 |
|
Ha .. Haaa ... HATSJIEE!
|
29 Jul '04 -
|
 |
Vroeger was alles beter. |
|
|
|
|
Dilettantisme
|
26 Jul '04 -
|
|
ik draai en jij duwt
ik pers en jij spartelt
stoppen zal ik niet ook al gaat het stroef
luidkeels lach ik terwijl je oogholte bloed spuwt
jouw schedeldak scheurt en hersenvocht druppelt
en dàt rechtvaardigt nu de aankoop van een bankschroef |
|
|
|
|
Côtes de Gascogne
|
23 Jul '04 -
|
|
Hoelang nog? Hoelang nog voordat hij eindelijk weer
terugkomt? Twee dagen zit ik hier al te wachten, en zo te zien
voorlopig vergeefs. Ik zal er verder niet omheen draaien, ik had een pesthekel
aan dat geluid, maar inmiddels mis ik het. Behoorlijk. Samen met hem.
Toegegeven, in meer dan één opzicht heeft hij mij verrast. Of dat
positief te noemen valt laat ik voor het moment in het midden. Ergens
had hij gewoon domme pech. Zo'n aardige vent. Fideel ook.
Eerlijk is eerlijk, de man heeft niet de beschikking over een knap stel
hersenen. Aartslelijk, maar dat wordt je helaas vanzelf met voldoende
zuurstoftekort bij je geboorte. En zijn motoriek, die was ook voor
verbetering vatbaar. Hoe mooi had hij het dan getroffen om op je
vierenveertigste toch nog een eerzame betrekking te vinden. Eén die je
in staat stelt om je ouderlijk huis ein-de-lijk te verlaten en een
eigen kamertje te huren. Niet groots, maar voldoende om jezelf te
onderhouden en zelfs een kompaan aan te schaffen. Jawel, ik dus.
Weliswaar geen veeleisende baan met veel verantwoordelijkheden, maar
voor een man met zijn beperkte capaciteiten bijzonder uitdagend. Nu
begrijp ik ook wel dat Jantje Modaal zijn neus zou ophalen voor de
Stadsreiniging, maar voor hem was het een teken van erkenning. Hij zat
niet eens zover van een promotie, begreep ik van hem. Dat hij dan in
zo'n karretje mocht rondrijden met woest ronddraaiende borstels en
nietsvermoedende voetgangers de stuipen op het lijf kon jagen. Hoever
spuiten die dingen ook alweer? Een meter of vijf? Zes? Doet er niet
toe. Het gaat erom dat het lijkt alsof je de stank van vullis hun kant opspuit. En dan op een vochtige, dwingende manier. Het scheelde niet veel of hij had inderdaad in dat karretje gezeten.
Maar op dat moment snoeide hij de straatbegroeiing bij, tot absolute
tevredenheid van zijn superieuren. Dus rondom de boompjes die de
wankele trottoirs sierden, diverse perkjes en paden en met name de
begroeiing langs de fietspaden. En daar ging het dus uiteindelijk mis.
Dat snoeiapparaat, dat vermadelijde kloteding, maakte dus zoveel herrie
dat ik er af en toe bijkans doof van werd. Het lijkt op een ouderwetse
metaaldetector, u weet wel, die strandjutters gebruiken om eeuwenoude
schatten te lokaliseren onder het rulle Zandvoortse zand. Uiteraard
komen ze vaak niet verder dan een verloren piercing her en der, of
dopjes van walgelijk gemixte flesjes. Dat spul waarvan je na zes stuks
achterover gekiept te hebben groen poept en paars kotst. Als je mazzel
hebt.
Dat apparaat dus. Een lange steel met twee handgrepen, en aan het einde
een groot rond schild. Met dat schild moet je dan over de begroeiing
heen 'aaien', en de ronddraaiende messen aan de onderzijde maaien dan
alles rücksichtlos eraf. En dat ging de afgelopen vier jaar gesmeerd.
Tot drie dagen terug. Ik weet niet waar hij naar aan het kijken was
tijdens het snoeien - mijn vermoedens komen uit bij een bevallig
vrouwtje aangezien hij nog altijd op zoek was naar een soort. eh,
seksuele bevestiging. Hij mocht dan van zijn geboorte af lijden aan een
fikse hersenbeschadiging, de rest van zijn lichaam functioneerde naar
behoren. Nouja, op zijn falende motoriek na dan. En de spasmes ook niet
meegerekend.
Feit is dat hij, op het moment dat hij zich weer concentreerde op zijn
werkzaamheden, zich wild schrok van het rondvliegende bloed. Vooral
omdat de spetters waaiervormig tegen zijn wangen aanvlogen. Met
afgrijzen stelde hij vast dat zijn maaiapparaat de helft van een
zwervershand had, eh, weggemaaid dus. Die zwerver was eerder die nacht
straalbezopen in de struiken in elkaar gestort en had nog niet door dat
het predikaat 'Hand' inmiddels een te hoge kwalificatie was voor het
ontvelde, bloederig stompje vlees aan het eind van zijn linkerarm.
Of hij schrok. Ja, wat denk je dan? En in zijn paniek deed hij iets dat
mij enorm heeft verrast. In plaats van dat hij een ambulance of iets
dergelijks belde, zette hij de maaimachine weer aan - in zijn
verdoofdheid had hij het apparaat uitgezet - en drukte het schild op de
zwerver. Het ging moeizaam, maar het ging wel. Opvallend overigens dat
het lawaai niemand opviel. Dat ding klinkt als een uit de kluiten
gewassen haperende boormachine. Uiteindelijk was er niet veel van de
zwerver over, op wat rafelige stukken stof na en een heleboel
bloederige hompen. Zo goed als zijn motoriek het toestond heeft hij -
op diezelfde plek - vliegensvlug een gat gegraven en alle rotzooi
daarin gedumpt. Dat was dus drie dagen geleden. Hij verzekerde mij dat
hij even wat inkopen wilde doen, en dan zou hij zo snel mogelijk weer
terugkomen. Hopelijk vergeet hij de kurkentrekker niet mee te nemen. |
|
|
|
|
Nogal.
|
21 Jul '04 -
|
|
| Nou en of! |
|
|
|
|
Katerwater
|
19 Jul '04 -
|
|
De Outkast-ringtone riedelt irritant over het terras heen. Ik weet dat het mijn toestel is, niettemin neem ik niet op. Ik negeer de geërgerde blikken en bestel een dubbele Stoli bij de serveersnol. 'Met ijs!' roep ik haar na, boven de beltoon uit. Ik hoef niet op mijn display te kijken om te weten wie het is die mij probeert te bereiken en waarvoor, maar ik heb nu geen zin om drugs te gaan regelen. Ik kijk omhoog. De (tè) dure zonnebril die ik ooit in een dolle bui gekocht heb kan niet verhinderen dat de zon m'n hersenpan binnendringt. Als het ware mijn hersenen kookt. De beltoon zwijgt en gaat over in het piepen van een ontvangen bericht. Te oordelen aan de strakblauwe hemel gaat het voorlopig niet regenen en dat vind ik jammer. Het liefst zou ik zien dat al deze valse opgetogenheid hier van het terras gespoeld zou worden, rechtstreeks het riool in. Beelden van de vorige avond schieten als flitsen door mijn hoofd. Gescheurde zakjes met poeders & pillen, beukende basdreunen, nog meer flitsen, lachende meisjes in hotpants, domme grijnzende gezichten met baseball-petjes en een .... 'Hee man, hoe is het nou?!?'
Ik kijk op, knipper veelvuldig de opkomende hoofdpijn achter mijn zonnebril weg omdat ik per ongeluk recht in de zon kijk en herken de jongen die me aanspreekt vaag. Althans, die domme grijns komt mij vaag bekend voor. 'Ja, eh, goed hoor. Denk ik.'
'Dat was knallen gisteren, niet?' Hij komt naast me zitten.
De serveersnol brengt eindelijk mijn drankje en ik realiseer mij zes zinnen later pas dat ze het ijs vergeten is. Ik wil de jongen vragen of hij gisteren op hetzelfde feestje was, maar in plaats daarvan steek ik een sigaret op.
'En die dj Gnutella, die draaide een beste set.' Hij knikt heftig om zijn woorden kracht bij te zetten.
Ik weeg de woorden in mijn hoofd, probeer mij niet af te vragen of ik hem iets hoorde zeggen in verband met chocoladepasta en neem een haal. Ik voel een scherpe tabakshoest opkomen en kan even niet slikken. Ik graai mijn glas van tafel, neem een fikse teug en merk dat ik het getingel van ijs tegen mijn tanden mis. 'Hee,' antwoord ik de jongeman, 'ik ga even wat ijs halen.' Wankel sta ik op.
'Tuurlijk man.'
Ik heb geen idee hoelang, maar ik sta alweer geruime tijd in de spiegel te staren op het toilet met het glas Stoli in mijn linkerhand en mijn zonnebril nog altijd op. Tussen de vingers van mijn rechterhand steekt een bleek sigarettestompje. Bleke mannen met kale kruinen en rode nekken lopen achter mij langs in en uit, kijken en passant naar mijn spiegelbeeld. Ik maak me los van mijn beeltenis en loop de zaak weer in. Ik zie de jongen nog steeds zitten aan mijn tafeltje. Hij spiedt het terras dom grijnzend rond. Ik loop naar de bar, graai een handjevol ijs uit de tumbler onder de verblufte blik van een andere serveersnol en ga op zoek naar een ander tafeltje, ver weg van de jongeman. Ik zie dat de lucht flink aan het betrekken is. Voor het eerst vandaag neem ik glimlachend plaats aan een tafeltje in de hoek. Mijn telefoon gaat weer. Ik neem ruim de tijd om een nieuwe peuk op te steken.
Best kans dat ik zo ga opnemen. |
|
|
|
|
Conductie
|
14 Jul '04 -
|
|
'En? Hoe staan we ervoor?'
'Hoe bedoel je?'
'Nou .... de deal? Waar we nu op weg naartoe zijn?'
'Oh dat. Mja, wat zal ik zeggen ...? Hier, leg eens een paar lijnen op het dashboard.'
Hij geeft me een klein buisje. Hongerig begin ik het witte poeder eruit te scheppen.
De aftandse huurbus, waarvan hij de bestuurder is en ik de bijrijder, heeft één duidelijk mankement.
Hij vreet cassettebandjes. De schade tot nu:
Jimi Hendrix - The Jimi Hendrix Experience (Live in Ottawa-bootleg),
Incubus - Morning View,
en The Red Hot Chili Peppers - Blood Sugar Sex Magik.
Daar baal ik uiteindelijk het meeste van. Werkelijk middenin die weergaloze Frusciante-solo aan het einde van Sir-Psycho-Sexy(that is me! Haha!). Eigen schuld. Natuurlijk.
Als gevolg hiervan rijden we nu al ruim drie uur rond zonder muzak. De bestuurder is een goede vriend van me. We hebben elkaar eergisteren ontmoet in die morsige bodega, ik aan de Stoli en benzedrine, hij aan de yeyo en Jameson. Stanley, heet 'ie. Geloof ik. We konden het meteen goed met elkaar vinden. We werden gelijktijdig de deur uitgewerkt nadat Stanley die stinkende backpacker een glas in zijn porem geschoven had. Zoiets schept toch een band. Waarom hij dat deed? Geen idee. Ik heb hem er achteraf ook niet naar gevraagd.
Vanochtend, terwijl ik de korsten uit mijn neus trok voor de badkamerspiegel, vroeg hij of ik interesse had in een lucratieve transactie. Zo zei hij het letterlijk: een-lucratieve-transactie. Ik keek verwonderd om de hoek naar hem, zag hoe hij met zijn laarzen op en neer aan het wippen was op mijn motelbed met zijn meedansende schaduw op de vergeelde muren achter hem. 'Waar dacht je aan?' vroeg ik hem.
De huurbus rolt vlotjes over de snelweg en de omgeving flitst langs ons heen als een Bob Ross-pinacotheek drijvend op een foute dosering poppers. Stanley krabt eventjes bedachtzaam aan zijn pukkelige sik, en steekt van wal. 'Kijk, de leverancier waar we mee afgesproken hebben heeft dus een onhebbelijke eigenschap: Hij speelt graag met stroom. Zo graag, dat hij zijn complete rechterarm kwijt is geraakt. Van wat ik begreep hing deze nog maar aan een stukje bot zo dik als een pink vanaf zijn schouder gezien. De rest was simpelweg verschroeid. Roetachtig zwartgeblakerd. Stukken vlees vielen er druipend vanaf. Sedertdien heeft hij een griezelig echt-lijkende prothese. Het deerde hem verder niet, wel zij die het in hun hoofd haalden hem dwars te zitten in de loop der tijd. Speciaal daarvoor heeft hij een kamertje ingericht met een eigen aggregaat en kabels met zilveren punten. Zijn hobbykamertje noemt hij het geloof ik. Het stinkt daar altijd naar verbrand, rottend vlees en de kamer is zwart geverfd om de roetaanslag te verdoezelen. Zo circuleert het verhaal van een jongeman met een te grote mond, op zoek naar een 'hit'. Hij maakte een grapje - ijsbrekertje - over hoe men het beste Ethiopische kippebotten kon kluiven. Salieri, de leverancier, lachte hardop mee en vroeg hem naar de clou. De jongeman, aangevuurd door de lachende Salieri, antwoordde gierend van pret: "met een Ethiopische pincet". Niet lang daarna begeleidde Salieri hem bulderend van het lachen naar zijn hobbykamertje en vroeg hem plaats te nemen op de enige stoel in het vertrek. Slechts één goedkope vuilniszak bleek uiteindelijk voldoende om de jongeman weer de kamer uit te tillen. En die was hoofdzakelijk gevuld met kledij. Over de deal heb ik eigenlijk wel een prima gevoel. Zullen we zo even stoppen voor een hapje?'
Stanley vroeg of ik even met hem mee wilde lopen, naar zijn motelkamer naast de mijne. Ik liet de korsten verder even bengelen, stapte uit de badkamer en volgde hem naar buiten, achter het doortastende klikken van zijn laarzen aan. Daar aangekomen begon hij in zijn weekendtas te rommelen en vertelde onderwijl van zijn lucratieve-transactie. 'Ik ken een man, en hij zoekt een goede coke-leverancier. Die ken ik ook. Wij regelen de tussenhandel en ontvangen daarvoor tien procent commissie. De huurbus staat al klaar in de parkeergarage aan de overkant, we rijden erheen, en dan weer terug naar de begunstigde. Vijf uurtjes heen, vijf uurtjes terug. Simpeler kan het bijna niet. Ah, hier is 'ie.'
Het is nu anderhalf uur geleden sinds onze laatste eetpauze. Salieri oogt ontspannen. Stanley niet. De andere vier mannen binnen hetzelfde vertrek ook niet. Salieri vraagt wat hij voor ons kan betekenen. Stanley antwoordt niet meteen, maar tast heimelijk naar zijn achterzak. Ik denk terug aan zijn motelkamer, zie weer voor me hoe hij de doorgeladen revolver uit zijn weekendtas vist. In de naastgelegen kamer zoemt de aggregaat zachtjes als een zwaarlijvige bromvlieg. De doffe geur van roet hangt in de lucht. Te laat realiseer ik mij dat er geen begunstigde bestaat - wel twee vuilniszakken met onze naam erop. Gereserveerd voor een doorgesnoven dwaas(gevalletje megalomanie) en zijn evenzo stupide kompaan.
"Sir Psycho Sexy/that is me/Sometimes I find/I need to scream" speelt pesterig als een slechte sample door mijn hoofd. |
|
|
|
|
Routineus
|
09 Jul '04 -
|
|
Zijn trainingschema's waren niet voor niets geweest. Het inschatten van de huidige situatie duurde nog geen seconde. Een jonge vrouw en twee oudere mannen in een labjas, een dame in mantelpak, drie mannen met dure pakken en bijbehorende stropdas en een kerel in uniform. De laatste kwam hem
(testobject)
vaag bekend voor.
Twee lederen banden aan de spijlen van het bed hielden zijn polsen op z'n plek. Geen probleem. Hij klemde zijn vingers om de banden, rukte deze een paar centimeter naar achteren waardoor hij met zijn rechterhand bij de hendel kon om het bed overeind te zetten. Het bovenste gedeelte kwam omhoog, zodat de band om zijn linkerpols werd uitgerekt door de wijkende spijlen. Een beetje wrikken en zijn linkerhand kon zich weer vrijelijk bewegen. Daaropvolgend ontdeed hij zijn rechterhand van de knellende zweetband.
Gedurende de vijf seconden waarbinnen dit alles zich plaatsvond zagen alle aanwezigen de wijze waarop hij zichzelf bevrijdde met lede ogen aan. Mark verspilde geen tijd meer. De twee mannen in labjas kwamen op hem af, ogenschijnlijk van plan hem weer vast te snoeren. Hij ging rechtop zitten, stak zijn wijs- en middelvinger in de ogen van de oudere man en zijn duim in een van zijn neusgaten. Met een ferme ruk trok hij man's gezicht eraf. 'Professor!', gilde de jongedame.
Nouja, eraf.
Door de hardhandige beweging scheurde hij diens beide oogkassen uit, waardoor de ogen uitpuilden. Verwilderd keken de vrijgekomen oogbollen hem even paniekerig aan, net voordat de oogzakjes in repen loslieten. De scheuren huilden straaltjes bloed. Door de ruk werd de loskomende huid over zijn neus getrokken, daarmee een bizar masker tonend van rood, pezig vlees. De oudere man klauwde wanhopig naar de hand. Een forse lap huid bungelde hulpeloos over de rest van zijn gezicht. De twee gaatjes in het midden van de bloederige massa leken op bowlingbalgaten, ook al horen daar normaal gesproken drie gaten in te zitten. Mark liet hem los en griste met zijn andere hand een balpen uit de borstzak van de labjas.
In een vloeiende beweging stak hij deze in de strot van de andere laboratorium-medewerker. Gorgelend en happend naar lucht greep deze naar zijn keel. Mark sprong van het bed, en duwde de balpen met vlakke hand verder naar binnen, zodat de blauwe punt er aan de achterkant weer uitkwam. De assistent viel achterover en nam flink wat apparatuur mee in zijn val. Een monitor viel met een luide klap op de tegelvloer en het inwendige siste protesterend toen de beeldbuis rinkelend in stukken brak. Een fijnsliertige rookpluim dreef langzaam omhoog uit het gehavende apparaat.
Met een onmenselijk schreeuw stortte hij zich op de verstijfde jongedame, greep haar bij de haren en sloeg met een welgemikte kopstoot het licht uit haar ogen. Een simpele ruk van links naar rechts en haar nek knakte op onnatuurlijke wijze opzij. Als een lege zak aardappelen zakte ze in elkaar. Een ballon leek te knappen in het lab. Mark dacht even dat hij werd gebeten in zijn rechterschouder, totdat hij het tintelende gevoel tezamen met hete nattigheid voelde wegvloeien uit diezelfde arm. Aan de andere kant van het vertrek zag hij de man in uniform wijdbeens met een revolver in beide handen omklemd staan. Tussen zijn voeten, op de grond, lag de rokende huls die hem had gebeten. Negen milimeter. Ja, zijn training had hij naar behoren voltooid.
'Zo is het genoeg (testobject) soldaat! Geef je over, dan beloof ik je dat we de krijgsraad erbuiten laten.'
Ondertussen zocht het mantelpakje naarstig naar de uitgang, en in haar kielzog de drie stropdassen. Mark zei niks, en schatte de situatie op waarde, zoekende naar een oplossing. De afstand tussen hem en het wapen bedroeg drie meter, de generaal zag eruit als een senior, de tegelvloer was glad, versterkingen zouden hier met een minuut kunnen zijn, een bureau met allerlei handige dingen die men kon gooien binnen handbereik.
Waaronder die draadloze laptop.
Mark gaf de man nog steeds geen antwoord, maakte een snelle 360° draai rechtsom, hoorde het wapen al afgaan, duwde de laptop met een ferme zwaai van zijn linkerhand van tafel, hoorde iets langs zijn slaap fluiten, en schopte de vrolijk gekleurde - wit & oranje - machine zo hard als hij kon richting de generaal. Met een aanloopje sprong hij op zijn knieën en gleed over de gladde vloer als een schaatsrijder die zijn vlucht probeert af te remmen. Eerst via zijn knieën, daarna op zijn heup, via zijn rug en pijnlijke arm weer terug op zijn knieën.
De generaal hupte als een oude man omhoog om de aanzoevende laptop te ontwijken en probeerde alsnog af te drukken - Mark zag tijdens zijn sierlijke vlucht een van de tegels heftig opspatten. Aan het einde van de glijpartij stak hij ruggelings beide benen vooruit, mikte op de benen van de generaal en trof doel. Deze buitelde ongecontroleerd bovenop Mark, maar wist de tegenwoordigheid van geest te bewaren. Al voordat hij de grond onzacht raakte had hij het wapen opnieuw op Mark gericht.
Bliksemsnel deed hij een uitval naar de zijkant van het hoofd van de officier. Dodelijk geschrokken greep de generaal naar zijn hoofd en liet het wapen vallen. Bloed stroomde tussen zijn vingers door. Mark gooide het afgerukte oor terug in man's gezicht. Met een natte pets bleef het even hangen aan diens wang en liet een rode veeg achter voordat het als een stuk ongekookt vlees op de grond viel. Testobject 17 nam niet eens de moeite om het wapen in zijn bezit te krijgen. Hij greep de afwerende hand en beet zo hard als hij kon op de vingers. Hij gooide zijn hoofd resoluut naar achteren en rukte daarbij het vlees van drie vingers. Hij stroopte het eraf alsof hij een ijsje van zijn wikkel ontdeed. Met een gil van verbazing keek de generaal naar zijn naakte vingers, althans, de kale vingerkootjes met draadjesvlees.
De minuut was al voorbij en hij wist het. Het "klof-klof" van de laarsen en het veelvuldig geklik van de machinegeweren bevestigde zijn vermoedens. In de ogen van de hulptroepen in aanslag zag hij angst, ontzetting en verbazing. Hoe kon het ook anders. De generaal lag kermend in de foetushouding, met de verminkte hand tussen zijn knieën geklemd en zijn gezicht leek ondergedompeld in bloed. De oudere man met labjas staarde met een gevild menselijk masker naar het plafond, de assistente lag plat op haar gezicht in de bloederige smurrie ofschoon haar borsten pront omhoog wezen. Gelijk haar knieën, tenen en de rest van haar lichaam. De andere assistent was vakkundig bedolven onder menigerlei dure apparatuur.
Voor het eerst deze dag viel er een glimlach te ontwaren tussen de gebeitelde gelaatstrekken van Testobject 17. 'Dit wòrdt me toch een weekend, wat jullie jongens?' |
|
|
|
|
Fase 1
|
05 Jul '04 -
|
|
... en terwijl de stroom afzichtelijke creaturen hem gestaag bleef aanvallen, probeerde Mark zich te concentreren op het juiste ritme. 'Fuck, shit, fuck, shit! Herladen, ..... schieten! Herladen. .... schieten!' Het vuurwapen brulde zijn dodelijke inhoud onafgebroken in de richting van de aanstormende wezens. Er leek geen einde te komen aan hun enorme aantallen. Achter de autowrakken vandaan, over de heuvels - die bij nadere bestudering voornamelijk uit slappe, wreed misvormde lichamen bestonden - en uit de zompige grond. Alsof je dwars door een olijke carnavalsoptocht aan het waden was, tegen de stroom in. Kogels spatten uiteen op walgelijk geproportioneerde lijven en geel vocht droop uit open wonden waar men doorgaans het rode plasma zou verwachten. Zijn ongeëvenaarde reflexen en intensieve training hielden hem voorlopig levend. Nog wel.
'Testobject 17 heeft fase 2 succesvol afgerond, professor. Zal ik fase 3 in laten gaan?'
De professor knikte beamend. Hij draaide zich om naar zijn bezoekers - de premier en zijn vrouw, de minister van defensie en de minister van binnenlandse zaken. Generaal Karrevracht maakte de groep compleet. 'Dame en heren, op deze monitor hier kunt u de verrichtingen van Testobject 17 nauwgezet volgen.' Alle hoofden draaiden zich om naar het imposante vier bij vier scherm aan de lange wand van het laboratorium. De beelden die voorbijschoten deden denken aan een gewelddadige science-fiction film. Vele gemuteerde monsters tegenover een enkele militair, op het oog een ongelijke strijd. Desondanks weerde deze zich uiterst kranig. Geen kogel die zijn doel NIET trof, leek wel. De dame van het gezelschap slaakte een klein kreetje toen een wezen (gorilla's. het zijn net gorilla's, maar dan alsof ze uit een op hol geslagen kerncentrale ontsnapt zijn!) uit de grond kroop en de militair van achteren wilde aanvallen, maar deze dook behendig opzij en schoot al vallend het hoofd aan flarden. De premier keek bestraffend opzij. De professor minzaam glimlachend. Een tiental ijverige assistenten waren druk in de weer om specifieke processen aan te sturen, welke duidelijk van invloed waren op de persoon in het midden van de kamer. Mark lag roerloos op een ziekenhuisbed, terwijl zijn lichaam uitpuilde van de slangetjes, sondes, ECG-plakkers en nog meer meetgevoelige apparatuur. Zijn ademhaling klonk regelmatig onder het zuurstofmasker.
De lucht boven hem was bloedrood gekleurd en het rommelde voortdurend alsof er elk ogenblik een storm los kon barsten. 'Daar! Volgens mijn gegevens moet de gevangene zich daar bevinden.' Over de heuvels heen kwam hij een ouderwetse mijningang tegen. Met een paar sprongen dook hij de schacht in - onderwijl nog altijd herladend en schietend op zijn vijanden. De schacht zelf stonk naar verrotting en hij gleed bijna uit over de met maden bezaaide lijken. Daarbuiten liep hij vaker op de lijken dan over de grond, maar deze waren dus al geruime tijd dood. Hij stapte per ongeluk op een borstkas, waardoor deze vrijwel meteen indeukte. Krioelende dingen spoten door de plotselinge druk uit de oren en mond van het kadaver. Het had net zo goed een stuk slachtvlees kunnen zijn, zo onherkenbaar verminkt was het. 'Na twintig meter schuin naar beneden linksaf, dan vijf meter rechtdoor, weer linksaf, tweede deur rechts.' Op een drafje arriveerde hij bij de bewuste deur en trapte deze zonder dralen in. Pas toen bemerkte hij dat er gapend gat in zijn dijbeen zat. Verwonderd keek hij er even naar. 'Zozo, zijn dat nu de quadriceps, die daaronder trillen? Die preperaten werken dus, en goed ook.' Hij sloeg er verder geen acht op en stormde naar binnen. Niemand. Of wacht. Daar, in de hoek. Het meisje was volkomen naakt - zag er verwilderd uit. Glazig keek ze langs hem heen en mompelde : 'Testobject, testobject.'
'Die schoften hebben haar zowel fysiek als mentaal misbruikt. Ze moet hier weg, en snel ook.'
Hij nam haar op de ene schouder zodat hij de andere hand vrij kon houden voor zijn vuurwapen. Hij holde terug naar de mijningang, voornemens dit meisje te redden.
'Zoals u kunt zien, dame en heren, is deze jongeman zich er niet van bewust dat hij dit alles slechts meemaakt in zijn hoofd. Alle beelden die hij ziet worden kunstmatig opgeroepen door ons, en datzelfde gaat op voor de bevelen die hij moet opvolgen. Ook die zijn van ons afkomstig. Generaal Karrevracht hier heeft zorg gedragen voor de zes maanden durende trainingsessie. Hier werd de jongeman alle fundamentele kennis op het gebied van een potentiele moordmachine bijgebracht. Daarna hebben we hem verdoofd en zijn hersenen aangesloten op dit apparaat hier. Zonder al te technisch te worden begrijpt u dat deze machine een situatie nabootst, welke ons in staat stelt te zien welke effecten langdurige blootstelling aan excessief geweld en traumatische ervaringen opleveren. '
Mark rent, maar hij weet niet waarheen. Hij weet niet wat zijn vervolgorders zijn. Waar mogelijk vuurt hij nog steeds op zijn vijanden. Daar dan! Een klein meertje biedt hem wat beschutting, dus tilt hij het meisje van zijn rug en legt haar behoedzaam neer. Meer dan het woordje Testobject krijgt hij niet uit haar voordat ze stilletjes sterft. 'Godverdomme, waarom toch!? Al die moeite, en nog sterft dit arme meisje vergeefs. Zinloos!'
Het gat in zijn dijbeen pulseert pijnlijk. Hij slikt moeilijk.
'Nu, wij stellen het testobject altijd een x aantal malen bloot aan dezelfde simulatie, zodat we goed inzicht in zijn psyche krijgen. Juffrouw Schaagsma, herstart de simulatie.'
'Jawel professor.'
... en terwijl de stroom afzichtelijke creaturen hem gestaag bleef aanvallen, probeerde Mark zich te concentreren op het juiste ritme. 'Fuck, shit, fuck, shit! Herladen, ..... schieten! Herladen. .... schieten!' Het vuurwapen brulde zijn dodelijke inhoud onafgebroken in de richting van de wezens. Er leek geen einde te komen aan hun grommende aantallen. Achter de autowrakken vandaan, over de heuvels - die bij nadere bestudering voornamelijk uit slappe, wreed misvormde lichamen bestonden - en uit de zompige grond. Het gegrom van de getroffen monsters klonk als
(Testobject)
iets dat hij eerder had gehoord, maar hij kon niet achterhalen wat.
'U ziet het nu zelf, premier, dit project gaat 100% slagen. Generaal Karrevracht wijst naar het scherm. Deze soldaten doen hier net zoveel ervaring op als iemand die alledrie de wereldoorlogen meegemaakt heeft. De "supersoldaat" zal in staat zijn te handelen naar instinct, en op die wijze sluiten we het toeval van een onbekende situatie uit. We kunnen vrijwel elke situatie immers nabootsen. Ik neem aan dat we de financiering hiermee eindelijk kunnen afronden na al ....
'Professor? De meters slaan op hol. Testobject 17 lijkt zich in een "loop" te wentelen?'
'Hoe bedoel je?'
'Ehm ..?'
De lucht boven hem was bloedrood gekleurd en het rommelde voortdurend alsof er elk ogenblik een storm los kon barsten. 'Daar! Volgens mijn gegevens moet
(Testobject)
de gevangene zich daar bevinden.'
Op het ziekenhuisbed opende Mark plots zijn ogen.
Ehm ... professor, volgens mij hebben we hier een noodsituatie. |
|
|
|
|
Doe Maar
|
01 Jul '04 -
|
|
Met een doffe klap slaat de cafédeur dicht. Ik merk nu pas dat ik ruim twee uur naar de knipperende lichtjes van de "Elvira" flipperkast aan het staren ben. Geil ding vond ik dat altijd. Elvira. Waarschijnlijk toen al net zo oud als mijn oma nu is, maar dat mocht de pret nooit drukken. Belachelijk slechte films ook. Nuja, een paar tieten en een pruik. Een glimp opvangen van een beetje tietvlees was destijds schaars, maar daarvoor verlaat men de luie stoel tegenwoordig niet meer. Buiten sloft een resusaapje mismoedig langs. Zijn roze tutu ziet er verlept uit en dat hoedje van hem heeft waarschijnlijk betere tijden gekend. Een paraplu - roze - sleept hij loom achter zich aan. Jezus, wat stinkt deze hoerenkot eigenlijk naar stront. Niet te kort zeg!
'Hee Dread, ff dimmen ja!'
Zei ik dat hardop? Zo traag als een roestige deurknop draai ik mijn hoofd in de richting van de stem. Ik concludeer dat Theo - ook wel bekend als De Barman - grotere tieten heeft dan Elvira.
'Dimmen, zei ik!'
Blijkbaar ben ik mij nergens van bewust. Nog niet, in elk geval.
'Theo, doe mij nog een dubbele. En de rest ook.'
'Lachen met jou Dread. Je bent de laatste vanavond, en het is tijd. Je hebt wel genoeg gehad trouwens.'
'Doe niet zo lullig man, ééntje nog!'
'Niks. Tijd om te lappen en dan als de sodemieter aftaaien.'
Teringlijer.
Een volle seconde lang overweeg ik om een bierflesje stuk te slaan en in die lelijke smoel van hem te proppen. Ik zie ervan af. Theo is best geschikt. En zijn tieten zijn groter dan die van Elvira. Ik werp een handjevol biljetten - vijfjes, voornamelijk - op de bar en waggel zonder iets te zeggen de deur uit. De buitenlucht voelt vochtig aan. Links van het pand leunt de resusaap met beide handen tegen de muur. Hij probeert in zijn hoed te braken, maar de straal klettert als een pan bruine bonen op het plaveisel.
'Dan moet je die hoed ook eerst afzetten,' bedenk ik me terwijl ik rechtsaf sla.
Drie alarminstallaties loeien wild voordat ik de juiste auto weet te lokaliseren. Zodra ik de sleutel omdraai begint het cassettebandje af te spelen. Onwaarschijnlijk subliem, de voordelen van de huidige techniek. Doe Maar tokkelt alsof ze nooit zijn weggeweest.
Hortend en stotend probeer ik mijn weg naar huis te vinden. |
|
|
|
|
 |
