De kartelsnede van het verlangen
Ah kijk, daar zul je Lodewijk net hebben. Neenee, niet die vadsige kerel met zijn armen vol belegde kadetjes. Nee, dáár. Hij wandelt net de slijter binnen. Niet gezien? Geen nood, hij zal weldra verschijnen.

Vladimir en Violet
Het was de derde maandag van de maand toen er op de deur van professor Sonneveldt werd geklopt.
‘Binnen.’
Onopvallend trad Vladimir binnen en nam plaats tegenover de professor. Na diverse documenten van zijn paraaf voorzien te hebben keek de professor op.
‘Jongeheer Monnenz, biecht maar op: waarom verdoet u momenteel mijn tijd?’
‘Eh, … professor Sonneveldt, ik heb een verzoek.’
‘Oh?’

Club Labido
Het affiche, gevonden via internet, deed de waarheid geweld aan. Geen van de dames die daarop de voorkant sierden waren hier aanwezig.
Geen van de dames die hier nu aanwezig zijn vertonen ook maar een zweem van een gelijkenis. Sterker, deze dames zouden zonder moeite door kunnen gaan voor de moeders van de dames die het affiche verfraaien. Vrijwel allemaal van zijn leeftijd dus.

De maledictie van Olumquejêr
‘Hannah, ... help … me! A ... als ….. alsjeblieft!’
Mathieu. Het is weer mis. Ik storm de tent binnen en struikel bijna over een paar houwelen en een beduimelde kaart van de woestijn. Eén van de nomaden zit naast hem en dept zijn gezicht met een natte doek.
Het zijn vriendelijke mensen. Drie dagen geleden vingen zij ons onbaatzuchtig op, gaven ons te eten en verzorgden Mathieu zo goed als ze konden. Zoals het er nu naar uitziet zal het voor hem niks meer uitmaken.

Spasmodermie
Warm. Zweterig. Ik laat een scheet, maar niemand die het merkt. Hoop ik. De ecstacy begint eindelijk te werken. Roger Sanchez draait vanavond. Eigenlijk heb ik niks met dat Ibiza-gedoe van 'em, en al helemaal niet met die ID&T-eikels.
'Deep Dish,' beweerde iemand laatst, 'waan-zin-nig! Moet je meegemaakt hebben!'
Zelden zo'n waardeloze avond beleefd, op muzikaal gebied dan. Gezellig genoeg, daar niet van, maar werkelijk niet-om-aan-te-horen. Dom, fantasieloos geros.

Gerzonimus, illusionist extra-ordinaire
Een raam kijkt uit op een brandtrap. Drie uur 's nachts, weinig volk op straat, op de verdwaalde zuiplap na. Met de grootst mogelijke moeite zwalkt hij over straat, beurtelings van de trottoirband de weg op en weer terug. Aan de overzijde van de straat, met uitzicht op de brandtrap houdt hij even stil voor een drinkpauze. Hij mompelt zuur voor zich uit voordat hij de flacon tegen zijn lippen zet. Kado van zijn zoon, maart negentienachtennegentig. Zijn slokdarm krijgt amper de kans om zich te laven aan de derderangs whisky, want het raam boven de brandtrap spat zonder waarschuwing en met veel misbaar uiteen.

Binnenwaartse drukbal
's Ochtends, half zes.
Dauwdruppels en een beekje dat aan het zicht onttrokken wordt door de laaghangende nevel. Perfect. Nog enkele minuten en de helsoranje lucht zal langzaam overgaan in helder blauw. Geen mens op straat te bekennen. Een betere gelegenheid zal ik vandaag niet krijgen.

Deductieve diagnose
Gisteren was best een aardige dag. De meiden van de bakker waren niet onvriendelijk. Tenminste, zo stel ik mij dat voor. Hun gezichten waren aan het wegrotten. Vlees of huid hadden ze nauwelijks. Heb ik gisteren eigenlijk wel brood gegeten?
De slager, die lachte oprecht naar me. Hij was hard aan het werk. Dat weet ik, omdat zijn schort doordrenkt was met bloed. Hij lachte naar me, met wijdopengesperde ogen en zijn tanden fonkelden onder de felle verlichting.

Ik sta ...
ik sta roerloos
voor jouw raam
staar slechts naar binnen
en zeg niks

Koffers
ik streel jouw huid
en onderdruk
onwillekeurig
een siddering
koud als koolzuursneeuw

Frenetiek
Je moet eruit. En met jou de overige vierenzestig reizigers in deze bus. Eens moet men naar huis, nietwaar?
    Je haat de bus. Je haat het openbaar vervoer. En je haat reizen. Maar wat je verreweg het meeste haat, zijn medereizigers.

Defluo
De oude man wuift naar me. Vaste prik, elke dag weer als hij zijn hond uitlaat. Zijn rituelen kun je uittekenen. Als een té vol glas, zo beweegt hij zich voort. Balletje gooien, hondje erachteraan, balletje terug. Hondje aanhalen. Balletje gooien, hondje er weer achteraan, balletje weer terug. Ik weet niet of de man er plezier in heeft; daarvoor staat hij te ver weg. Ik wuif terug.

Monstruosus
Ik zal de vierde dag van oktober van dat jaar tot in de eeuwigheid vervloeken. Zo ongecompliceerd als mijn leven voordien eruit zag zal het nimmer worden.
    Hoewel.

Smeuïg
De suggestie van een gangbare handelswijze, van gezond verstand, daar begint het allemaal mee. Zo vraag ik mij af waar je aan dacht, toen je ’s ochtends jezelf voor de spiegel bekeek en een rafelig, kort spijkerrokje aantrok en daarboven een ruimvallende, roze sweater. Met capuchon. En een paar kniehoge, rode laarzen om het plaatje sluitend te maken. Misschien dacht je aan kerels die steevast met de duimen naar achteren lopen. Misschien dacht je aan twaalfjarigen die elkaar luidruchtig via hun mobiel wijsmaken dat een Spaanse Vlieg helemaal geen vlieg is, maar een uitgedroogde kever. En dat je dan bedenkt dat het onvoorstelbaar is dat een twaalfjarige mogelijk zou weten wat priapisme werkelijk inhoudt. Alle medereizigers zouden ervan opkijken, nietwaar?

Abusievelijk
Diep van binnen wist ik het de hele tijd. Had ik maar de moed gevat oprecht naar mezelf te kijken, dan had ik al deze ellende misschien kunnen voorkomen. Maar eigenlijk is het niet meer dan logisch. De homo sapiens, met zijn constante drang naar aanhankelijkheid, blijft in de essentie niks meer dan die pasgeboren baby wiens navelstreng zojuist onwennig is doorgeknipt. Zodra dat bundeltje bloedvaten de verbinding met de moederkoek verliest, zal die persoon zich de rest van zijn actieve bestaan aan andere zaken trachten te hechten. De druppelende moedertiet, een speelgoedje of misschien wel de illusie van de ware liefde.
    Diepgekoesterde verlangens komen nu eenmaal met gebreken.

Maligne
Voor zover ik mij kan herinneren ben ik altijd al driftig geweest. Dat onwaardige sujet met mondkapje, die de gore moed had mij een pets op mijn achterwerk te verkopen, terwijl ik luttele seconden daarvoor nog warm en beschut in mijn vochtige holletje zat, wens ik nog altijd tot in de lengte der dagen een hardnekkige galsteenkoliek toe. Als dat warme moederding met die zachte vleesbergen mij niet had gekoesterd, had ik zeker weten gepoogd zijn neusgaten vol te pissen. Ook al hing ik ondersteboven.
    Voor de rest van mijn zuigelingentijd schoot het ook niet op. Een hoop onmacht, schrijnende billen, bemoeizuchtige vrouwmensen en ladingen smerig voedsel waar ik nooit om had gevraagd. Enfin, ik vertel u niks nieuws, mag ik aannemen.

Cuervo 1800 Reserva Antigua Añejo
De deur piepte nauwelijks tijdens het openen, maar de verschijning van de vreemdeling wekte voldoende belangstelling op bij alle aanwezigen in het morsige café om zich even los te maken van hun huidige bezigheden. Vrouwen, veelal van lichte zeden, mompelden goedkeurend en mannen in het halfduister gromden kortstondig boven halfvolle (of -lege, zo u wilt) bierglazen.

Ik ..
.... zou wel eens willen weten hoe het voelt
Hoe het voelt om je volledig lek te steken
En terwijl je hevig aan het leegbloeden bent
En mij alleen maar om genade kan smeken
Zal ik vriendelijk doch beleefd aan je vragen
Terwijl het bloed in golfjes uit je mond spat
Of je wel enigszins rekening houden wilt
Met mijn zojuist gereinigd, hoogpolig tapijt

Het PS Project
'Lekker?'
'Mmmmm.'
'Harder?'
'Mmmmm.'
'Aah. Aah. Aaah!'

Ik trek terug, draai haar om en vraag of ze op haar knieën wil gaan zitten. Haar prachtige ronde billen kijken mij pontificaal aan. Ik schuif aan en duw haar billen iets uit elkaar zodat ik goed zicht heb op haar opgezwollen lipjes. Een beetje onhandig heen en weer schuiven en ik ben binnen.

Fuifnummer
Een miezerig dagje, veel meer kon Joost van deze maandag niet maken. Hoewel druilerig ook aardig in de buurt kwam. De autoweg oogde verlaten en het eerste dorpje zou volgens het bord dat hij ongeveer acht kilometer terug tegenkwam nog maar zesenzestig kilometer ver zijn. Inmiddels nog maar achtenvijftig kilometer te gaan dus. Pijnlijk, veel lopen terwijl je dat niet meer gewend bent.

De Vrolijke Vriendjes van Blauwe Beer
Een oranje vuurbal aan de hemel leek me te gaan verteren.
Zes uur ’s ochtends, nauwelijks een geschikte tijd voor een weldenkend mens om zich op straat te bevinden. Terwijl ik het gebouw betreed geeuw ik nog eens. De nachtportier groet me joviaal. Luidruchtig joviaal. Vooral luidruchtig.
Droplul.

Genieten
zie
hoe de luce del sole verbeten
het raam penetreert
terwijl daarachter
de wereld alsmaar voortraast
stoffige deeltjes zwermen
lichtvoetig rond in groten getale
gelijk apatische spermatozoïden
zonder eindbestemming

Garantie
Links. Drie Duitse elite-troepenleden. Zwart lederen uniformen, de rode band rondom hun armen met het swastika-embleem steekt fel af. De Mauser's losjes aan de schouder. Rechts, een anti-tankwapen, leunend op een rotsblok. Twee Duitsers op een metertje afstand daarvan. Ik hurk achter het skelet van een uitgebrande voertuig en wacht op het juiste moment. 'Ja Günther, I tzold yu zo, Heini won'tz peey up thoze zigarettez he promized yu.' Eén van de Duitsers, rechterzijde, kwebbelt wat tegen z'n maatje. 'Arschloch.'
'Haha, ja, genau.' Ik kies voor de stengun.

Microkosmos
De staat van deze hotelkamer was op z'n minst deplorabel te noemen. Donkere vochtplekken op het morsige tapijt oversteeg het aantal droge plekken in ruime mate. Hier en daar rimpelde een zielloos plasje. De oogst van talloze telefoontjes naar de lokale pizzeria bezaaide de simpele indeling van het dertig euro per nacht kostende vertrek. De lakens van het bed waren volop besmeurd met half opgegeten stukken Pepperoni Perfection.

Vreugdevol
immense dalen
falen als leidraad

Lucullus
'Monsieur?'
'Oui, merci.'
Met een aan waanzin grenzende intensiteit hap ik mijn amusevork tergend traag leeg. Beetje bij beetje schuif ik het gerookte zalmrozetje met mascarpone naar binnen en laat de papillaire smaakexplosie zijn verheven functie vervullen. Ik sidder eventjes. Het rozetje rust gelaten op mijn tong - welke ik dartel binnensmonds op en neer laat wippen - terwijl het romige kaasje deze met zijn smeuïge substantie doordrenkt. De smaaksensatie glijdt langzaam in mijn keel.

XJ-DD2
Deze nacht leek te zuchten onder zijn eigen twijfels. Donkergrijze wolken onderbraken gejaagd het patroon van de koude nacht alsof ze te laat waren voor een belangrijke vergadering, terwijl het flauwe schijnsel van de oktobermaan het dorpje tussen de rivieren maar mondjesmaat verlichtte. Op een eerder streepje van de tijdbalk zou dit dorpje er minder armetierig uitgezien hebben.

Doe Maar
Met een doffe klap slaat de cafédeur dicht. Ik merk nu pas dat ik ruim twee uur naar de knipperende lichtjes van de "Elvira" flipperkast aan het staren ben. Geil ding vond ik dat altijd. Elvira. Waarschijnlijk toen al net zo oud als mijn oma nu is, maar dat mocht de pret nooit drukken. Belachelijk slechte films ook. Nuja, een paar tieten en een pruik.

Fase 1
... en terwijl de stroom afzichtelijke creaturen hem gestaag bleef aanvallen, probeerde Mark zich te concentreren op het juiste ritme. 'Fuck, shit, fuck, shit! Herladen, ..... schieten! Herladen. .... schieten!' Het vuurwapen brulde zijn dodelijke inhoud onafgebroken in de richting van de aanstormende wezens. Er leek geen einde te komen aan hun enorme aantallen.

Routineus
Zijn trainingschema's waren niet voor niets geweest. Het inschatten van de huidige situatie duurde nog geen seconde. Een jonge vrouw en twee oudere mannen in een labjas, een dame in mantelpak, drie mannen met dure pakken en bijbehorende stropdas en een kerel in uniform. De laatste kwam hem
(testobject)
vaag bekend voor.

Conductie
'En? Hoe staan we ervoor?'
'Hoe bedoel je?'
'Nou .... de deal? Waar we nu op weg naartoe zijn?'
'Oh dat. Mja, wat zal ik zeggen ...? Hier, leg eens een paar lijnen op het dashboard.'
Hij geeft me een klein buisje. Hongerig begin ik het witte poeder eruit te scheppen.

De futen hebben ogen
'Opa, opa! Vertel nog eens!'
Egbert Henegouwen, vijfentachtig en gepensioneerd registeraccountant, glimlacht even minzaam, laat zijn tuingereedschap liggen en draait zich om naar zijn kleinzoon. De zon voelt warm aan, misschien wel tè warm om vandaag nog te beginnen met het planten van wat kaasjeskruid Malva. Het zou hem niet verbazen als het kwik inmiddels rond de twintig bleef steken. En dat pas in maart. Nu liet Egbert zich normaliter niet zo snel verleiden tot een anekdote uit de oude doos, maar hij hield zielsveel van dat ventje. Met de tred van een oude man begaf hij zich richting zijn stoel op de veranda en zetelde zich naast zijn nakomeling. Verwachtingsvol wachtte de jonge Henegouwen af.

Katerwater
De Outkast-ringtone riedelt irritant over het terras heen. Ik weet dat het mijn toestel is, niettemin neem ik niet op. Ik negeer de geërgerde blikken en bestel een dubbele Stoli bij de serveersnol. 'Met ijs!' roep ik haar na, boven de beltoon uit. Ik hoef niet op mijn display te kijken om te weten wie het is die mij probeert te bereiken en waarvoor, maar ik heb nu geen zin om drugs te gaan regelen. Ik kijk omhoog. De (tè) dure zonnebril die ik ooit in een dolle bui gekocht heb kan niet verhinderen dat de zon m'n hersenpan binnendringt. Als het ware mijn hersenen kookt. De beltoon zwijgt en gaat over in het piepen van een ontvangen bericht. Te oordelen aan de strakblauwe hemel gaat het voorlopig niet regenen en dat vind ik jammer.

Côtes de Gascogne
Hoelang nog? Hoelang nog voordat hij eindelijk weer terugkomt? Twee dagen zit ik hier al te wachten, en zo te zien voorlopig vergeefs. Ik zal er verder niet omheen draaien, ik had een pesthekel aan dat geluid, maar inmiddels mis ik het. Behoorlijk. Samen met hem. Toegegeven, in meer dan één opzicht heeft hij mij verrast. Of dat positief te noemen valt laat ik voor het moment in het midden. Ergens had hij gewoon domme pech. Zo'n aardige vent. Fideel ook.

Hotel Pacifico
Vrijwel elke bewoner van deze onberispelijke buurt maakte dankbaar gebruik van zijn diensten - welke hij iedere dag toegewijd uitstalde in zijn nagenoeg smetteloze vitrinekast. De zondagen niet uitgezonderd. "De beste pasta van de buurt." zong het rond terwijl pasgeboren ouders tevreden zijn nering verlieten, met in hun handen de netjes in papier en plastic verpakte oogst van een gezellig halfuurtje watertanden. Menigeen overdreef het soms door boud te declameren dat Onofredo Gagliarducci de beste pasta van heel de stad maakte. Typerend karaktertrekje.

De val van Mezüal
De eenzame reiziger was reeds zes dagen onderweg. Zes dagen ploeteren door deze snikhete woestijn. Zes dagen vol ontberingen, waaronder het gemis van een degelijke toiletbril toch wel het meest schrijnende was. Maar uiteindelijk diende het allemaal een hoger doel en de statige torens van het stadje Mezüa(l aan de horizon vervulde zijn hart met blijdschap. Een halve dag reizen zou volstaan.

Sabbatical
Harm Boelsma.
Ergens in de veertig.
Grijzend aan de slapen.
Waanzinnig vermogend.
Invloedrijke familie.
En alweer twee jaar vermist. In deze gore stinkjungle.

En passant
Robert Reymen is één van mijn beste vrienden. Alhoewel ik altijd vergeefs naar bevestiging gezocht heb, ben ik van mening dat dat gevoel wederzijds is. Was. Ik ken hem namelijk al vanaf de lagere school. Tot zonsondergang voetballen op het pleintje, appels jatten, autobanden leksteken, ruiten ingooien; enfin, u kent dat wel. Kattekwaad. Tuurlijk, ook wij hebben - zoals menig pestjoch - elkaar wel eens een lel verkocht. En ook wij hebben in onze bronstige jaren meermaals geruzied over vriendinnetjes.

Ilona met het knokig knietje
Regen.
Het landschap trekt aan mij voorbij als een druilerige hallucinatie. Ik haat dit weer. Altijd al gedaan. De auto stopt eventjes, ik zie een vergeeld reclamebord langs de kant van de weg liggen. Een vrolijk lachend meisje zit op de schouders van een jongeman en probeert een kunstmatig uitziend ijsje in één van zijn neusgaten te proppen. De jongeman lacht hardop en laat het toe. Nergens geen ijscotent te bekennen op deze lege vlakte. Het meisje heeft blond, kortgeknipt haar. De jongeman donker, sluik én halflang. Ik wed dat het lachen hen snel zou vergaan als ze allebei mijn plaats op de achterbank van deze stationcar zouden innemen. De auto begint weer te rijden.

Leuning zonder houvast
'Zozo, dus jij gaat het helemaal maken in de reclamewereld, niet?'
'Jawel, meneer De Santi. Jazeker wel.'
De jongeman knikte driftig, om zijn voornemens kracht bij te zetten. De oudere, goedgeklede man met sigaar - waar geen einde aan leek te komen - nam de jongeman eens goed op. Nam nog eens een haal van de sigaar, vervolgde zijn kruisverhoor.
'Vertel eens, waarom dan wel? Werken in dit wereldje staat gelijk aan een alsmaar voortdurende loopgravenoorlog, en hier, nu, voor mij, zie ik slechts een bleekneusje zitten met nul komma nul gevechtservaring.'
'Omdat, ... omdat .. omdat ik mijzelf ergens in kan vast bijten! Om het daarna niet meer los te laten!'

Derealisatie
Op de vierde dag nam hij tot zich: een royaal belegd ciabatta broodje met warme pastrami en romige piccalilly, welke na drie happen zonder waarschuwing onder zijn ogen veranderde in een zeemleren lap vol wriemelende maden. Sedertdien laat hij de pastrami met rust. Gedurende de nacht is zijn gemoedstoestand onbekommerd te noemen, zo niet vrolijk. Overdag neerslachtig, hellend naar het suicïdale. Omringd door de levende doden, met hardplastic wangen en priemende jukbeenderen. Almaar voortschrijdend, kwistig strooiend met nutteloze feitjes en elkander de loef afstekend met glimmende dozen en knipperende lampjes, gedoemd te sterven na het verlopen van de bijbehorende garantieperiode. Spiegels mijdt hij, uit voorzorg.

Double Down
Afgelopen nacht kwam hij weer langs. Ik zat eenzaam aan een tafeltje, terwijl de veelkleurige muurschilderingen de indruk wekten dat het een mexicaans restaurantje betrof - en ik heb een grondige hekel aan mexicaans eten, laat staan mexicanen - en niet lang daarna kwam hij binnen. Iedereen daarbinnen kende hem schijnbaar, want het leek alsof niemand overgeslagen werd met het handjes schudden-ritueel. Nadat werkelijk iedereen een ferme handdruk van hem had gekregen, liep hij breeduit lachend op mij af. En gek genoeg, .... ik herkende hem helemaal niet op dat moment. Ook niet toen hij tegenover mij ging zitten, een glas geel vocht voor mij bestelde en verder niks zei. Zelfs een langdurige en verwachtingsvolle blik van zijn kant richting mijn ogen hielp niks. Pas nadat ik mijn mond geopend had begon het te dagen. Ik had hem vermoord.

Purificatie!
We schrijven het jaar 504. Een jaar waarin vele drastische veranderingen de complete wereldgeschiedenis een ander aangezicht gaven. Maar geen verandering ingrijpender dan de opkomst van die ene man. Die ene man, wiens naam velen deed sidderen. Niemand, maar dan ook niemand durfde die naam hardop uit te spreken.

Drieluik:
#1 Dorre Iep
02.35 uur. Het metrostation zag er verloederd uit. Toch vond de drugsdealer het prettig om hier te vertoeven. Het gaf hem altijd de rust om bepaalde facetten van zijn leven te overdenken. Zo vond hij de naam drugsdealer niet representatief voor zichzelf. Liever ging hij door het leven als 'de nachtapotheker' of 'de vertier-verstrekker'. Diep in zijn hart wist hij dat scheikundige preperaten verkopen de enige manier was om enigszins van het leven te kunnen genieten, het stemde hem echter altijd droef verplicht om te moeten gaan met het schuim der aarde. Zoals de Voodoo-man. Die man boezemde hem, hoewel hij voor geen kleintje was vervaard, enorm veel angst in. Er was iets met hem wat hem de koude rillingen gaf.
#2Pillow-Flip
De ex-skateprof realiseerde zich dat de penetrante geur van hemzelf afkomstig moest zijn. Mja, het is natuurlijk niet mogelijk om ongestraft weg te komen met drie maanden niet douchen. En zijn met goedkope huiswijn doordrenkte kleding die hij in diezelfde drie maanden niet verwisseld had hielpen ook niet mee aan een schoon gevoel. Hij nam maar weer eens een flinke teug. Mismoedig keek hij naar de Luger© op tafel. Luttele minuten geleden nog probeerde hij het misbaksel uit op zijn zweterig voorhoofd en het kutding weigerde subiet dienst!
#3 Grimoire of Honorius
the Great
"Hahaha ..... *uche uche*" "Heerlijk die waterpijp. RRRRRRRROOOWAAAARR, goed idee, die lijm erbij!" Terwijl de Voodoo-man vettige rookwolken uitblies, moest hij grinniken om die achterlijke idioten. Welke idioten? Ha! Allemaal! Voodoo-man. Hoe kwamen ze erbij? Niks wisten ze ervan. De edele kunst van de zwarte magie liet zich niet zo snel vangen in één noemer. Hoeveel van hen zouden werkelijk weten van het bestaan van 'Grimoire of Honorius the Great'? Ach, het donderde verder niet. Tijd om weer aan het werk te gaan.

Links, links, rechts.
"Godskolere man! Wat ben je nou aan het doen!? Dit is niet het Nationale Ballet ja! En nu ik wil dat je die klootviool aan de overkant een paar vlot lopende combinaties verkoopt. Precies zoals we afgesproken hadden. Dus eerst kort links, links en daarna de rechtse hoek erover heen! Oké!?" Bart Berentz knikt en kwam vol goede moed weer overeind. Coach Trappenburg had altijd gelijk. Alhoewel zijn neusschotje pijnlijk aanvoelde (gebroken?) en het zicht aardig vertroebeld was door een nagenoeg dichtgeslagen rechteroog, vermande hij zich en deed een paar passen richting het midden van de ring.

Bunsenbrander
Ik schrik wakker, til m'n hoofd moeizaam omhoog en kijk recht in het gezicht van een norse barkeeper. Ik boer luidop en de barman deinst achteruit. Logisch, want de lucht ervan doet sterk denken aan een pas geopend graf. Ik druk beide handpalmen in m'n ogen en wrijf heftig heen en weer, net zolang tot ik aangename, witte, aan- en uitfloepende sterretjes zie dansen voor mijn ogen, ook lang nadat ik ben gestopt met wrijven. De barkeeper is inmiddels hoofdschuddend weggelopen. Ook al lijkt de tent vol, voor mijn gevoel is deze voornamelijk gevuld met mensen van bordkarton.

Revelatie
Ik acht mijzelf doorgaans een beminnelijk persoon. Althans, mits ik de kracht op kan brengen mijn favoriete fles ethanol te laten rusten in zijn spinde. Is zulks niet het geval, dan wil de razernij wel eens de overhand nemen. Mijn vriend van vroeger ligt hier nu voor mij, roerloos. Ik heb zijn schedel met een haardijzer ingeslagen. Vanaf hier gezien ziet het er akelig uit. Vanaf de andere kant van de kamer trouwens ook. Ik ken hem uit vroegere tijden, toen wij de buurt dikwijls onveilig maakten. Hoe vaak ik dan niet verwonderlijk keek naar die pigmentvlek, vlak boven zijn rechterwenkbrauw.

Deerniswekkend
stuitend
dweept hij
bij gebrek aan
de juiste hoeveelheid
zelfspot
ongegeneerd
met het onvermogen tot relativeren
alsof het allemaal niks kost

Kokkerellen
Mmm. Goddelijk! De aroma van pas gekruid vlees. Ok, twee rode uitjes snipperen, zes cherry-tomaatjes ontvellen en in blokjes snijden, half pondje kastanje-champignons vierendelen, paar scheutjes citroensap, drie augurken in plakjes snijden, boter, peper & zout, crème fraîche uiteraard, tweehonderd gram nog wel, twee theelepeltjes milde zwarte-bessen crème mosterd van Bernard Loiseau, en een beetje sojasaus. Prachtig! Al het benodigde voorhanden.

Buitenissig
Zomaar een scène, op zomaar een dag, in zomaar iemand's huis. Het drankje dat mij aangeboden wordt sla ik af. Het ziet er bedenkelijk uit. Degene die ermee aankwam trouwens ook. De ruimte - de lambrisering heeft een smetteloos witte uitstraling - puilt uit van de vrouwen van middelbare leeftijd. Ze kakelen volop, over buikwandcorrecties, neuscorrecties, tepelcorrecties, schaamlipverkleiningen, liposculpturen, lipvergrotingen, bilprotheses, borstliften en de rest versta ik niet meer, want ik ben de kamer uitgelopen. Ik werp nog eens een blik over mijn schouder en zie etalagepoppen in galajurken levensecht met elkaar giebelen. Vrijwel allemaal houden ze fluten champagne in hun handen, maar gedronken wordt er nauwelijks.

Ook het rechteroog
"Once you enter this command and press [Enter], the graphical desktop environment is displayed. Note, however, that this is just a one-time fix and does not change the log in process for future log ins. To set up your system so that you can log in at a graphical login screen, you must edit one file, /etc/inittab, by changing just one number in the runlevel section. When you are finished, reboot the computer. The next time you log in, you will have a graphical login prompt. Open a shell prompt. If you are in your user account, become root by typing the su command. Now, type gedit /etc/inittab to edit

Flets
Van alle jaargetijden is de herfst verreweg de meest belabberde. Harde, snerpende koude kutwind en striemende regen. Met mijn vuist gebald richting de hemel vervloek ik alles daarboven wat ook maar enigszins als oorzaak aan te duiden valt voor deze erbarmelijke weersomstandigheden. Daarnaast ben ik verdwaald. En doornat, want mijn paraplu ligt thuis. Evenals mijn droge plunje.

Het grote bos
dreadloki (ParasiteInMyBodyFilter?) zegt:
misschien moet ik maar eens iets liefs schrijven
dreadloki (ParasiteInMyBodyFilter?) zegt:
over een verdwaald eekhoorntje dat uiteindelijk zijn holletje vindt
woke up this morning....tuduhduhduhduh.... zegt:
jah! iets liefs!......daar zijn de lezers aan toe!

Krekelweg
Geïrriteerd zette de bestuurder zijn bolide aan de kant van de weg. Nors draaide hij zijn getint raampje omlaag, om de motoragent van repliek te kunnen dienen. "Ja agent, wat is nu het probleem? Ik weet dat de vluchtstrook niet geschikt is om in te halen, maar ik móet de gemeentelijke raadsvergadering halen om vandaag nog een wetsvoorstel erdoor heen te kunnen drukken." Bij wijze van antwoord keek de donkere zonnebril, die de ruimte tussen helm en imposante borstelsnor besloeg, hem zwijgend aan. Fons Nagelmakers leunde naar voren, zette zijn pilotenzonnebril af en vroeg met hese stem; "Wat is het u waard?"

Stadsgeluiden
Niet in zijn dromen. In zijn dromen kon hij nimmer vluchten, hoe hard hij het ook probeerde. Plaveisel voelde aan als leem, de voor hem onbekende straatjes en steegjes leken een doolhof waaruit ontsnappen onmogelijk leek te zijn. Telkens kwam hij terug bij hetzelfde rondje waarbij de monsters steeds dichterbij naderden. Zwemmen in ondiep water leek hij verleerd te zijn en de gedraaide telefoonnummers klopten nooit. De monsters hadden geen gezicht en spraken nooit tot hem.

Lastig
Met een bijzonder ongemakkelijk gevoel trok hij de deur achter zich dicht. De Voodoo-man had hem zojuist beloofd voortaan geen last meer te hebben van de demonen die hem al sinds zijn prilste jeugd achtervolgden. Dat men toch zo onder de indruk was van die ene film waarbij dat joch op meelijwekkende toon zegt; "I-see-fat-people ...." Nee, ze hadden voor de grap eens een dagje in zijn hoofd moeten meelopen! Complete offer-rituelen kreeg hij bij zijn ontbijt voorgeschoteld! De "maagd-aan-het-spies-rijgen-show" terwijl hij net twee versgeroosterde sjasliek-stickjes op zijn ontbijtbordje klaar had liggen was hem toch iets teveel van het goede geweest.

Duisternis
"Geef hier pleurishoer" siste hij tegen de hoogbejaarde dame terwijl hij met één hand stond te rukken aan het hengsel van haar schamel AOW-tje. Met zijn andere hand maakte hij een slaande beweging richting de racefiets op haar scherpe haakneus en probeerde voorts het oude besje naar de grond te werken. Omstanders begonnen zich er eindelijk mee te bemoeien, ook al was dit akkefietje alweer drie minuten bezig. Aangevuurd door de abrupte aanwezigheid van de bemoeiallen gaf hij zijn slachtoffer een trap rond de maagstreek en zette het op het lopen. Ontkomen was een koud kunstje met zijn gedegen kennis van de binnenstad.

Heilige roede
"Ik zeg u, gaat heen duivel!"
"Geef dit arme meiske haar ziel terug en keer nimmer terug!"
"Wacht even meiske, ik moet je nu infiltreren met mijn heilige roede teneinde de duivelsuitbanning tot een goed einde te brengen, ok?"
"Maar dat is toch gewoon uw piemel?"
"Haha ja, welnu het zit zo, deze 'staf' is gezegend door God zelve en aldus gemachtigd om exorcisme uit te voeren, snap je?"
"Oh ... ok."

Solo
Terwijl lauw applaus hem tergend achtervolgde tot in de kleedkamer, realiseerde hij zich bij het betreden ervan dat dit eigenlijk een tè optimistisch predikaat was. Een ruimte waar men borden door de afwasmachine heen loodst, noemt men doorgaans een spoelkeuken. Dacht hij te weten. Mistroostig nam hij plaats op de gammele kruk, griste de aangebroken fles jenever van tafel en zette deze aan zijn lippen.

ITIL Methodiek
"HiiiiYAAAAARRRGGHHHH!!!!!!"

Scheiding
Na een volle achttien uur ruziën kwamen Jaap en Petra eindelijk in Boedapest aan. De gemoederen hadden inmiddels het kookpunt bereikt, dus een beetje frisse lucht zou hun hopelijk weer goed doen. Bij het verlaten van de lease-Mondeo passeerde een touringcar hen luidruchtig en liet daarbij een beeldvullende scheet. Duitsers natuurlijk.

Skarsterlân
Alles om hem heen vertoonde opvallend veel gelijkenis met een psychedelische TeleTubbies-filmset. Hij wilde opstaan om de hardrose struiken onder zijn vingers te voelen, of het zachtgele gras tussen zijn tenen horen knisperen. Echter, opstaan was geen aanwezige optie. Hij keek omlaag en bemerkte dat zijn benen aan een krakkemikkige stoel waren vastgespijkerd. Zijn wreven, verankerd met vezelversterkte keramieken bouten, leken op authentieke chinese klompvoetjes en eiwitrijke pus, tesamen met het gebruikelijke robijn-gekleurde bloed, vormde een steeds groter wordend plasje op de betonnen ondergrond. Bevangen door een blinde paniek begon hij met zijn benen te trekken (alsof dat helpt, hàlloo) en probeerde zijn voeten uit de bouwbevestigingsmaterialen te krijgen.

Pepperonie-Perfection
*PWEEEEP!* "Pas dan ook op, oetlul!" voegde de rood aangelopen taxichaffeur hem schreeuwend toe. Geïrriteerd reed de TCA-werknemer een omaatje van de sokken en sloeg rechtsaf de drukbezochte winkelstraat in. Gegil en het geluid van springend glas - veroorzaakt door paniekerende mensen die hun toevlucht in de prachtig opgemaakte etalages zochten - begeleidde hem dieper de mierenhoop in.

Apenbrug
"Hee, kijk hem nou!""MWAHAHAHA"

Teu mãe!
Als uitsmijter (deurwipper op z'n Vlamings)van 'Discotecà Grosseiro Divertimento', in de Portugese volksmond ook wel bekend staande als 'Bar Banal', was Anton de Beukelaer enig in zijn soort. Ongenaakbaar. Oersterk en onverzettelijk. Oerlelijk ook, maar dat was dan ook de voornaamste reden dat hij een gevreesd portier was. Niemand durfde hem ook maar een strobreed in de weg te leggen.

Systematisch
Goedemorgen. Hoe maakt u het?
Loopt u maar mee. Ja inderdaad, het is nogal vroeg. U dacht toch niet dat ik puur voor m'n plezier om kwart over vier s'ochtends hier aan de gang mee ging?

Flappie.
Flappie was haar meest favoriete knuffelkonijn en het interesseerde haar niks dat het ding inmiddels rook als een zojuist uitgebraakte pizza Mozerella. Voor haar bestond er geen liever ding ter wereld. Nu vooruit, Mama was een goede tweede op haar liefste-ding-ter-wereld-lijstje. Maar die zong dan ook altijd hele lieve liedjes, zo vlak voor het slapen gaan.

Glenfiddich, Rare Collection 1937.
Gelaten onderging hij het troebele beeld dat de pompeus beklede spiegel hem voorhield. De weelderige aanblik van de sierlijk ingerichte kleedkamer kon de aftakeling van zijn doorleefde, gehavende kop allerminst verhullen. Hij nam er nog maar eens een slok op. Die lederen heupfles was het beste dat die ex-pleuriskut hem ooit geschonken had. Daar maakte hij tenminste nog dagelijks gebruik van.

Lentekriebels.
.... en de hoofdpersoon zal uiteindelijk op een bijzonder wrede (uiteraard) manier aan zijn einde komen.
Wat had u dan in gedachten?
Nou, ik dacht aan ophangen aan de pinken en dan met een snelle haal van een uiterst scherp mes de buik openritsen, waardoor alle beschikbare ingewanden eruit komen te hangen. Ohja, en een hond ervoor plaatsen om alle rommel op te likken. Zou Dhr Kamerling te porren zijn voor die rol?

De Inblikker
Alsof je een drie dagen oude pleister probeerde los te trekken, zo voelden Sjon Hoogeveen's oogleden aan op het moment dat hij ze wilde openen. En aangezien hij van nature een lichte slaper was die dit soort taferelen niet gewoon was, begreep hij al dat er iets grondig mis was. Zijn hersens voelden uitgeknepen aan, wat duidde op een sterke dosis trichloormethaan. Tè sterk, dus deze was ongetwijfeld door die nieuwe rechterhand van Blauwe Boon Piet toegediend. Hoe heette die zakkenwasser ook alweer? Iets met Bruno?

30 Seconden, soms.
"Kijk! Begrijp me nu niet verkeerd. Het voltrekken van een vonnis heeft nu eenmaal zijn schaduwkanten. Eén is natuurlijk dat je iemand dient te doden. En dat is geenszins gemakkelijk. Twee is dat JIJ het moet doen. Ook niet een mis te verstane factor. U kunt zich wel voorstellen dat ik mijn nachten verre van prinsheerlijk slapend doorbracht. De reguliere nachtcafé bezoekers zijn dan ook onderwijl m'n beste vrinden. Maar ik klaag niet.

Ferry Korsten moet dood.
Als een authentieke boerenzoon bevestigde Hajo alle bestaande vooroordelen, namelijk dat hij vrij simpel van geest was. Zijn ouders, verre van verheugd tijdens de geboorte aangezien er nu meer koeien gemolken moesten worden om dit kleine mormel te voedden en hij daarnaast garant stond voor een allomvattend chronisch gebrek aan slaap, dachten ze in de eerste instantie dat het kind mongoloïde was. "Nee hoor." zei de dienstdoende dokter, "hij is slechts een beetje simpel van geest."

Illusies.
".... En terwijl de FC Bloembollen het veld betreedt, schudt het Turfveen-stadion op zijn grondvesten. Dit is namelijk hèt moment waar iedereen op heeft zitten wachten, de allesbeslissende finale van de Corruptie-Cup. Het thuispubliek brengt uitzinnig zijn welbekende 'Bloembollen-yell' ten gehore": 'BLOEMBOLLEN! BLOEMBOLLEN! ....... BLOEMBOLLEN ZIJN OKÉ!' OLÉ! OLÉ! ........ BLOEMBOLLEN ZIJN OKÉ!

Darmflora
Met een minima aan controle over zijn bevende ledematen, vermengde hij het bruine poeder met wat water en citroensap. Het kostte hem zichtbaar moeite om de vlammende aansteker daarna stil te houden onder de lepel, zoveel was wel duidelijk. Zijn lichaam verlangde gelijk een uitgehongerde baby naar het verhitte goedje, maar hij moest nog even geduld opbrengen. Hij nam de injectiespuit ter hand en zoog daarmee de drug op. Zijn linkerarm bond hij af met een riem, net boven de elleboog. De uitpuilende ader was geen partij voor de injecterende naald. Dat was hij nooit. Vreemd genoeg wist hij dit gedeelte van het ritueel zonder probleem te volbrengen. Zonder uitzondering, zonder aarzeling en zonder te trillen.

Bot-Kluivert
*Ding-Dong*
"Uhm, ja?"
"Goedemiddag, bent u de heer K.Kloosterhuis?"
"Klopt, Koos Kloosterhuis. Wat kan ik voor u doen?"
"Nou, ik heb u gevonden via alt.sex.snuff.cannibalism en wilde u graag wat vragen stellen. Mijn naam is Marieke van Asch, ik ben een onderzoeksjournaliste voor een gerenommeerd dagblad en ... mag ik even binnenkomen? Dat praat wat makkelijker.

Pad Kra Pauw
Met speels gemak overmeesterde hij de voorbijganger. Drie forse klappen met de stoeptegel en de hersenstructuur werd duidelijk zichtbaar in het opengebarsten hoofd. Het deed hem denken aan een zojuist opengetikt eitje. Halfzacht, natuurlijk. In de seconden dat hij zich bedacht dat het voor zijn gevoel eeuwen geleden geweest moest zijn dat hij een halfgekookt eitje voor ontbijt had genuttigd, ontnam het snel stromende bloed zijn zicht. Hij besloot er niet teveel tijd aan te besteden. Zuivelproducten waren zijn ding niet. Hij moest er altijd flink van poepen.

... dat ik alles wat jij was
November. De kilte viel als een grauwe sluier over de stad en hij vroeg zich af waarom hij doelloos over de straat aan het slenteren was. Een hond had hij nooit gehad, dus dat was niet de reden. "Als ik een hond zou hebben, noemde ik hem Rakker. Zeker weten." De Donald Duck kocht hij nog altijd, verzot als hij was op de spannende avontuurtjes van de eend en zijn vriendjes. Het lezen ervan gaf hem altijd het gevoel dat het ook zijn vriendjes waren. En in zekere zin was dat ook zo.

Koffie!
Gelijk een doorgewinterde verslaafde nam hij elke ochtend minimaal zes koppen koffie tot zich. En dan niet zo'n laf bakje met wat scheuten koffiemelk en een paar eetlepels suiker erin, nee, èchte koffie. Dus pikzwart, met een stevige aroma waarvan je bij het opsnuiven ervan al high werd. En niet geserveerd in een lullig koffiekopje, nee, in een mòk.

Twaalf, rood.
"S'il vous plaît, faites vos jeux! Please make your game! Uw inzetten alstublieft!"

En prison
Het gestuiter van het ivoren balletje in de roulettecilinder klonk naar zijn gevoel oorverdovend hard. Zijn blik vernauwde zich en nam de ronde rakker als richtpunt. Alles daar omheen werd onscherp. Zijn oren sloten zich af, alsof er wattenstaafjes in werden gepropt. Het ritmisch tikkende geluid was momenteel de enige muziek die zijn weg vond naar het actieve deel van zijn hersens. Steeds trager, maar ook zelfbewuster met elke passerende milliseconde leek het balletje (verdomme nog aan toe, ja!)daadwerkelijk op de juiste plek te landen.

Geen witte kerst
..... en terwijl de ondervragers zich opnieuw als havikken op hun prooi storten, loopt de Skinhead - zes kilometer verderop - ontspannen langs de kade. Zijn soldatenlaarzen geven hem een stevige doch soepele tred. De vouwen van zijn broekspijpen zien er onberispelijk uit. Zijn handen, diep weggestoken in de zakken van zijn 'bomber' wiegen nauwelijks mee op de toch redelijk ritmische looppas. Zijn kaalgeschoren schedel glimt in de middagzon. Het is een mooie dag. En hij oogt tevreden. De opmars van zijn beweging verloopt voorspoedig en het zal een kwestie van tijd blijken voordat deze stad gezuiverd zal zijn van alle ongewenste elementen.

Goede voornemens
"Deze dan maar."Moeizaam strompelde hij voort en probeerde met beide handen uit alle macht het spul dat uit de rechterkant van zijn kapotgeschoten buik vloeide, op z'n plek te houden. Eigenlijk durfde hij niet, maar haast automatisch keek hij omlaag en verbaasde zich over de blauwe slangetjes die door de wirwar van wit-roze bundels wriemelden. "Hmm, en als iemand ze nou eens zou doorknippen?

Foutmelding
Doelloos slenter ik urenlang door de slecht verlichte stad. Haar kille, onpersoonlijke onverschilligheid die mij eens bekoorde, staat mij tegen. Heel erg tegen. Mistige druppels kleven aan mijn overjas als weerbarstige duimspijkers. Doffe ogen lijken mij naamloos aan te staren vanuit elk smoezelig steegje. Een afvoerputje langs de goot schreeuwt geluidloos naar mij. Ik kijk op naar een knipperende lantaarnpaal. Een geluid? Vlak naast mij? Ik kijk nog eens naar hetzelfde schuttersputje. Een klauwende hand steekt eruit - zwarte nagelriemen, gele vingers en vol met schilfers - en wenkt mij naderbij te komen.

Baardvis
.... dat men in Anguilla, Antigua, Bangladesh, Botswana, Brunei, Cyprus, Fiji, India, Jamaica, Japan, Kenia, Kiribati, Lesotho, Macau, Malawi, Montserrat, Namibië, Niue, Oeganda, Saint Kitts, Saint Vincent, Seychellen, Swaziland, Tuvalu en een handjevol andere plekken schijnbaar de linkerzijde van de weg opzoekt.

Rectificatie! (Oersoep's geste!)
(Speciale editie (u weet wel) gefabriceerd voor uwen leesvertier door vrind Oersoep!)

Zenderhoppen
'Eet dit!'
En blijf eeuwig slank! Jaja, ook u! Ook al lijdt u al járen aan obesitas, en is langer dan vijf minuten op uw weerzinwekkende klompvoetjes blijven staan een foltering die zijn weerga niet kent voor uw vetgeribbelde enkels en de banden die dit slappe zooitje overeind moeten houden! Dat geeft helemaal niks! Met dìt product BLIJFT u namelijk slank! Met dit product kunt-ook-u eruit zien als dit goedlachse, zestig-kilo wegend, strak afgetraind, bloedheet mokkeltje! Nou en of!

Cor Potkamp
Kanaal 1. Politiek. Doodserieus uitziende mannen in pak, gedreven door een oerconservatieve ideologie uit de jaren vijftig voornamelijk gestoeld op gezag en disciplinering die ingrijpende beslissingen moeten nemen voor een volk dat diezelfde jaren vijftig al tijden ontgroeid is. Een van hen - hij lijkt verdacht veel op een gereanimeerde marmot - probeert hakkelend zijn punt achter de microfoon te maken. Anderen onderbreken hem waar mogelijk en proberen hem in te laten zien dat hij uit zijn nek staat te kletsen. Medestanders beamen de tegenargumenten heftig knikkend. Een vrouw geeuwt hardop.

Rubberen Robbie
'....... mais il ne pas mourir des causes normales.' Het witte krijtje vloog vakkundig over het schoolbord, en markeerde waar nodig de juiste zinsontledingen.
'Dus, samenvattend: .... il ... ne (kort voor n'est) ..... pas .......mourir .... '

Bushmills
'Wat ik ervan denk? Dat ze allemaal dood moeten natuurlijk. Stuk voor stuk! En dan het liefst niet te zuinig met het zenuwgas.'
'Meen je dat nou?'
'Maar natuurlijk! Jij vraagt mij wat ik ervan denk, en ik vind dat ze dood moeten.'
'Maar ... maar overdrijf je niet een beetje?'
'Neehoor, hoezo?'
'Nou, zoals jij het nu stelt klinkt het een beetje cru.'
'Ja! Wat wil je nou!? Je vraagt het toch? En ik geef gewoon antwoord.'
'Weet ik wel, en toch ben ik van mening dat je zoiets niet zou doen.'
'WAAROM VRAAG JE HET DAN!?!'

Winston
"Rrrk, rrrk, rrrk, rrrk"Ik pauzeer eventjes. Beenderen zijn toch uitermate lastig door te zagen, en al helemaal met een kapzaag. Het werkt wel secuur, zo'n kapzaag. Hoelang ben ik nu alweer bezig? Een uur? Twee uur? Te oordelen aan de vochtigheid van de vlekken iets daartussen in. En waarom ben ik ook alweer verwoed bezig de enkels van deze arme drommel eraf te zagen? Beter nog, WIE is die kerel in vredesnaam?

Vijftien minuten
'UPC Klantenservice goedemorgen wat kan ik voor u doen?'
'Ja hallo, met de Vries.
Zeg, wat is er met mijn kabelaansluiting aan de hand?'
'Wat is uw postcode en huisnummer?'
'1072 TZ, 71'
'Moment alstublieft.'

Tram Twee
Ik voorzag het reeds.
Mijn spurt richting de conducteurs-ingang zal vergeefs blijken. Tram Twee, mijn dagelijkse opstapper, zal zijn toegangsdeuren rücksichtslos sluiten, ook al smeek ik de poortwachter om mij toe te laten. En terwijl ik wanhopig op de deur sta te bonzen, zal hij diepgaande interesse veinzen in een spitsig artikel over een jongeman. Het vodje zal koppen dat deze jongeman uit het zuiden de finale zoals verwacht had gewonnen. Wederom een bewijs dat het mongoloïde leeuwendeel van deze wereld zonder protest al het bittere, voorgegorgelde ejaculaat zal slikken wat de ongewassen piemel van de machine over hen spritst.

Vassily Ponomarev
Momenteel ziet mijn huidige situatie er allesbehalve rooskleurig uit. Een onstuitbare honger kwelt mij, maar dat is wel de minste van mijn zorgen. Via diverse wonden verlies ik veel bloed waardoor mijn energie zienderogen afneemt. Mijn beide benen zijn op meerdere plaatsen gebroken en mijn linkerarm is van elleboog tot pink verbrijzeld. Toch staat dit alles niet in verhouding tot de problemen die ik binnen nu en, vermoedelijk, vijf minuten onder ogen zal moeten zien. Ik zal u vertellen waarom.

Waterdicht
Schrijven op papier dat uit een mengsel van toiletpapier, stopverf en stijfsel bestaat valt niet mee. De pen - welke uit een stuk pvc-pijp is gesneden - blijft vaak hangen in de stugge structuur van de zelfgemaakte velletjes. Desondanks ben ik blij dat Bennie me eraan geholpen heeft. Maar misschien ben ik wel meer in mijn sas met de kleine vierhonderd gram opium die hij erbij leverde. Ik hoop dat hij nog leeft. Bennie is een prima mens. Ook al zat hij hier levenslang vast voor de moord op die drie tienermeisjes.

Kruizenwrijven
Bedaard bracht hij zijn voertuig tot stilstand, precies voor de ingang. Half over zijn stuur gebogen keek hij schuins omhoog en bewonderde het imposante bouwwerk. De torenspits was tè ver uit zicht om te identificeren, maar hij ging ervan uit dat het een kruis moest zijn. 'Was het niet altijd een kruis?' dacht hij hardop. 'Die gasten kennen niks anders dan kruizen, en is het niet die van hen, dan is het wel die van het buurjongetje verderop de straat. Of die van het buurmeisje twee blokken hiervandaan. Die gasten, die kunnen er wat van. Als je zo nu en dan die ingevallen zak botten weer eens op tv ziet voorbijkomen, dan weet je het wel: Die heeft teveel met allerlei kruisjes zitten spelen!

Kai's moment
Het moment voor Kai was daar.
De stam waar hij sinds zijn geboorte deel van uitmaakte was klaar voor zijn leiderschap. Die stam, de Amoedi's, werd nu al wekenlang geterroriseerd door ..... ja, door wat eigenlijk? De Amoedi-jagers hadden elke rivaliserende stam die ze konden vinden in de wijde omtrek volledig uitgemoord. Desondanks verdwenen er nog altijd Amoedi-vrouwen en kinderen tijdens de nachtelijke uren. Soms vonden ze wat terug, vaak niets. En hetgeen ze terugvonden was vrijwel altijd onherkenbaar verminkt. Tuurlijk, dat het menselijke overblijfselen waren stond buiten kijf. Wat ze echter moesten voorstellen viel niet meer te achterhalen.

Randgroepjongere
Onder de overkapping van het benzinestation, geflankeerd door zijn schaduw stond hij daar. Handen in de zakken van zijn spijkerjack, rug tegen de muur, de enkels gekruist en een brutale frons op zijn voorhoofd. Nonchalanter kon hij bijna niet leunen, tegen de muur. Eens in de zoveel tijd stapte hij naar voren en beschimpte hij enkele argeloze passanten, maar keek snel weg zodra er ook maar één geïrriteerd reageerde. Uiteindelijk verviel hij dan in zijn oude pose, tegen de muur. Soms wisselde hij min of meer van houding, door bijvoorbeeld één hak van zijn sportschoenen tegen de muur te planten en beide handen op zijn heupen te plaatsen.

Auping
"Oke lopen maar, hansworst! Hup!"

Strohaak
En daar hang ik dan. Hulpeloos en niet bij machte om mijzelf eruit te werken. Waarom moest ik dan ook zo nodig meegaan op die heidense bergtrip. "Leuk man, lekker survivallen, je voelt je echt als herboren! Oergevoelens komen weer bovendrijven. Male-bonding op drie kilometer hoogte, het is een ware 'rush'!!" Nou, die 'rush' en die rush alleen zorgde er anders voor dat mijn male-bonding maatje drie kwartier geleden van de berg flikkerde. Wat een misselijkmakend geluid maakt een mensenlichaam toch als het meerdere malen met een puntige rots in aanraking komt tijdens een vrije val. Klinkt als: Klof .... Klof .... Klof.

Kwijt.
Terwijl Jim Verbrugge de lunchroom verlaat, realiseert hij zich dat hij iets essentieels vergeet. Echter, teruggekomen bij zijn zitplaats vindt hij niets dan een oud stel cheeseburgers met petjes en bijbehorend accent. "Yes? Can we perhaps help you, young man?" Vraagt één van de oversized cheeseburgers goedig. Jim antwoordt niet. Hij had altijd al een schijthekel aan amerikanen en helemaal als ze de gore moed hadden om iets tegen hem te zeggen.

Reinigen
Problematisch. Niet onoverkomelijk. Maar wel verdomde lastig. Bloedvlekken wegkrijgen bleef toch elke keer weer zijn grootste probleem. En het maakte geen donder uit welk schoonmaakmiddel hij dit keer weer uit de schappen van de Edah trok. Uiteindelijk zat hij toch weer een uurtje of drie te boenen en te schrobben. Een probaat middel, volgens een goede kennis met hands-on ervaring, zou een mengsel zijn van bleek en Halorein. Geen succes. Hij werd bijkans onpasselijk van de lucht. En toch moest er iets voor te verzinnen zijn, want dat kon zo niet langer. Om zich optimaal van een lijk te ontdoen was het verwijderen van overtollig haar, weefsel en bot nu eenmaal een noodzaak. En bloed, niet te vergeten.

Suikerglas
Hm.Hij probeerde zich op te richten. Geen succes. Hij probeerde te krabben aan zijn neus, aangezien hij geteisterd werd door een niet-aflatende krieuwel. Wederom geen succes. Hij probeerde te zien waarom dit alles maar niet wilde lukken. Ook al geen resultaat.
Conclusie, behalve zijn oogbollen kon hij niks bewegen. Langzaam drong het tot hem door dat hij plat op zijn gezicht lag, wat op zijn beurt die hardnekkige duisternis weer verklaarde.

Alle vrijheid.
Zoals elke doordeweekse ochtend kuste Gijs de Hoop, bij het verlaten van zijn twee-onder-een-kap woning, zijn twee kinderen gedag, en gaf zijn lieve vrouw een hartstochtelijke zoen. Zoals altijd voegde hij hun toe hoe zielsveel hij wel niet van hun hield. Zoals altijd gaf hij de gitzwarte riesenschnauzer 'Sneeuwvlokje' een liefdevolle aai over de kop. Zoals altijd zwaaide hij, terwijl hij de inrit afliep, voorts naar de Beekenkampjes aan de rechterzijde, en de Tasmannetjes aan de linkerzijde en wenste hun een goedemorgen. En die geste werd, zoals altijd, op dezelfde wijze geretourneerd.

Vroege vogel
Het was weer eens zover. Ooit, ooit was hij wars van drankmisbruik. Geen druppel nam hij tot zich. Roken? Nooit ofte nimmer. Drugs? Hah! Koffie, verder kwam hij niet.

Cirque Phénomène
Zo nu en dan vroeg hij zich wel eens af waar hij in godsnaam mee bezig was. Dit zou alweer de vier- en twintigste keer worden en het einde was bij lange na niet in zicht. Niet dat dat hem tevreden zou stellen, want er moest immers brood op de plank komen. Hij groette het publiek, nam de afgesproken positie in, deed zijn blinddoek om en zette zich schrap.

Door weer en wind.
"Heb jij het ook zo koud, Harm?"Domme, domme kutvraag. Natuurlijk heb ik het koud. We zitten nu al veertien uur vast op deze hoogwerker. "Neehoor Sjoerd, valt best mee. Tegen mijn vrouw aanliggen, dàt is pas koud! Mwahaha." Veertien uur, verdomme. Veertien uur op 28 meter hoogte, op een braakliggend terrein. Veertien uur, en het is zaterdagavond! Veertien uur opgesloten in een tweepersoonsgondel met deze randmongool

"Teringtoeristen, sterf maar!"
"Hee pssst! Hashish? Marijuana? Coke? Ecstacy?"De drie toeristen - blanke middenklasse Amerikanen, herkenbaar aan de identieke blauwe college-jasjes, blauwe petjes met 'Star Spangled Banner' en besokte voeten in jesussandalen - liepen snel door. Bij hun weten had dit land een kwalijke reputatie op het gebied van drugs en het laatste wat ze wilden was een vervolgvakantie in de gevangenis.

Debuut
Een lichte, onzekere spanning maakte zich meester van hem. En waarom niet? De keren dat hij een aangetekend pakketje had mogen ontvangen waren tot nog toe op één vinger te tellen. Nuja, op die erotische opblaaspop na, maar die had hij zichzelf cadeau gedaan, dus dat telde niet.

"De hêh?"
...... onthutst en niet bij machte om te stoppen met beven keek dr. IJsebaert naar zijn patiënte. Die gaf niet thuis. Hij inspecteerde zijn praktijkruimte. Althans, wat er van over was, want de ravage was eigenlijk niet te overzien. Wat had zich hier zojuist in vredesnaam afgespeeld?!? Het kantoor zag eruit alsof een tornado huisgehouden had. Dat de hypnose gelukt was, daar bestond in ieder geval geen twijfel over. Echter, de uitkomst ervan beangstigde hem.

De Gourham
"Heej Lucas, ga je mee een potje ballen!? We hebben nog een keeper nodig!"Lucas snelde de trap af en trok vol verwachting zijn voetbalschoenen aan. Invitaties van dergelijke strekking waren schaars. Zoniet utopisch. De buurtjongens moesten normaliter niets van hem weten, zoveel was wel duidelijk. Een vreemde vogel, dat vonden ze van hem.

Nachtportier
Met krakende botten rekte hij zich uit. Man, wat had hij toch een hekel aan die klote-nachtdiensten. Hij geeuwde nog maar eens luidop. Ach, nog maar vijf uurtjes en hij kon gaan genieten van een welverdiend weekend. En het eerste wat hij op de agenda had staan was die hemelsbrede pornocollectie een keertje netjes te gaan archiveren. En met name de afdeling She-males en Watersport was dringend aan herwaardering toe.

Bruin?
"Ja luister nou, het is heel simpel! IK WIL gewoon een kopie maken van wat 'persoonlijke' bestanden. That's plain fucking it!" Met een licht aanzwellende wrevel keek hij de winkelmedewerker strak aan.
"Maar meneer, weet u wel zeker dat u de juiste software gebruikt? Ik bedoel, dit is nu al de vierde doos cd-r's die u komt terugbrengen en meer merken hebben we niet tot onze beschikking. En ik kan moeilijk elke keer bij mijn baas aankomen met de klacht 'Deze fuckdingen doen het niet!' ....."

Nou ...
"Goedemiddag meneer, ik zoek een schop."
"Ah! En wat voor één dan wel?"
"Een zware."
"Oh."
"Ehm, anders gezegd, over wat voor soort grond hebben we het hier?"
"Grond?"

Tsing Tao Bier
"Je kan godverdomme de pleuris krijgen! Geen haar op m'n kale kruin in deze verzengende hitte die eraan denkt om jou ook maar één cent van mijn welverdiende inkomen te schenken. Vraag het maar aan je ECHTE vader in Nandashan! Je moeder, God hebbe haar ziel, was een goed mens en ik rouw nog elke dag om het wegvallen van haar aardse bestaan. Geen minuut gaat er voorbij zonder dat ik zwelg in niet-aflatend schuldvoel. Die ossenkar was makkelijk af te stoppen geweest, vooral omdat de gemiddelde snelheid van dat logge kloteding nog geen tien kilometer per uur bedroeg! Helaas was je moeder toen al geruime tijd blind en doofstom en ik te druk bezig om praatjes te maken met de lokale prostitutie-employé.

Koopje
Verbijsterd keek ze naar het spijkerpistool in haar linkerhand en gek genoeg voelde het gewicht ervan niet onprettig aan. Nu was de uitkomst hiervan redelijk verrassend gezien de houding waarin zij zich drie minuten(was het maar zo kort?) geleden bevond. Toen lag zij nog op haar rug terwijl hij uit alle macht zijn ongewassen paling aan haar gezicht probeerde af te vegen.

Supporter
De voetbalhooligan sloeg maar weer eens een biertje achterover.
Z'n hoeveelste was dit nu ook alweer? 25e, 35e? Het donderde niet. Hij was slechts drie kwartier rijden verwijderd van de thuisplaat. En ook al liet hij door een overduidelijk gebrek aan coördinatie het goedkope bierglas uit zijn dikke worst-vingers glippen zodat deze in stukken uiteen sloeg op de granieten vloer, overtuigd als hij was van zijn nagenoeg volmaakte stuurmanskunsten zou hij en niemand anders de Hooligan-Mobile huiswaarts navigeren. De stamkroeg zat tjokvol.

Een weekje tussenuit
Jaap en Petra hadden besloten om er maar eens een week tussenuit te gaan. Sinds de twee elkaar eergisteren bijna de hersens insloegen met respectievelijk een klauwhamer en een gietijzeren steelpan kwamen ze uiteindelijk tot een vergelijk. Het werd tijd voor een herwaardering van de situatie. En wel snel ook. Zo'n vierentwintig hechtingen later waren ze al druk doende met inpakken.

Bevrijding
Nee!
Het kon toch niet waar zijn? Buiten op straat werd het tegendeel hem bewezen. Mensen renden, onderwijl vreugdekreten slakend, van huis naar huis. Uitbundig omhelsten ze elkaar en deden vreugdedansjes. Midden op straat! En geen uniform te bekennen! Hij kneep hem behoorlijk inmiddels. En Manfred Ramsden, de alhier gestationeerde luitenant was al dagen in geen velden of wegen te bekennen. Zijn lidmaatschap van de Reichs Arbeitsdienst was grotendeels aan hem te danken, maar zonder hem was hij ten dode opgeschreven.

De Stoeptegels
"Komop sufkut! Raak die bal nu eens! Kale nicht!"
De zon brandde zonder mededogen op zijn glimmend voorhoofd. Het textiel van de goedkoop ingekochte softbal-outfit voelde bijzonder onplezierig aan tegen zijn alreeds doorweekte lijf. "Schiet op, droplul! Moederskindje! Laat eens zien wat je niet kan, vetklep!" Van de vijftien aanwezige toeschouwers waren er twaalf hem continue aan het beschimpen. De overige drie waren verstandelijk gehandicapten die elkaar kwijlend en wel aanstaarden. En die gasten hadden nog gelijk ook, want in die afgelopen twee seizoenen had hij niet één keer een bal geraakt.

Isabella
Roderick had eigenlijk alles mee in zijn leventje. Hij was pas 24, had een knap jongensachtig gezicht, brede torso, kwam uit een rijke familie en was eigenaar van een drietal ondernemingen. Twee horeca-ondernemingen en één bedrijf gespecialiseerd in het restaureren en verkopen van luxe auto's. Het bevreemdde dan ook niemand dat hij vrijwel elke avond zich het ongans neukte. En niet één vrouw, nee ... Rodericks avond was voor zijn gevoel pas geslaagd wanneer er drie verschillende vrouwen zijn bed gevisiteerd hadden. Al deze verhalen brachten natuurlijk de nodige jaloezie met zich mee. Vele mannen zouden zich in zijn schoenen willen bevinden en vele vrouwen zouden zich in zijn bed willen bevinden. Wat een aanzienlijk aantal ook voor elkaar kreeg. Wat de eerder genoemde mannen weer tot woede deed uitbarsten.

Yayoi
YogSothoth ... (Jah, ik weet toch ook niet hoe hij in het echt heet!?)
was altijd al een deathmetal-fan. Eigenlijk zolang hij zich kon herinneren.

Dopje
Wirrr....wirrr......wirrrr.
Het zoemen in z'n hoofd hield maar niet op. En hoezeer hij ook zijn best deed om zijn oriëntatie te bewaren, de grond onder zijn voeten werkte geenszins mee. Alsof hij zwalkte over een uit de kluiten gewassen harmonica. Wel één gefabriceerd van gras, dat wel. "Nooit geweten dat gras zo helder lichtblauw kon wezen" bedacht hij terwijl hij wanhopig probeerde uit te vinden hoe dat dopje van die dekselse bierfles verwijderd diende te worden. De Goa-trance stampte over het lichtblauwe, soms okergele gras en deed zijn oogleden trillen.

Vijf minuten maar.
Stilletjes keek hij uit het raam. Moedeloos werd hij van dat miezerig kloteweer. Het weerhield hem ervan om eens flink de bloemetjes buiten te gaan zetten. Niet dat hij zich kon herinneren wanneer hij dat voor het laatst gedaan had. Sterker nog, had hij ooit de bloemetjes buiten gezet? Hij was wel eens wezen stappen met dat meisje wat in de bibliotheek werkte, achter de balie, maar dat mocht eigenlijk geen naam hebben. Eigenlijk was hij helemaal niet met haar wezen stappen, maar had hij de hele dag gespendeerd in die muffe kutbibliotheek.

Simca 1204 Sedan
SNNIIRRFFF!Het witte poeder schoot haar neus in. Tranen welden spontaan op in haar ogen. "Godver, me neus! Wat doet die pleuristroep pijn, zeg! Dat kan nooit coke wezen, klootzak!" Zonder waarschuwing kreeg ze een braakneiging op het moment dat de witte substantie haar keel bereikte. Het kokhalzen voorbij riep ze met overslaande stem; "Ik zou verdomme 90% pure cocaïne van je krijgen, smerige hufter!" Waarom was ze in godsnaam zo stom geweest om zich te laten misbruiken door die zakkenwasser?

Martin
"Tattoo lig! Nee, lig zeg ik!"
Onverstoorbaar liep het mormel weer een eindje bij hem vandaan.
Het was verdomme ook altijd wat! Waarom kwamen ze toch altijd met die
klotebeesten bij hem aan. Tuurlijk, hij mag dan wel hondenman bij uitstek wezen,
aan dit soort ongemanierde viervoeters had hij een broertje dood. Furieus werd
hij ervan. En zo'n typisch baasje met een BMW 760Li onder z'n kont voorspelt
ook niet veel goeds.

Pijnlijke vingers
Met een zwaarmoedige zucht die een verregaande staat van ADHD verried zeeg de oude man neer op de ongemakkelijke kruk. Zijn kleine kraaloogjes ademden een slopende vermoeidheid uit en zijn vingers kromden zich pijnlijk van de reuma. De diepe groeven in z'n gelaat gaven te kennen dat de oude baas zichzelf hartgrondig en langdurig getormenteerd had met sores waarbij de ophef over SARS verbleekte. Zijn rug piepte en kraakte bij elke minimale beweging, als was het een vergeten kasteelpoort die keer op keer geopend werd terwijl niemand daar om vroeg.

Pas op! Amsterdammertje!
Als Amsterdammer ben ik in het bezit van een fiets en aangezien ik niet
buiten Amsterdam werk is de noodzaak van een auto niet aanwezig (ook het
geld niet, maar dat terzijde). Nederland is bij uitstek een fietsland
(ja, da's een inkoppertje ..) maar wordt qua aantal ruimschoots overtroffen
door China.

Zwarte inkt
Met klamme handen en een licht versnelde ademhaling stapte hij de winkel binnen. Het piepen van de slecht geoliede deur deed iedereen in de zaak opkijken. Schichtig schoten zijn ogen heen en weer. Een Hell's Angel met een imposante zonnebril stond naast de toonbank, armen en nek hevig getattoeëerd. Een meisje zat verslagen op de enige bank in het vertrek. Het rook naar ontsmettingsmiddel. De tattoeage-artiest riep hem vanuit de achterkamer bij zich en vroeg of hij al besloten had. "Ja, ik neem die tribal vlinder.." "Waar moet ie?" vroeg de artiest. "Op mijn linkerschouder." "Ok, ga hier maar zitten."

Hoi
Tramchaffeurs doen het. (Althans, hier in Mokum)
Taxichaffeurs doen het. (Bij TCA in ieder geval)
Motorrijders doen het.
Smerissen doen het.
Stadswachten doen het.

Wachtend in de rij
Weet u waar ik ook zo'n hekel aan heb? (O god, moet je weer klagen? Ach, Amsterdammers zijn beroeps-klagers en dat al vanaf de verwekking. Daar kan m'n dochter inmiddels over meeblèren ....)

Papa Knooploki
Verwonderd keek ik om me heen. De zacht-roze slurf waar ik doorheen liep leek met ganzenveren kussens bekleed en hoewel stilletjes op de achtergrond kon ik heel duidelijk "All I need" van Air ontwaren .. "All I need is a peace of this mind..."

Zwarte lijst
Zo waren we pas geleden ein-de-lijk verlost van dat programma voor minderbegaafden, waarbij het doel was zoveel mogelijk van je beltegoed te laten verdwijnen in een bodemloze put die I...I...Id....Ido.....I.....Ido.... (godver, m'n keel verkrampt gewoon bij die naam of ik blijf nog enigzins hangen in het stottergedeelte van de laatste post), enfin, u weet waarschijnlijk wel waar ik op doel.

Stijn
Zonder te stoppen rende hij door de donkere, vochtige straten. Het zweet gutste van zijn voorhoofd. Bij elke ademteug had hij het gevoel dat zijn longen in brand stonden. Waar moest hij in godsnaam heen? Dit deel van Utrecht kende hij totaal niet. Al die keren dat hij hier op bezoek was, kwam hij niet verder dan Tivoli of die pleuristent 'Stairway to Heaven'. En nu zou hij wensen dat hij naar Margreet had geluisterd en braaf was meegewandeld naar Fellini's. Die pleurishoer liep gewoon weg met die eikel Jean-Paul en liet hem vertwijfeld achter. Tegen beter weten in arriveerde hij alleen bij de 'Stairway' en bestelde een Duvel© met een schaaltje pinda's. Alles ging goed totdat HIJ binnenkwam.

Tis lente!
GODVER!
Waarom toch twaalf? Doodziek werd hij ervan. Alsof één stinkend, overal poepend mormel niet genoeg was! Maar nee hoor. Stond hij nu weer in een verse, dampende hoop? Godverdomme poep op het tapijt, stront aan de muren, defecatie onder zijn steunzolen, uitwerpselen op de bekleding van de bank en zelfs ontlasting over de ramen uitgesmeerd! Hij had gewoon moeten protesteren toen zij met dat nest Lagotto's aan kwam zetten. Poep blijft maandenlang hangen in die kut-vacht van die klotebeesten! Waarom liet hij haar toch zo makkelijk over zich heen lopen ...

Goed geluimd
Afgelopen zaterdag, hangend aan de bar. Met veel moeite kan ik me verstaanbaar maken ondanks de rauwe, opzwepende geluiden die de speakers over ons uitbraken. Het klinkt als Metallica, maar dan alsof James Hetfield zich 3 dagen lang een delirium gezopen heeft en daarna vrijwillig een paar uur aan de lachgas-tank ligt te lurken. (Bleek achteraf ene Alligator Stew te zijn ... nuja ...)

Personeelsfeestje
03.00u s'nachts.
Harm had een onbedwingbare lust naar een vettig, zout harinkje. Met zuur en uitjes welteverstaan. Dat het een verre van reëele optie was op dit tijdstip en voornamelijk ingegeven door de vele glazen genuttigde alcohol deerde hem in het geheel niet. "Een haring en wel nu, verdomme!" lalde hij voor zich uit. Hoe was het toch mogelijk dat hij zich had laten overhalen om mee te gaan met het door hem zo gehate personeelsfeestje? En in Kuinre nog wel, een kontkorrel-vlek op de Nederlandse kaart die nu niet bekend stond om z'n bruisend nachtleven. Lang hoefde hij er niet over na te denken, wetende dat de voornaamste reden toch echt Marja moest zijn. Achja, Marja.

Jack D.
20 jaar! Godverdomme al twin-tig jaar lang kijkt ze tegen dat puthoofd van hem aan. En wat doen we om het te vieren!? Een gortdroge steak met slappe patat eten bij één van de goedkoopste kuttenten van deze stinkbuurt! En die zak vol paardestront doet niks anders dan lonken naar die goedkope serveerster. Jaloers was ze geenszins, maar het sprak vanzelf dat ze hem in mootjes zou hakken zodra hij haar ook maar éénmaal zou bedriegen. Gelukstreffer na al die jaren voor haar was toch wel de infertiele staat van zijn verschrompeld lid. Ze mocht nog eens bestoven zijn door dat tweederangs zaaigoed van hem!

Chef de partie
Hij schrok wakker van het luide bonzen op zijn deur. "Opendoen, dit is de politie!" hoorde hij aan de andere kant van diezelfde deur. Compleet ontredderd sprong hij uit bed en bleef daarbij haken aan één van de goedkope Hema-lakens. Op een vrij onzachte manier kwam zijn voorhoofd in aanraking met het porcelein van de wastafel. Op zich niet verwonderlijk, want het oppervlak van het kamertje bedroeg slechts twee vierkante meter. Terwijl hij, iets duizeliger dan tevoren, het bloed uit zijn ogen probeerde te vegen, werd er nogmaals op de deur gebonsd. Enigermate harder ditmaal. "DOE DIE DEUR OPEN OF WE TRAPPEN HEM IN!" Ondertussen had hij wat meer zicht vrij gekregen en het viel hem op dat de wastafel wel héél erg besmeurd was met bloed. Sterker nog, zijn complete vertrek zat vól geronnen bloedspetters. Alsmede zijn goedkope Hema-lakens. Zelfs zijn Hema-onderbroek was volldig doorgedrenkt! Met een luide klap werd de grenen deur ingetrapt.