'bomber' wiegen nauwelijks mee op de toch redelijk ritmische looppas.
Zijn kaalgeschoren schedel glimt in de middagzon. Het is een mooie dag.
En hij oogt tevreden. De opmars van zijn beweging verloopt
voorspoedig en het zal een kwestie van tijd blijken voordat deze stad
gezuiverd zal zijn van alle ongewenste elementen.
En wanneer het eindelijk zover is zal hij langs
de kant staan, joelend en tierend naar de Jood en de Neger terwijl ze
gezamelijk met hun vieze andersgekleurde soortgenoten gedeporteerd
worden. En hij zal hartstochtelijk juichen, hij zal ze beschimpen, hij
zal ze bekogelen met elk voorwerp dat hij op dat moment tot zijn
beschikking heeft en hij zal het achteraf vieren met een toost. Een
toost op alle dode Joden, dode Negers (al dan niet opgegroeid in de
woestijn) en elk ander (dood) inferieur ras.
Glimlachend steekt hij de brug over, op weg
naar het café. Vandaag is het pamfletten-dag, en dat is tegelijkertijd
een mooi excuus om je vol te gieten. Misschien dat Frits weer wat
nieuwe jodenmoppen heeft. Ja, hij heeft er zin in vandaag.
Een seconde, meer niet. Een seconde betrekt zijn
gezicht, maar net zo snel trekt hij deze weer in de plooi. Vier negers,
twee marokkanen en ...... een blanke! Saampjes en gebroederlijk op de
brug! Ergens weet hij dat hij zich in moet houden, maar het is hem te
machtig. Onwillekeurig glijden de vingers van zijn rechterhand om het
heft van de stiletto in zijn rechterjaszak. Zonder de allochtonen ook
maar één blik waardig te keuren stevent hij recht op het blanke
onderkruipsel af.
"Hoe haal je het in je hoofd, negervriendje?" Sist hij de blanke toe. "Heb
je enig idee wat voor ziektes je op kunt lopen wanneer je omgaat
met dit soort uitschot, of heeft je moeder je dat nooit geleerd?"
Met belangstelling observeert de rest van het gezelschap de kale jongeman.
"Ach, ik begrijp hem al. Jouw moeder zuigt de
zwarte, besneden lullen van hun vaders af, niet? Nou, wees gerust. Ook
jij komt aan de beurt als de Grote Zuivering eindelijk zal
plaatsvinden. En dan zal ook jij eraan geloven."
Een van de marokkaanse jongens richt zich nu tot
de Skinhead, en verzoekt deze dringend op te hoepelen en zijn
praatjes met zich mee te nemen. "Eej, ga wèg man! Ga Hitler pijpen, ofso oké?"
"Tuurlijk, Berber. Tuurlijk. Hoe gaat het met je joodse vriendjes, huh? Hahaha. Maar ik ga al, hoor." De
Skinhead keert hun de rug toe, maar uiteindelijk klikt de stiletto
toch. In de volgende seconde draait hij zich om en steekt toe.
Voltreffer! Het lemmet weerkaatst in het warme middagzonnetje terwijl
het tot aan het heft in de borstkas van de marokkaan verdwijnt.
Fijne druppeltjes bloed vergezellen het mes als hij terugtrekt. De
marokkaanse kalfsoester trekt wit weg.
De Skinhead was in gedachten al in het café,
pochend over zijn heldendaad, echter een
onvrijwillige struikelpartij verbreekt ruw het voordragen van zijn
heldenepos. De blanke jongeman had hem ten val gebracht.
Tijd voor een verwensing heeft hij niet. De
blanke jongeman schopt hem zonder na te denken in het gezicht
en treft daarbij zijn neus. En goed ook. Het bloed spuit
er meteen uit, maar hij krijgt geen tijd om pijn te lijden. De
volgende schop is al onderweg en zal hem in zijn oogkas raken. En goed
ook. Het gezelschap is inmiddels wakker geworden en begint de Skinhead
te raken waar ze kunnen. Een jongen stampt met zijn hak op de
vingers van de rechterhand waar de stiletto als een pas gepelde banaan
inlag. De vingerkootjes van zijn ring, wijs- en middelvinger knappen
als oud brandhout onder de stampende hak, en vormen een groteske
klauw. Een onvrijwillige.
De Skinhead probeert uit alle macht de schoppen en maaiende vuisten te ontwijken, maar het wil nog niet zo. "inferieur ras, inferieur ras, inferieur ras." Denkt hij bij zichzelf. "Hoe haal je .... Hoe haal je het in je hoofd, negervriendje? Hoe haal je het in je hoofd, negervriendje?" Galmt het door zijn hoofd.
Drie verschillende merken gympen stampen op zijn
hoofd totdat de duisternis invalt. Flarden tekst bereiken zijn hersens,
maar hij kan ze nog niet logisch herleiden. ".... geen witte kerst
...... Nazituig! ..... Jouw moeder ..... naaien ...... reet! Zeg nog
........ Sieg ....... typhuslijder! .... voor jou ..... witte kerst
...... typhushomo! Waar ...... je vriendjes ...... ! .... nu! .....
ambulance bellen ...... opschieten! ..... laat ..... creperen
.......... kankerzooi! ..... "
Stilte. |
|
|
|
|
Geen witte kerst.
|
|
|
..... en terwijl de ondervragers zich opnieuw als
havikken op hun prooi storten, loopt de Skinhead - zes kilometer
verderop - ontspannen langs de kade. Zijn soldatenlaarzen geven hem een
stevige doch soepele tred. De vouwen van zijn broekspijpen zien er
onberispelijk uit. Zijn handen, diep weggestoken in de zakken van zijn
'bomber' wiegen nauwelijks mee op de toch redelijk ritmische looppas.
Zijn kaalgeschoren schedel glimt in de middagzon. Het is een mooie dag.
En hij oogt tevreden. De opmars van zijn beweging verloopt
voorspoedig en het zal een kwestie van tijd blijken voordat deze stad
gezuiverd zal zijn van alle ongewenste elementen.
En wanneer het eindelijk zover is zal hij langs
de kant staan, joelend en tierend naar de Jood en de Neger terwijl ze
gezamelijk met hun vieze andersgekleurde soortgenoten gedeporteerd
worden. En hij zal hartstochtelijk juichen, hij zal ze beschimpen, hij
zal ze bekogelen met elk voorwerp dat hij op dat moment tot zijn
beschikking heeft en hij zal het achteraf vieren met een toost. Een
toost op alle dode Joden, dode Negers (al dan niet opgegroeid in de
woestijn) en elk ander (dood) inferieur ras.
Glimlachend steekt hij de brug over, op weg
naar het café. Vandaag is het pamfletten-dag, en dat is tegelijkertijd
een mooi excuus om je vol te gieten. Misschien dat Frits weer wat
nieuwe jodenmoppen heeft. Ja, hij heeft er zin in vandaag.
Een seconde, meer niet. Een seconde betrekt zijn
gezicht, maar net zo snel trekt hij deze weer in de plooi. Vier negers,
twee marokkanen en ...... een blanke! Saampjes en gebroederlijk op de
brug! Ergens weet hij dat hij zich in moet houden, maar het is hem te
machtig. Onwillekeurig glijden de vingers van zijn rechterhand om het
heft van de stiletto in zijn rechterjaszak. Zonder de allochtonen ook
maar één blik waardig te keuren stevent hij recht op het blanke
onderkruipsel af.
"Hoe haal je het in je hoofd, negervriendje?" Sist hij de blanke toe. "Heb
je enig idee wat voor ziektes je op kunt lopen wanneer je omgaat
met dit soort uitschot, of heeft je moeder je dat nooit geleerd?"
Met belangstelling observeert de rest van het gezelschap de kale jongeman.
"Ach, ik begrijp hem al. Jouw moeder zuigt de
zwarte, besneden lullen van hun vaders af, niet? Nou, wees gerust. Ook
jij komt aan de beurt als de Grote Zuivering eindelijk zal
plaatsvinden. En dan zal ook jij eraan geloven."
Een van de marokkaanse jongens richt zich nu tot
de Skinhead, en verzoekt deze dringend op te hoepelen en zijn
praatjes met zich mee te nemen. "Eej, ga wèg man! Ga Hitler pijpen, ofso oké?"
"Tuurlijk, Berber. Tuurlijk. Hoe gaat het met je joodse vriendjes, huh? Hahaha. Maar ik ga al, hoor." De
Skinhead keert hun de rug toe, maar uiteindelijk klikt de stiletto
toch. In de volgende seconde draait hij zich om en steekt toe.
Voltreffer! Het lemmet weerkaatst in het warme middagzonnetje terwijl
het tot aan het heft in de borstkas van de marokkaan verdwijnt.
Fijne druppeltjes bloed vergezellen het mes als hij terugtrekt. De
marokkaanse kalfsoester trekt wit weg.
De Skinhead was in gedachten al in het café,
pochend over zijn heldendaad, echter een
onvrijwillige struikelpartij verbreekt ruw het voordragen van zijn
heldenepos. De blanke jongeman had hem ten val gebracht.
Tijd voor een verwensing heeft hij niet. De
blanke jongeman schopt hem zonder na te denken in het gezicht
en treft daarbij zijn neus. En goed ook. Het bloed spuit
er meteen uit, maar hij krijgt geen tijd om pijn te lijden. De
volgende schop is al onderweg en zal hem in zijn oogkas raken. En goed
ook. Het gezelschap is inmiddels wakker geworden en begint de Skinhead
te raken waar ze kunnen. Een jongen stampt met zijn hak op de
vingers van de rechterhand waar de stiletto als een pas gepelde banaan
inlag. De vingerkootjes van zijn ring, wijs- en middelvinger knappen
als oud brandhout onder de stampende hak, en vormen een groteske
klauw. Een onvrijwillige.
De Skinhead probeert uit alle macht de schoppen en maaiende vuisten te ontwijken, maar het wil nog niet zo. "inferieur ras, inferieur ras, inferieur ras." Denkt hij bij zichzelf. "Hoe haal je .... Hoe haal je het in je hoofd, negervriendje? Hoe haal je het in je hoofd, negervriendje?" Galmt het door zijn hoofd.
Drie verschillende merken gympen stampen op zijn
hoofd totdat de duisternis invalt. Flarden tekst bereiken zijn hersens,
maar hij kan ze nog niet logisch herleiden. ".... geen witte kerst
...... Nazituig! ..... Jouw moeder ..... naaien ...... reet! Zeg nog
........ Sieg ....... typhuslijder! .... voor jou ..... witte kerst
...... typhushomo! Waar ...... je vriendjes ...... ! .... nu! .....
ambulance bellen ...... opschieten! ..... laat ..... creperen
.......... kankerzooi! ..... "
Stilte. |
|
|
|
|
Geen witte kerst.
|
|
|
..... en terwijl de ondervragers zich opnieuw als
havikken op hun prooi storten, loopt de Skinhead - zes kilometer
verderop - ontspannen langs de kade. Zijn soldatenlaarzen geven hem een
stevige doch soepele tred. De vouwen van zijn broekspijpen zien er
onberispelijk uit. Zijn handen, diep weggestoken in de zakken van zijn
'bomber' wiegen nauwelijks mee op de toch redelijk ritmische looppas.
Zijn kaalgeschoren schedel glimt in de middagzon. Het is een mooie dag.
En hij oogt tevreden. De opmars van zijn beweging verloopt
voorspoedig en het zal een kwestie van tijd blijken voordat deze stad
gezuiverd zal zijn van alle ongewenste elementen.
En wanneer het eindelijk zover is zal hij langs
de kant staan, joelend en tierend naar de Jood en de Neger terwijl ze
gezamelijk met hun vieze andersgekleurde soortgenoten gedeporteerd
worden. En hij zal hartstochtelijk juichen, hij zal ze beschimpen, hij
zal ze bekogelen met elk voorwerp dat hij op dat moment tot zijn
beschikking heeft en hij zal het achteraf vieren met een toost. Een
toost op alle dode Joden, dode Negers (al dan niet opgegroeid in de
woestijn) en elk ander (dood) inferieur ras.
Glimlachend steekt hij de brug over, op weg
naar het café. Vandaag is het pamfletten-dag, en dat is tegelijkertijd
een mooi excuus om je vol te gieten. Misschien dat Frits weer wat
nieuwe jodenmoppen heeft. Ja, hij heeft er zin in vandaag.
Een seconde, meer niet. Een seconde betrekt zijn
gezicht, maar net zo snel trekt hij deze weer in de plooi. Vier negers,
twee marokkanen en ...... een blanke! Saampjes en gebroederlijk op de
brug! Ergens weet hij dat hij zich in moet houden, maar het is hem te
machtig. Onwillekeurig glijden de vingers van zijn rechterhand om het
heft van de stiletto in zijn rechterjaszak. Zonder de allochtonen ook
maar één blik waardig te keuren stevent hij recht op het blanke
onderkruipsel af.
"Hoe haal je het in je hoofd, negervriendje?" Sist hij de blanke toe. "Heb
je enig idee wat voor ziektes je op kunt lopen wanneer je omgaat
met dit soort uitschot, of heeft je moeder je dat nooit geleerd?"
Met belangstelling observeert de rest van het gezelschap de kale jongeman.
"Ach, ik begrijp hem al. Jouw moeder zuigt de
zwarte, besneden lullen van hun vaders af, niet? Nou, wees gerust. Ook
jij komt aan de beurt als de Grote Zuivering eindelijk zal
plaatsvinden. En dan zal ook jij eraan geloven."
Een van de marokkaanse jongens richt zich nu tot
de Skinhead, en verzoekt deze dringend op te hoepelen en zijn
praatjes met zich mee te nemen. "Eej, ga wèg man! Ga Hitler pijpen, ofso oké?"
"Tuurlijk, Berber. Tuurlijk. Hoe gaat het met je joodse vriendjes, huh? Hahaha. Maar ik ga al, hoor." De
Skinhead keert hun de rug toe, maar uiteindelijk klikt de stiletto
toch. In de volgende seconde draait hij zich om en steekt toe.
Voltreffer! Het lemmet weerkaatst in het warme middagzonnetje terwijl
het tot aan het heft in de borstkas van de marokkaan verdwijnt.
Fijne druppeltjes bloed vergezellen het mes als hij terugtrekt. De
marokkaanse kalfsoester trekt wit weg.
De Skinhead was in gedachten al in het café,
pochend over zijn heldendaad, echter een
onvrijwillige struikelpartij verbreekt ruw het voordragen van zijn
heldenepos. De blanke jongeman had hem ten val gebracht.
Tijd voor een verwensing heeft hij niet. De
blanke jongeman schopt hem zonder na te denken in het gezicht
en treft daarbij zijn neus. En goed ook. Het bloed spuit
er meteen uit, maar hij krijgt geen tijd om pijn te lijden. De
volgende schop is al onderweg en zal hem in zijn oogkas raken. En goed
ook. Het gezelschap is inmiddels wakker geworden en begint de Skinhead
te raken waar ze kunnen. Een jongen stampt met zijn hak op de
vingers van de rechterhand waar de stiletto als een pas gepelde banaan
inlag. De vingerkootjes van zijn ring, wijs- en middelvinger knappen
als oud brandhout onder de stampende hak, en vormen een groteske
klauw. Een onvrijwillige.
De Skinhead probeert uit alle macht de schoppen en maaiende vuisten te ontwijken, maar het wil nog niet zo. "inferieur ras, inferieur ras, inferieur ras." Denkt hij bij zichzelf. "Hoe haal je .... Hoe haal je het in je hoofd, negervriendje? Hoe haal je het in je hoofd, negervriendje?" Galmt het door zijn hoofd.
Drie verschillende merken gympen stampen op zijn
hoofd totdat de duisternis invalt. Flarden tekst bereiken zijn hersens,
maar hij kan ze nog niet logisch herleiden. ".... geen witte kerst
...... Nazituig! ..... Jouw moeder ..... naaien ...... reet! Zeg nog
........ Sieg ....... typhuslijder! .... voor jou ..... witte kerst
...... typhushomo! Waar ...... je vriendjes ...... ! .... nu! .....
ambulance bellen ...... opschieten! ..... laat ..... creperen
.......... kankerzooi! ..... "
Stilte. |
|
|
|
|
Handig! Ambtgenoten!
|
|
|
A construction worker was decapitated when co-workers tried to dig him out of a collapsed ditch with an excavating machine, officials said. The 39-year-old man, whose name was not released, became trapped in the ditch Monday afternoon at the intersection of Taylor Street and DeGroot Place on Staten Island. Colleagues tried to free him and another trapped worker with a backhoe, accidentally severing the first man's head.
Workers had dug the 16-foot trench as a part of project to connect houses on Staten Island to a sewer line. Its walls collapsed after the two men went inside. It had not yet been determined whether the man died because of the decapitation or when the trench's walls collapsed, said Paul Iannizzotto, a fire department spokesman.
The other worker, a 66-year-old man whose name was not released, was rescued after firefighters arrived at the scene and was taken to St. Vincent's Hospital with minor injuries, police said. The Formica Construction Co. of Staten Island had been given a permit to dig the trench, according to Ilyse Fink, a spokeswoman for the city's building department. She said the company would be issued at least one violation, for failing to properly reinforce the trench's walls. |
|
|
|
|
Handig! Ambtgenoten!
|
|
|
A construction worker was decapitated when co-workers tried to dig him out of a collapsed ditch with an excavating machine, officials said. The 39-year-old man, whose name was not released, became trapped in the ditch Monday afternoon at the intersection of Taylor Street and DeGroot Place on Staten Island. Colleagues tried to free him and another trapped worker with a backhoe, accidentally severing the first man's head.
Workers had dug the 16-foot trench as a part of project to connect houses on Staten Island to a sewer line. Its walls collapsed after the two men went inside. It had not yet been determined whether the man died because of the decapitation or when the trench's walls collapsed, said Paul Iannizzotto, a fire department spokesman.
The other worker, a 66-year-old man whose name was not released, was rescued after firefighters arrived at the scene and was taken to St. Vincent's Hospital with minor injuries, police said. The Formica Construction Co. of Staten Island had been given a permit to dig the trench, according to Ilyse Fink, a spokeswoman for the city's building department. She said the company would be issued at least one violation, for failing to properly reinforce the trench's walls. |
|
|
|
|
Handig! Ambtgenoten!
|
|
|
A construction worker was decapitated when co-workers tried to dig him out of a collapsed ditch with an excavating machine, officials said. The 39-year-old man, whose name was not released, became trapped in the ditch Monday afternoon at the intersection of Taylor Street and DeGroot Place on Staten Island. Colleagues tried to free him and another trapped worker with a backhoe, accidentally severing the first man's head.
Workers had dug the 16-foot trench as a part of project to connect houses on Staten Island to a sewer line. Its walls collapsed after the two men went inside. It had not yet been determined whether the man died because of the decapitation or when the trench's walls collapsed, said Paul Iannizzotto, a fire department spokesman.
The other worker, a 66-year-old man whose name was not released, was rescued after firefighters arrived at the scene and was taken to St. Vincent's Hospital with minor injuries, police said. The Formica Construction Co. of Staten Island had been given a permit to dig the trench, according to Ilyse Fink, a spokeswoman for the city's building department. She said the company would be issued at least one violation, for failing to properly reinforce the trench's walls. |
|
|
|
|
Stagnatie in uw loopbaanontwikkeling?
|
10 Dec '03 -
|
|
A recluse’s life ended in the same manner that he had lived-unnoticed. His overweight corpse lay unmoved in a bathtub full of water as nature took its course. His body went through the cycles of death, rigor mortis followed by the process of decomposition. His flesh began to shrivel and then bloat as gases escaped his decomposing body. Bloating of the flesh is normal after death but the water made the process significantly exaggerated. Weeks went by but still no one noticed.
Every now and then a drop of water would wander out of the bathtub’s faucet and fall on his bloated body. Of course, the man’s neighbors would have no way to know what was happening, but the water had begun to pool, eventually flowing out of the tub. Water damage began to appear on the ceiling below. But water wasn’t the only thing leaking from the floor above. The man’s flesh had rotted away from the body with the water and had seeped in the same cracks that the water had, raining its putrid load on the unsuspecting occupants below.
When Neal Smither reached the scene, the police and paramedics still hadn’t figured out how to get the body out of the tub. Crime Scene Cleaners, his company, specializes in “homicide, suicide, and accidental death” clean-up and had been called to solve the problem. During the time the body had been allowed to rot, the flesh had expanded more and more, until it finally sealed the bathtub like a cork.
“Their problem was that they couldn’t get their hands around him to strap him and yank him out of the tub,” remembers an amused Smither. The police needed Smither to help them poke a hole under the man’s collarbone. “We were then able to feed our water pump hose through the hole, turn it on and release the pressure which allowed the body to sag a bit and lift him out.”
Such is the business of death, which Smither and his company has carved a comfortable niche in. When bodies are found and vital liquids are released, he’s available to wipe up the puddles. Tweakers set up a methamphetamine lab in your motel room? Crime Scene Cleaners are on call 24 hours a day, seven days a week to clean any hazardous material site.
Crime Scene Cleaners
(Een Nederlandse franchise is nog niet voorhanden op moment van schrijven.) |
|
|
|
|
En .... relaxen maar!
|
09 Dec '03 -
|
|
|
|
|
|
|
Dìt is pas eng!
|
05 Dec '03 -
|
|
Hair Loss Due To Over Masturbation How to Avoid it
DHT is related to sex and/or masturbation. Recent advances in the treatment of male pattern baldness have reveals that hairloss in males is directly related to DHT. There can masturbation be linked to hairloss?
Recent advance in the treatment of male pattern baldness have revealed that hair loss in males is directly related to DHT and the amount in your body. It is also an understanding that the production of DHT is related to sex and/or masturbation. With that in mind, does that mean there is a link between hair loss and masturbation?
Over-masturbation or over-ejaculation converts too much testosterone into dihydrotestosterone(DHT). High levels of DHT overload the body causing baldness and possible prostate enlargement if blood circulation is poor in the prostate area. Reducing the frequency of masturbation or ejaculation will help maintain low levels of DHT and avoid hair loss.
Hier nog meer bangmakerij. |
|
|
|
|
Suprise!
|
|
|
De Sint, u weet wel
zat weer eens knel.
Elk jaar weer opnieuw dat gedonder
nog eventjes, en hij ging eraan tenonder.
Willen! Hebben! Krijgen!
Het liefst zou hij al die smeekbedes doodzwijgen.
Maar ach, de oprechte blijheid deed hem altijd goed
dus, met haastige spoed (gore typhus-sangria ook altijd)
Zoekende tussen al die troep
voor ons aller Oer-soep!
Oersoep's verlanglijstje:
Ik wil een FLASH! met SCHIETEN! en STRATEGIE! Een first-person shootemup
adventure RTS game! man! Zelf gemaakt wil ik hem! met VR!
Of 10 minuten gratis winkelen in de Dirk! en dan vechten!
Of een surprise-party! Dat ik thuis kom en iedereen springt achter de bank
vandaan! Of het winnende oudejaarslot! Of! Zo! Ofzo!
Sint is niet helemaal achterlijk, maar heeft 'the next best thing' gevonden voor u.
[Ojah!]
Bijna vergeten, maar die oude gek heeft ook nog aan mij gedacht! Na al die waanzin van afgelopen jaar? Jazeker!
En wel hier! |
|
|
|
|
De Gourham.
|
02 Dec '03 -
|
|
"Heej Lucas, ga je mee een potje ballen!? We hebben nog een keeper nodig!"
Lucas snelde de trap af en trok vol verwachting zijn voetbalschoenen aan. Invitaties van dergelijke strekking waren schaars. Zoniet utopisch. De buurtjongens moesten normaliter niets van hem weten, zoveel was wel duidelijk. Een vreemde vogel, dat vonden ze van hem.
En niemand die hij daar de schuld van kon geven, behalve zichzelf. Want het was blijkbaar verre van normaal om er een verzameling van ontlede kikkers, hamsters, ratten en goudvissen op na te houden. Althans, die conclusie trok hij destijds nadat Sophie, zijn buurmeisje van twee huizen verderop hals over kop zijn huis gillend verliet. Ongetwijfeld omdat hij haar zijn laatste probeersel toonde, de 'Gourham'. Een ingenieuze - vond hij zelf - kruizing tussen een hamster, een rat en een tweetal goudvissen. Of misschien was het wel de trots geëtaleerde scalpel-collectie waarmee hij dagen zoet kon zijn. Feit bleef dat ze hem dat niet in dank afnam, en dientengevolge die informatie verbeten rondbazuinde. Vorig jaar was dat alweer, midden maand juli. Zijn ouders hadden zich net in dit kleine stadje gevestigd.
Toegegeven, die verzameling was toen al ruim een jaar oud, dus lekker ruiken deed het niet. Niet dat dat hem deerde. Het gaf hem gewoon een bepaalde rust, vooral na al die nare gebeurtenissen waardoor zijn ouders gedwongen waren te verhuizen. Zijn ouders bemoeiden zich sindsdien nòg minder met hem. Iets meer dan de buurtjongens, maar veel scheelde het niet.
Maar nu dan! Zondagochtend! Nu vroegen ze hem mee te gaan 'ballen'. En hij zou dit laten slagen, koste wat het kost!
Krap vijftien minuten later was de wedstrijd volop aan de gang. Het was Casper, zijn buurjongen van vijf huizen verderop, die het had voorgesteld om Lucas mee te vragen. Niemand voelde er eigenlijk wat voor, maar de herfstvakantie had hun selectie danig uitgedund. En Casper's argument dat het geen kwaad kon om Lucas op goal te zetten - zijn fysieke contacten beperkten zich dan louter tot de tegenstander - had hen uiteindelijk overtuigd.
Eerlijk is eerlijk, Lucas fungeerde als een meer dan verdienstelijke goalie. Hij ranselde ballen uit de bovenhoek, dook met ware doodsverachting voor de voeten van de vijandelijk spitsen en dirigeerde het spel van achteruit. En de wedstrijd verliep uitermate soepel. De coach - Casper's vader - was dik tevreden en voorzag een positieve impuls voor dit elftal. Met Lucas erbij, dat sprak.
Tot de zeventigste minuut.
Een uittrap van Lucas kwam onbedoeld terecht op een aangrenzend hek. Een puntig hek. En er waren geen reserveballen voorradig. Lucas, geenszins van plan om deze fijne wedstrijd door een lullig hek te laten verpesten, rende het veld af. Richting de nabijgelegen begraafplaats.
Nog geen tien minuten later keerde hij voldaan terug op het veld, en wierp een rond object richting de scheidsrechter, ter goedkeuring. |
|
|
|
|
"De hêh?"
|
|
|
...... onthutst en niet bij machte om te stoppen met beven keek dr. IJsebaert naar zijn patiënte. Die gaf niet thuis. Hij inspecteerde zijn praktijkruimte. Althans, wat er van over was, want de ravage was eigenlijk niet te overzien. Wat had zich hier zojuist in vredesnaam afgespeeld?!? Het kantoor zag eruit alsof een tornado huisgehouden had. Dat de hypnose gelukt was, daar bestond in ieder geval geen twijfel over. Echter, de uitkomst ervan beangstigde hem.
Mevrouw Janssen was een broos vrouwtje van ruim in de tachtig, maar de puinhoop leek eerder veroorzaakt te zijn door een op hol geslagen bulldozer. Terwijl hij haar enkel vroeg om haar meest levendige herinnering te beschrijven. En voordat hij het wist vlogen boeken, stoelen en nog meer spullen door de lucht, sprongen ramen spontaan stuk, begonnen de lampen als bezetenen te knipperen en tot overmaat van ramp werd hij een paar meter door de kamer heen geslingerd.
En toen niks meer. Geen lawaai, enkel de oorverdovende stilte. En een stuk beschreven papier in zijn hand. In een taal die hij niet machtig was.
Mevrouw Janssen, ernstig uitgeput van alle inspanningen, werd per ambulance naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis gebracht. Daar had hij voorlopig niets aan.
Maar waarom wilde ze zo nodig onder hypnose? Welke traumatische gebeurtenis had haar zò parten gespeeld? Hoe was het mogelijk dat zo'n oud vrouwtje zoveel krachten los kon laten?
Wàt betekende de tekst op dat briefje? En wie ging zijn kantoor eigenlijk opruimen? |
|
|
|
|
"De hêh?"
|
|
|
...... onthutst en niet bij machte om te stoppen met beven keek dr. IJsebaert naar zijn patiënte. Die gaf niet thuis. Hij inspecteerde zijn praktijkruimte. Althans, wat er van over was, want de ravage was eigenlijk niet te overzien. Wat had zich hier zojuist in vredesnaam afgespeeld?!? Het kantoor zag eruit alsof een tornado huisgehouden had. Dat de hypnose gelukt was, daar bestond in ieder geval geen twijfel over. Echter, de uitkomst ervan beangstigde hem.
Mevrouw Janssen was een broos vrouwtje van ruim in de tachtig, maar de puinhoop leek eerder veroorzaakt te zijn door een op hol geslagen bulldozer. Terwijl hij haar enkel vroeg om haar meest levendige herinnering te beschrijven. En voordat hij het wist vlogen boeken, stoelen en nog meer spullen door de lucht, sprongen ramen spontaan stuk, begonnen de lampen als bezetenen te knipperen en tot overmaat van ramp werd hij een paar meter door de kamer heen geslingerd.
En toen niks meer. Geen lawaai, enkel de oorverdovende stilte. En een stuk beschreven papier in zijn hand. In een taal die hij niet machtig was.
Mevrouw Janssen, ernstig uitgeput van alle inspanningen, werd per ambulance naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis gebracht. Daar had hij voorlopig niets aan.
Maar waarom wilde ze zo nodig onder hypnose? Welke traumatische gebeurtenis had haar zò parten gespeeld? Hoe was het mogelijk dat zo'n oud vrouwtje zoveel krachten los kon laten?
Wàt betekende de tekst op dat briefje? En wie ging zijn kantoor eigenlijk opruimen? |
|
|
|
|
 |
