 |
|
Gerzonimus, illusionist extra-ordinaire
|
29 Dec '04 -
|
 |
|
|
|
Een raam kijkt uit op een brandtrap. Drie uur 's nachts, weinig volk op
straat, op de verdwaalde zuiplap na. Met de grootst mogelijke moeite
zwalkt hij over straat, beurtelings van de trottoirband de weg op en
weer terug. Aan de overzijde van de straat, met uitzicht op de
brandtrap houdt hij even stil voor een drinkpauze. Hij mompelt zuur
voor zich uit voordat hij de flacon tegen zijn lippen zet. Kado van
zijn zoon, maart negentienachtennegentig. Zijn slokdarm krijgt amper de
kans om zich te laven aan de derderangs whisky, want het raam boven de
brandtrap spat zonder waarschuwing en met veel misbaar uiteen. Scherven
vallen rinkelend langs de brandtrap op het wegdek. Een donker gestalte
springt door het raamijzer, grijpt de buitenste paal van de brandtrap,
glijdt als een volleerd brandweerman naar beneden en landt geluidloos
op het plaveisel. Een halve seconde, of wellicht minder kijkt de lenige
man even naar de overkant van de straat, naar de zuiplap. Hij draagt
een nauwsluitend zwart pak en een bijbehorend masker.
En weg is hij, de hoek om.
'Tis verdomme een ninja, híer, in ons landje, .....' murmelt de
zuiplap terwijl de whisky over zijn kraag loopt, want hij maakt dan wel
aanstalten om een volgende slok te nemen, de flacon is nog altijd tien
centimeter van zijn mond verwijderd. Nog meer geluiden bovenaan de
brandtrap. Twee mannen in uniform klimmen moeizaam door hetzelfde raam,
speuren gejaagd de straat af en rennen daarna zo snel mogelijk de trap
af naar beneden. Eén steekt de straat over en spreekt de
zuiplap aan. De ander zet de zijkant van zijn hand tegen zijn
voorhoofd, tuurt in de verte en zwaait met een pistool in zijn andere
hand. 'Hee jij, heb jij iemand hier net voorbij zien komen!?! Met een
zwart pak aan!'
'Ehr, .... nou .... ah verdomme! Me whisky!' Geschrokken houdt hij zijn
flacon weer rechtop. Hij veegt het vocht van zijn kraag en likt het van
zijn handpalm.
'Ik vroeg je wat, oetlul!' De bewaker grijpt de man bij zijn revers
terwijl hij hem dit toeschreeuwt. Zijn collega is er inmiddels ook bij
komen staan, nog altijd zwaaiend met een pistool.
'Jaja, hou je gemak man. Je ziet toch dat ik aan het knoeien ben!? Hij verdween net om de hoek daar.'
De andere is al onderweg. 'Hee, wat had ie gedaan, trouwens? En vanwaar dat pakkie? Ninja's zijn toch al uitgestorven?'
Een antwoord krijgt hij niet, beiden zijn al om de hoek verdwenen.
'Ach, kan mij het ook rotten. Potverdorie de helft van m'n borrel pleite, gedoe ook allemaal ..... '
Anderhalve kilometer daar vandaan stapt de gemaskerde man in een
sportwagen met geblindeerde ramen. Hij neemt even de tijd om op adem te
komen, trekt dan zijn masker af en bekijkt zichzelf in de spiegel.
'Hah, goed gedaan weer knul.' Hij grijnst jongensachtig en knipoogt
naar
zichzelf. Voorzichtig vouwt hij een fluwelen zakje met veters open op
zijn schoot. Zelfs in het duister fonkelen de edelstenen als
zonnestralen op een stil meertje. 'Dit was overigens kantje boord,
volgende keer wel iets alerter wezen,' houdt hij zichzelf voor. De
bolide ronkt, en spurt weg. De nacht bedekt de stadsgeluiden
met zijn alomvattende cape.
'Goedemiddag, Zonneveld Verzekeringen, u spreekt met Ellen Laroque, de
secretaresse van de heer Zonneveld wat mag ik voor u betekenen? Jahoor,
dat is geen probleem. U kunt .... even de agenda van meneer Zonneveld
erop naslaan, ..... dinsdag de achttiende, schikt u dat? Ja? Ja, om
half elf, da's prima. Fan-tas-tisch, zien we u dan. Dààg, tot ziens!'
De deur naast de secretaresse zwaait open, een oudere,
gesoigneerde heer stapt er doorheen met in zijn kielzog een joviaal
ogende man. Hij grijnst jongensachtig. Ferm schudt hij de oudere heer
de hand en wuift hem de hal uit. Buitengekomen kijkt de senior
glimlachend op naar het warme zonnetje alvorens hij een bolhoed opzet
en monter zijn weg vervolgt. Hij draagt een valies met daarin een -
onzichtbaar voor de buitenwereld - dichtgeknoopt fluwelen zakje. Een
oplettend iemand zou de weerkaatsing van de zon op de handboei om zijn
pols wellicht opgevallen zijn, waarvan het andere eind aan het handvat
van de koffer bevestigd is. Maar het valt niemand op, dus de oudere
heer vervolgt ongehinderd zijn weg.
De joviale man, midden dertig en het uiterlijk van een Europese versie
van Harrison Ford ziet het aan en loopt dan terug naar de
ontvangstruimte, nog altijd grijnzend. Niet verwonderlijk, met de gage
voor zijn laatst geklaarde klus in zijn zak. 'Ellen, lieve schat,
vertel het mij. Verleidt mij!' Met een overgedreven gebaar gaat hij op de rand van het bureau van zijn secretaresse zitten. Ze giechelt.
'Ooh, meneer Zonneveld, een deugniet, dat bent u!'
'Ach, m'n beeldschone Ellen, ik zie de wereld slechts als een
zoetgeurende appel die erom vraagt geplukt te worden. Maar vertel mij,
welke werkzaamheden heb ik vandaag nog in het vooruitzicht voordat ik
weer aan de vodka-lemon mag nippen aan het terras van Sonetti? Komaan, vertel mij en toon mij de verlokkingen van deze dag!'
'Ehm, ... om kwart voor twaalf, ene meneer ... Juozapas? Vreemde naam?'
'Hm, klinkt Oost-Europees. Wie is dat?'
'Geen idee meneer Zonneveld, hij belde vanochtend vroeg al, zei dat hij
u vandaag moest spreken. Eigenlijk kon hij niet wachten, maar ik liet
hem geen keus. U kent hem dus niet?'
'Nee, nooit van gehoord. Geeft niks, daarna geen afspraken meer?'
'Nee meneer Zonneveld.'
'Mooi zo, je bent een schat. Mooie jurk trouwens. Prada?
'Hihihi, Donna Karan.'
'Achzo. Staat je fabuleus.'
'Dank u.'
'Geen dank.' Met een schalkse knipoog verdwijnt Guy Zonneveld, eigenaar
van een goedlopende verzekeringsmaatschappij, weer zijn kantoor in.
Hoofdschuddend, maar evenwel blozend gaat Ellen verder met haar
werkzaamheden van de dag. Een radio, bevestigd aan haar monitor
knettert zachtjes. Een nieuwsbericht over heftige demonstraties bij
de poorten van Somnitex, een pharmaceutisch bedrijf gespecialiseerd in
het ontwikkelen van aminozuren die het immuunsysteem van de mens
(schijnbaar) vele malen zal versterken. Volgens de woordvoerder van de
firma een baanbrekend product waar iedereen op de lange termijn van zal
profiteren. 'De ozonlaag wordt er namelijk ook niet jonger op, haha.'
Een demonstrant echter beweert dat dat een glasharde leugen is, want
het bedrijf experimenteert aantoonbaar met giftige,
milieu-onvriendelijke stoffen en test deze uit op schapen en volgens de laatste geruchten zelfs op me-
Ellen klikt de radio uit en staat op om een kop koffie te halen.
Elf uur negendertig. Ellen schrikt op. Een man die zij niet heeft horen
binnenkomen staat plots voor haar bureau. 'Eh, ... goedemiddag meneer,
wat mag ik voor u betekenen?' Ze kijkt hem aan, maar slaat snel haar
ogen neer. Koude ogen, een granieten kin. De mond een smalle streep in
het gelaat boven een zwart designer kostuum. Hij antwoordt niet meteen,
maar verkent de kamer aandachtig. De behaaglijke ontvangstruimte lijkt
een aantal graden in temperatuur gedaald te zijn. Ze rilt eventjes.
'Eh, ... meneer?'
'Juozapas, kwart voor twaalf.' Het klinkt alsof hij iemand condoleert.
'Ohja, natuurlijk. U had een afspraak met meneer Zonneveld. Moment
alstublieft, neemt u daar maar plaats.' Ze wijst naar een grijze
fauteuil in de hoek van de kamer. De man verroert zich niet. 'Eh, .. ik
roep hem wel even op.' Ze drukt op de knop van de intercom, en houdt de
man in de gaten. 'Eh, meneer Zonneveld, de heer Juozapas voor u.'
'Prima Ellen, laat meneer maar verder komen,' klinkt het blikkerig uit de intercom.
'U kunt verder meneer.'
Met een nauwelijks zichtbare knik van verstandhouding loopt de man
langs Ellen het kantoor in. Opgelucht ontspant ze weer enigszins. 'Enge
vent,' mompelt ze terwijl ze zich weer concentreert op de stapel paperassen op
haar bureau.
Guy Zonneveld legt een apparaatje dat eruitziet als een zakmes - maar
met geavanceerde functies - weg in zijn bureaulade voordat hij opstaat
en de man een hand geeft. 'Guy Zonneveld, aangenaam.' De hand voelt
koud aan, vormeloos.
'Juozapas.'
'Neemt u plaats, alstublieft.' Onwillekeurig veegt Guy zijn hand af aan
zijn broek, alsof hij iets smerigs vastgepakt heeft. 'Iets te drinken?
Mineraalwater, koffie?'
De man schudt ontkennend en gaat zitten. Een mentholsigaret, bungelend
tussen zijn lippen terwijl Guy niet het idee heeft dat hij de man er
één zag pakken, steekt hij aan.
'Ellen, wees eens zo goed en breng meneer een asbak.' Hij drukt de
intercom weer uit en vraagt : 'Meneer, wat kan ik voor u doen?'
'Ik heb via via vernomen dat u een adequate klusjesman bent. Welnu, ik
heb een klus voor u. Met een vorstelijk honorarium, mits u de klus
succesvol voltooit.'
'Klusjes? Hoe bedoelt u? Permiteert u mij te informeren naar het
lijdend voorwerp? Gaat het om onroerend goed, of anders diefstal? Wij
hebben bijzonder voordelige polissen ter inzage, afhankelijk van de
voorwaarden die u aan het verzekerde object stelt en-'
'Daar doel ik niet op. U weet namelijk heel goed wat ik wel bedoel.'
Ellen komt binnen met een metalen designer asbak. Guy bedankt haar en
beantwoordt haar bezorgde blik met een geruststellend knikje. Hij wacht
met verder praten tot ze de deur achter zich dichttrekt. Met een flinke
dosis argwaan vervolgt hij de conversatie.
'Wie bent u en hoe bent u bij mij terechtgekomen? Eerder ga ik niet met u in conclaaf.'
De vreemdeling glimlacht, wat Guy onmiddellijk aan vermorzelde duiven
onder een stadsbus doet denken, en stelt : 'Dat is niet van belang,
meneer Zonneveld. Wat wel van belang is voor u, is het bedrag
dat ik en mijn partners bereid zijn u te bieden voor deze klus. Laten
we zeggen dat uw verrichtingen niet geheel onopgemerkt voorbij zijn gegaan. En
laten we zeggen dat uw nevenactiviteiten bepaalde instanties irriteren,
instanties die wij zonder problemen kunnen inlichten. Instanties die
maar wat graag een ordinaire dief in de kraag willen vatten. Een
uiterst inventieve dief, daar niet van, maar wel een dief.' De man
glimlacht nog altijd.
'Eruit. Mijn kantoor uit en ik wil u hier niet meer zien!' Guy is
inmiddels gaan staan. Juozapas drukt zijn sigaret uit en gaat even
verzitten.
'De heer Culemborch, die kent u vast nog wel, niet? Uiteraard kent u
hem, want hij verliet nog geen uur geleden uw kantoor met in zijn bezit
een koffertje. De inhoud ; een handvol edelstenen ter waarde van
achthonderdduizend euro, ruwe diamanten naar ik meen. Gisternacht
ontvreemd, en vandaag nog op weg naar de juiste persoon om het geheel
professioneel te bewerken. Kunnen we nu wel zaken doen?'
Guy ploft weer terug in zijn bureaustoel.
's Nachts, half twee. Op het dak van een pakhuis snelt iemand soepel
naar een in het midden gelegen mangat. Guy heeft zich wederom in zijn
zwarte outfit gehesen, en bestudeert het mangat. In het aangrenzend
kantoorpand branden enkele lichten en er is beweging achter de ramen.
SOMNITEX, roept een groot logo op driekwart hoogte van het gebouw. Hij
moet opschieten. Uit een rugzak pakt
hij een vijftig centimeter lange stang met inklapbare weerhaken. Een
lang touw met een metalen uiteinde en een haak hangt hij in de
uitsparing van de stang.
Het deksel tilt hij vrij gemakkelijk van het mangat met behulp van een
inklapbare koevoet. Zoals verwacht loopt er geen ladder van het mangat
naar de ruimte daaronder. De begane grond schat hij iets minder dan
twintig
meter lager. De ladder aan de zijkant van het pand waarlangs hij
zijn weg naar boven vond is later aangebracht en het prikkeldraad op
vijf meter hoogte - aangebracht om inbrekers te ontmoedigen - was geen
partij voor de metaalknipper die in het zakmes zit. De metalen stang
legt hij overdwars op het mangat, klikt hem vast met de weerhaken en
laat zich langzaam zakken via het touw. 'Tweehonderdvijftigduizend,
da's eigenlijk niet slecht voor een uurtje werk. Eén bewaker, want
niemand weet blijkbaar wat er in kist nummer twaalf zit. Stempelcode
JCD3355SH #12, te vinden in het "Uitheemse Goederen"-vak. Easy money, toch?'
Op anderhalve meter hoogte van de grond springt hij van het touw en landt katachtig op de houten vloer.
Een zwart-wit televisie springt van sneeuw naar beeld en terug. Guido,
de nachtwaker, geeft een harde klap op het dak van toestel. Het helpt,
maar amper één minuut later danst de ruis alweer over de beeldbuis.
Kloteding. Hij draait zich weg van het toestel en haalt een pakje
kaarten uit zijn borstzak. Routineus begint hij de kaarten te schudden.
Daarna coupeert hij de stapel, neemt de stapel in een handpalm, spreidt
ze allemaal uit, gaat met een andere hand over de kaarten heen en vouwt
een compleet nieuw pak open in zijn andere hand. Daarna vouwt hij beide
handen in elkaar, blaast erover en houdt dan slechts één kaart omhoog tussen
wijsvinger en duim. 'Schoppen Aas.'
Guido is nu nog nachtwaker van beroep, maar over niet al te lange tijd zal hij bekend staan als "Gerzonimus, illusionist extra-ordinaire!" Goochelen,
dat is geen hobby meer, maar een levensovertuiging. Vingers, die moet
je soepel houden. En dat deed hij dan ook. Keer op keer op keer. Elke
avond (of nacht), kaarten erbij en oefenen maar. Zonder te
kijken schudt hij de kaarten nog eens, ditmaal in één hand. Hij spreidt
de kaarten weer uit, zwaait even en draait ze om. Allemaal Schoppen
Aas. Nog eens zwaaien en .... allemaal Klaver Drie. De televisie doet
even kortstondig waar het ooit voor aangeschaft was en toont een
verslaggeefster. Ze oogt serieus. Geen geluid, maar een groot kader
onderaan kopt :
ILLEGALE EXPERIMENTEN PHARMACEUTISCH BEDRIJF BEWEZEN
DIRECTEUR IN HECHTENIS GENOMEN
De ruis neemt het beeld weer over en Guido balt zijn andere hand, en
blaast erin. Hij opent zijn vuist en vouwt daarin het complete spel
open terwijl hij de andere hand geopend toont. Leeg. Hij bereidt de
volgende truc voor, maar een geluid onderbreekt hem. Hij stopt zijn
handelingen en concentreert zich om de bron te achterhalen. Niet
binnen. Nee. Buiten. Gegil. Honden? Hij stopt de kaarten onbewust terug
in zijn borstzak en staat op. Beweging, in zijn ooghoek. Door het raam,
het pand aan de overkant. Vage silhouetten, derde verdieping zo te
zien. Maar of het gegil daar vandaan komt valt niet te bepalen. Of ...
? Geen geluiden meer. Guido wacht nog vier hartslagen en besluit dan om
een kop koffie te halen. Hij loopt het vertrek uit en ziet daardoor
niet dat de televisie weer tijdelijk beeld geeft. De verslaggeefster
heeft een belangrijke mededeling, maar het geluid staat nog altijd uit.
Verwonderd gluurt Guy door de spleet van een zijdeur. Hij heeft het vak
met de juiste goederen nog niet gevonden, maar ook hij werd gealarmeerd
door het gegil. Dat was een paar minuten geleden. Voor één van de ramen
ziet hij duidelijk een persoon langsschuifelen. Het lijkt alsof hij
iets meesleept voordat hij achter de muur verdwijnt om bij het volgende
raam weer tevoorschijn te komen. Een sissend geluid, dichterbij.
Misschien zes meter verderop.
In het keukentje blaast de koffieautomaat stoom af en koffie
stroomt uit het tuitje. Een plastic bekertje, vernuftig gepositioneerd,
vangt het op. Guido draait een shaggie in afwachting. Het melkreservoir
is sinds mensenheugenis defect, maar de koelkast puilt uit van de
instant poedermelk. De koelkast heeft zijn beste tijd gehad, dus
zodra Guido hem opent begint de motor als een razende te draaien, alsof
hij op het punt staat om door te branden. Zes jaar geleden deed hij dat
voor het eerst. Uit angst dat hij daadwerkelijk zou doorbranden had
Guido hem uitgezet. Twee weken, daarna zette hij hem weer aan, want de
storingsdienst liet nog altijd op zich wachten. Een dag later viel het
hem niet eens meer op. Vandaag hoort hij vanwege datzelfde geluid het
gerinkel van een raam, pal aan de overkant niet. Guy hoort het wel,
terwijl hij op weg was naar het gesis en daarna die hardnekkige brom.
Halverwege concludeerde hij al min of meer dat het keukengeluiden waren,
maar het geraas van glasscherven niet. Dat kwam weer van buiten.
Vreemde nacht. Hij sloop weer terug, naar de spleet in de deur en
gluurde weer naar buiten. Kapot raam, derde verdieping. Kronkelde er nu
iets op straat, daar vlak onder? Niet zijn zaken. Hij had een klus te
klaren, één met een aardige bezoldiging tegoed.
'Ehr, ... hallo? Zeg, wat doet u hier?'
Kut.
Een rol ductape, altijd handig om mee te nemen. Guido, vastgesnoerd in
zijn eigen stoel. Bewusteloos, gevolg van de hieltrap waardoor zijn
linkeroogkas al opzwelt. Guy die een ram op de tv geeft. Hij heeft
ongehinderd een rondje door het pand kunnen maken, maar nergens een "Uitheemse
Goederen"-vak te bekennen. Wel een afgesloten deur. Geen sleutel, ook
niet in het kantoortje. Achter de Playmate 2001 Kimberley
Stanfield-poster? Ook niks. Wel een kastje vol rukblaadjes. Hij geeft
nog eens een ram op het toestel. Niks, alleen maar ruis. De tijd begint
te dringen. Guido kreunt, hij komt bij. Het gaat Guy niet snel genoeg,
dus geeft hij hem een klap met de vlakke hand. Guido schrikt wakker en
probeert te focussen. Hij zwaait heen en weer alsof hij dronken is.
'De sleutel, snel!'
Weer gerinkel buiten. Het begint hem op de zenuwen te werken. Hij geeft Guido nog een mep.
'DE SLEUTEL, NU VERDOMME!'
Guido schudt zijn hoofd in ontkenning. Guy bukt zich, pakt een injectiespuit uit zijn rugtas en laat hem aan Guido zien.
'Nog één keer, ..... DE SLEUTEL!'
Guido kijkt naar zijn voeten. Met een diepe zucht legt Guy een hand op
zijn schouder en ramt met de andere de spuit in zijn oor.
'HmMMmMmmmMM!' Guido schudt heftig zijn hoofd heen en weer, probeert
zijn hoofd weg te draaien. Bloed druipt langs de schacht. Spetters vliegen in het rond. Guy trekt de spuit uit zijn oor.
'De volgende keer vul ik hem met zoutzuur, zeg het maar?' Met een ferme ruk trekt hij de ductape van zijn mond.
'Rrghaaaah! ... Aaaahrghaa ... hhahuuhuuu .. ah, ... ah, ... nie ..
niet .... niet meer doen, .. man, ... alsjeblieft ...
alsjeblieftalsjeblieft ... in mijn broek .. broekzak ... niet meer,
.... alsjeblieft .... '
Dom. Natuurlijk in zijn broekzak, waar anders.
Luttele ogenblikken later is het hem gelukt. De sleutel was inderdaad
de juiste en achter de deur vond hij het bewuste vak. En het begeerde
pakket. Guy bestudeert de inhoud aandachtig, maar hij kan er niks mee.
Het ziet eruit als een relikwie, een beeltenis van een godheid uit een
onbekend verleden. Het heeft wat weg van een Peruviaanse Tumi, zonder
de karakteristieke halve maan. Hij haalt zijn schouders lichtjes op en
stopt het weg in zijn rugzak. Het geluid van gierende banden nu, naast
het gegil dat weer duidelijker te horen valt. Opgewonden stemmen.
In het kantoortje is de televisie weer helder van beeld en er valt
een hoop te zien. Een camera filmt van binnenuit een busje. De bus
remt, de cameraman springt eruit en richt zijn lens op een
industriepand. Het SOMNITEX -logo houdt hij eventjes in beeld. De
verslaggeefster, ze ziet er danig opgewonden uit, springt voor de
camera, botst even met haar gezicht er tegenaan, vermant zich en neemt
de juiste positie in. Achter haar het SOMNITEX -gebouw, ramen liggen
aan diggelen, iemand springt uit het raam, een pijnlijke aanraking met
Moeder Aarde in het vooruitzicht. De verslaggeefster praat, nee,
schreeuwt bijna in de camera en kijkt vaak over haar schouder. De
camera zoomt in op een tafereel, vlak voor de ingang van het gebouw.
Een paar mensen staan gebogen over een persoon en doen .... iets met
diegene. Het kader onderaan beeld verschijnt weer en kopt ditmaal :
EPIDEMIE BIJ PHARMACEUTISCH BEDRIJF UITGEBROKEN, OORZAAK ONBEKEND
Guy komt het kantoor weer binnenrennen en oogt angstig. Guido zit met
grote ogen alles op het scherm te volgen, de ductape verhindert
eventuele mededelingen van zijn kant. Hij draait zich om naar de
inbreker, en murmelt paniekerig. Guy begrijpt het wel, maar zit te
dubben of hij de nachtwaker wel los moet maken. Op tv is te zien dat
het gezicht van de verslaggeefster ongewoon dicht op de lens zit. Ze
roept iets, herhaalt het, en dan nog eens. Bij de derde keer realiseert
Guy zich dat ze roept dat we hier weg moeten ....... Het beeld
maakt weer plaats voor sneeuw. Guido murmelt nog eens dat hij losgemaakt wil worden.
Guy twijfelt nog steeds. De klus zou normaliter geslaagd zijn als hij
hier weg weet te komen, zonder bemoeienis van een nachtwaker die de
politie zou kunnen bellen. Maar dan dit. Deze gebeurtenissen zijn niet
normaal. De omstandigheden zijn anders. Het beeld springt weer aan. De
camera filmt zijwaarts. Een donkere druppel loopt over de
lens. Een paar benen op de grond, schoppend. Iemand rent vanuit de
ingang in de richting van de camera, ongewoon snel. Guy deinst terug,
Guido murmelt nog harder. 'Godskolere!' Als een razende begint Guy de
nachtwaker los te maken. Het was geen mens dat in de richting van de
camera rende. Misschien ooit, in een ver verleden. Maar een (normaal)
mens beweegt doorgaans niet zo snel, en heeft geen oogbol dat aan een
dun draadje tegen een wang aanwiebelt tijdens het rennen. Een (normaal)
mens heeft geen groot gat in het voorhoofd waar de schedel achter
glimt. Een (normaal) mens mist geen stukken schedeldak. Een (normaal)
mens zwaait niet rond met een afgescheurd stuk arm alsof het een trofee
is.
Guido is vrij en overlegt kortstondig met de inbreker. Er is een
achterdeur, aan de andere kant van het pand. Vlak in de buurt daarvan
staat de auto van de inbreker geparkeerd. Ze besluiten geen tijd meer
te verspillen en ervoor te gaan als het geraas van een deur die
vermorzeld wordt hun onderbreekt. Snelle voetstappen in de gang.
Gehuil, gegrom, geluiden die niet thuis te brengen zijn. Guy graait in
zijn rugtas, haalt er een klein kaliber vuurwapen uit. Hij heeft een
hekel aan pistolen, maar hij is blij dat hij eraan gedacht
heeft. Behoedzaam loopt hij naar de deuropening, Guido vlak achter hem.
Aanvankelijk denkt Guy dat het weer stil is, stapt de gang in en wordt
onmiddellijk besprongen. Het wapen vliegt uit zijn handen. Guido kijkt
in ontzetting toe, verlamd, en ziet hoe drie .... figuren ..... Guy te
grazen nemen. Ze grommen als beesten, scheuren zijn maag open, graaien
tussen zijn ingewanden, trekken eraan, klauwen zijn gezicht open,
rukken één been eraf alsof het van papier-maché gemaakt is. Eén van hen
bijt Guy's strot af, likt gulzig het gutsende bloed op. Guy trilt
gedurende deze aanval onophoudelijk als een epilepsiepatiënt, maakt
onduidelijke geluiden en zijn lichaam wringt zich in allerlei bochten
totdat zijn hoofd los begint te scheuren. Het masker heeft hij nog
altijd op. De kamer geurt zoetig en verrot tegelijk. Guido slaat
zichzelf hard in het gezicht om te ontwaken uit zijn droomtoestand.
Zijn lip springt bloedend onder protest open. Daar, op de grond. Het
pistool. Hij duikt ernaar, rolt even door en weet één van zijn nerveuze
vingers aan de trekker te krijgen. Gehijg, vlak bij hem, steeds
dichterbij. De geur van rotte eieren, bedorven vlees en ontbinding
overrompelt hem. Hij drukt op goed geluk af. Het wapen maakt meer
kabaal dan je zou verwachten. De scherpe lucht
van cordiet vermengt zich met de aanwezige geuren. De kogel treft
miraculeus genoeg één van de belagers recht in het voorhoofd. De inslag
werpt het wezen achterover. De anderen verleggen hun aandacht
onmiddellijk naar Guido. Hij legt aan, drukt af en mist de eerste
aanvaller. De kogel slaat een gat in de muur daarachter. Hij ademt
gejaagd, hinnikt hysterisch en drukt nog
eens af. Deze treft doel, maar duwt de belager slechts achteruit. De
wezens twijfelen even, lang genoeg voor Guido om opnieuw te richten en
te vuren. Raak. Een reeds gehavende schedel splijt afkeurend en de rest
zakt in elkaar. De derde grauwt naar hem, zwaait met zijn
klauwen. Het rode hemd - waarschijnlijk nog geen uur geleden nog wit
van kleur - dient nodig gestreken te worden. Eronder, rond de
maagstreek zit behalve een scheur in het textiel ook een gat in zijn
maag. Een gele, tevens blauwachtige prop stulpt naar buiten. Het lijkt
hem niet te deren. Ogen heeft hij niet, een neus nauwelijks. Uit een
gat in zijn wang druipt dik, glasachtig vocht. Hij zwaait op zijn
benen, klaar voor de aanval. Guido richt nogmaals en drukt af. Klik.
Geen kogels meer. 'Kutkutkutkut!' Hij laat het wapen vallen. Terwijl
het met een luide bons op de grond belandt krijgt hij een ingeving. Hij
reikt voorzichtig naar zijn borstzak, pakt de stapel kaarten eruit met
één hand, schudt ze met diezelfde hand en spreidt ze uit. Hij coupeert
de stapel, spreidt ze weer uit, zwaait ermee en weg is de stapel. Het
wezen lijkt van zijn stuk gebracht, laat zijn klauwen zakken en doet
een stap opzij. Guido loopt zijdelings naar de deuropening en probeert
niet uit te glijden over het mengsel van bloed en ingewanden. Hij klapt
in zijn handen en spreidt nu in beide handen een compleet pak kaarten
uit. De zombie deinst achteruit. Zijn mond staat open, maar er is geen
sprake van een mond, eerder een gat. Guido loopt nog altijd
zijdelings, stapt door de deuropening, verkent vluchtig de gang en ziet
(nog)
geen nieuwe aanvallers. Een bloederige hoop met zwarte lompen, ooit Guy
met zijn jongensachtige charme ligt er verloren bij. Het kantoor heeft
binnen nog geen twee minuten een radicale interieurwijziging ondergaan.
Bloed druipt van het plafond, Kimberley
Stanfield heeft bloederige vegen over haar blote buik lopen en Guido
vouwt zijn handen in elkaar, wrijft hard en een kleine
steekvlam schiet tussen zijn vingers vandaan. Het wezen, duidelijk
aangedaan nu, struikelt over één van de gevelde monsters.
Guido sprint weg, slaat linksaf door het gat in de deur en probeert een
inschatting te maken.
Buiten zijn enkele wezens druk bezig met het uitbenen van de cameraploeg. Eén
rent weg met het hoofd van de verslaggeefster tussen zijn klauwen.
Smakkende, scheurende en grauwende geluiden, meer hoort hij niet. Als
een waanzinnige rent Guido naar het busje van de cameraploeg, springt
achter het stuur en scheurt weg. Op zoek naar een borrel. Mensen rennen gillend rond, de chaos houdt niet op. De televisie
in het kantoortje geeft weer even beeld. Een nieuwslezer babbelt
ernstig de kamer in. Achter hem op een scherm valt te lezen dat
de storing waarschijnlijk verholpen is en dat de reguliere
programmering weer snel zal aanvangen. Het toestel begint weer te
ruisen en in het kantoortje snuffelt het wezen nieuwsgierig aan de
relikwie dat hij uit Guy's tas gevist heeft.
Juozapas, in de duistere anonimiteit van zijn huiskamer schenkt
zichzelf een borrel in en kijkt hoofdschuddend naar het nieuws. De
telefoon gaat. Hij neemt op en beantwoordt ogenschijnlijk een aantal
vragen. 'Nee, waarschijnlijk niet nee. Ik heb geen idee, ik heb nog
niks van Zonneveld vernomen. Nee, ook nog geen nieuws omtrent het
industrieterrein, maar dit zal sowieso niet in de kranten komen, vermoed ik. Ze zullen het volk onwetend willen houden.
Wat? Nee, voorlopig niet. De directeur heeft zijn polsen tot op het bot doorgesneden,
vernam ik zojuist van onze man binnen het korps.
Juist ja. Hm. Misschien kunnen we de verdelgingsdienst langs sturen?
Hm. Oké. Goed, we wachten af. Ja, is goed. Prima.' Met een diepe zucht
legt hij de telefoon weer neer. Hij nipt van zijn borrel en staart uit
het raam. 'Dit gaat gedonder opleveren, nou en of.'
|
|
82 hadden wat:
| Lappen tekst roeleren! |
|
| beweerde bicat boudweg (link) - 29 December '04 - 13:41 |
| Sublaam!!! |
|
| beweerde Oersoep boudweg (link) - 29 December '04 - 13:42 |
| ja. |
|
| beweerde David koresh boudweg (email) - 29 December '04 - 14:29 |
| Wat ik nou eens zou willen weten: Heeft Guido zijn borrel gevonden? |
|
| beweerde Klaarsz boudweg - 29 December '04 - 14:32 |
Ontem, 9 horas da noite, estava conversando com meu irmão e sua namorada pelo MSN. Segue um trecho da conversa:
Tati: e ai Dani, o que você faz da vida?
[21:08:15] Dani: faço programas..
[21:08:19] Tati: ahhh
Minuto de silêncio. Tatiana se encontra boquiaberta e completamente sem reação.
[21:09:28] Dani: de computador, software
[21:09:45] Tati: ah tah!! Uffaaa…
[21:09:49] Tati: achei que eram “programas”
[21:10:21] Dani: eu sei, eu falo assim só para as pessoas assustarem mesmo, só de gozação
[21:10:59] Dani: é quase igual mesmo, ganho por hora, tenho que satisfazer os desejos dos cliente e quem leva a maior parte é o chefe
Não é que ela está com a razão… |
|
| beweerde Ofingidor boudweg (link) - 30 December '04 - 09:51 |
| Obrigado, dois sjop pequenho por favor… |
|
| beweerde David koresh boudweg (email) - 30 December '04 - 12:01 |
| Las personas en la choza, es un poco temprano pero feliç navidad y la champaña para todos! |
|
| beweerde Mad Mick boudweg (link) - 30 December '04 - 12:18 |
Concorde, señor Miek, deve começar bêbedo! E um pouco de foda fará agradàvel, concorda? Ehr, ... mas por que você fala o espanhol?
Klaarsz:
Não saiba? |
|
| beweerde dreadloki boudweg - 30 December '04 - 12:42 |
| Je consens mon ami, plus de boissons pour tout le monde ! Mais de ce qu’espagnol vous parlez? |
|
| beweerde Mad Mick boudweg (link) - 30 December '04 - 13:22 |
| Il genere portugese, fratello. Come è l’aragosta? Temperatura buona? |
|
| beweerde dreadloki boudweg - 30 December '04 - 13:33 |
 |
|
| beweerde Pets! boudweg - 30 December '04 - 14:15 |
 |
|
| beweerde Pets! boudweg - 30 December '04 - 14:15 |
 |
|
| beweerde Splosh! boudweg - 30 December '04 - 14:15 |
 |
|
| beweerde Bonk! boudweg - 30 December '04 - 14:16 |
*kraak, pff *
Возможно это – проблема, температура. Но я думаю, что должна быть еще некоторая водка и некоторая хорошая икра, чтобы исправить ситуацию. Приветствия и с новым годом!
HA! |
|
| beweerde Mad Mick boudweg (link) - 30 December '04 - 15:00 |
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Μάιος ο Θεός των πυροτεχνημάτων συντηρεί τα δάχτυλά σας.
(BF κανόνες!) |
|
| beweerde dreadloki boudweg - 30 December '04 - 15:29 |
Hahaha,
あなたの呼吸はあなたの戦いより致命的である。今ギリ シャのナンセンスをやめ, 為を持ちなさい! |
|
| beweerde Mad Mick boudweg (link) - 30 December '04 - 16:20 |
| Ik vermoed dat menigeen er net zo over dacht toen Asimov zijn Zeroth wet van de Robotica aan de wereld kenbaar maakte. |
|
| beweerde dreadloki boudweg - 30 December '04 - 16:51 |
| Maar ja, in 1950 had men dan ook een andere kijk op een hoop zaken (en was Will Smith er ook nog niet). Had u nog een bodempje Stoli in de fles? |
|
| beweerde Mad Mick boudweg (link) - 30 December '04 - 18:31 |
Of zoals ooit een wijze taxi chauffeur mij op een nachtelijke rit door Berlin Mitte toevertrouwde: “Techno ist tot, nur beim Love Parade gibt’s ein Renaissance”
* hik * |
|
| beweerde David koresh boudweg (email) - 31 December '04 - 11:28 |
Techno is tot, lebe techno. Een zeer waarschijnlijke uitspraak van Herr Toner. Die techno dansbaar weet te maken. Of zoals KC placht te roepen: do a little dance make a little love get down to night baby.
plopt een champagne open
Gezellig! |
|
| beweerde Kitzenkatz boudweg - 31 December '04 - 15:03 |
Music is the key 2 unlocj your body, so come on down and unlock your body (Prince).
zet zijn rollator aan de kant en houd zijn glas op bij Kitzenkatz Iedereen de beste wensen! Enne schenk mij er aub nog maar eentje in, schone dame! |
|
| beweerde Deh Haagh boudweg (email) (link) - 01 Januari '05 - 19:38 |
| unlocj lees unlock *(zucht)* doe mij nog maar een sjampoepel. SKOLL!! |
|
| beweerde Deh Haagh boudweg - 01 Januari '05 - 19:39 |
Shakin’ that ass, shakin’ that ass (maal 40)
springt op de bar en doet een dansje
G’lukkig nieuwjaar, denhaagje! |
|
| beweerde Kitzenkatz boudweg - 01 Januari '05 - 20:21 |
Brakheid, en dat dan op veertig verschillende wijzes.
Evenzogoed.
Onnellista Uutta Vuotta! |
|
| beweerde dreadloki boudweg - 02 Januari '05 - 13:24 |
Geen idee wat u daar zegt heer Loki maar voor u en vrouwe Katz alsook de andere lezertjes, de beste wensen voor het komende jaar !
Proost nog maar weer! |
|
| beweerde Deh Haagh boudweg (email) (link) - 03 Januari '05 - 09:09 |
ontwaakt met een kater in een opblaasbaar zwembadje gevuld met…... iets ondefineerbaars
mwoablllgrrslll!
valt weer in slaap |
|
| beweerde pannenkoek boudweg - 03 Januari '05 - 10:30 |
komt terug van wintersport
braakt over de kat
Hier nog wat leuks gebeurd en is de voorraad inmiddels al weer aangevuld? |
|
| beweerde Ober boudweg - 03 Januari '05 - 12:03 |
*doet (met handschoenen aan) de kat in een teiltje warm water en pakt een spons *
Zo, die zullen we eens even wassen dan.
En zoals het oude Chinese spreekwoord luidt:
侍者, 一更多伏特加酒 |
|
| beweerde Mad Mick boudweg (link) - 03 Januari '05 - 12:26 |
| ? is het al 12 uur geweest ? |
|
| beweerde David koresh boudweg (email) - 03 Januari '05 - 12:49 |
| pakt zijn telefoon en belt “Hallo spreek ik met het Centrum voor alcohol en drugs…..... ik heb een algehele overdosis |
|
| beweerde pannenkoek boudweg - 03 Januari '05 - 13:32 |
Centrum voor Alcohol en Drugs, hallo dan.
Wat zegt u?
Overdosis?
En dan een algehele?
Geen probleem hoor, even drie volle dagen in een lauwwarm bad gevuld met kamelenurine dompelen, een halve dag afspoelen onder de hete douche en een week lang elke dag drie tenen knoflook, twee rode uien en een bos prei naar binnen werken.
Wegspoelen met ongedestileerd water en u bent binnen de kortste keren tiptop in orde.
Doewie! |
|
| beweerde Het Centrum voor Alcohol en Drugs boudweg - 03 Januari '05 - 13:57 |
Schreeuwt naar de kroonluchter
Hallo ? Dierenarts ? Hallo, kunt u mij laten inslapen ? Ik ben namelijk moe. |
|
| beweerde David koresh boudweg - 03 Januari '05 - 15:35 |
Gooit z’n telefoon naar David K. en begint naar een kameel te zoeken
Aaaah, hier ligt een pakje |
|
| beweerde pannenkoek boudweg - 03 Januari '05 - 15:53 |
| Grr. Blaas! Blaas! |
|
| beweerde De kat boudweg - 03 Januari '05 - 15:59 |
Dankbaar volk, niet?
ploft op de sofa, schudt haren droog en loert onder de tafel
Wie ligt toch in de kelder te rotten? |
|
| beweerde Juf Katz boudweg - 03 Januari '05 - 16:04 |
komt uit het keldergat, kijkt verwilderd rond
Heeft er iemand een schone onderbroek voor mij, ik zit hier al een tijdje. Een scheermesje zou ook wel fijn zijn.
kijkt aandachtig naar het haar op zijn polsen |
|
| beweerde wrlrd boudweg - 03 Januari '05 - 16:15 |
geeft David een spuitje
Ik weet niet wat er in zit trouwens, komt uit de vooraad van Dr. Loki* |
|
| beweerde Ober boudweg - 03 Januari '05 - 16:16 |
Waarom kijkt die kat mij zo nuffig aan? |
|
| beweerde ober boudweg - 03 Januari '05 - 16:19 |
Dat is merel. Ze denkt dat ze een echte kat is.
ligt in lachstuipje en geeft de kameel door
Zeg Wrlrlwlw, wrrllwtg? Srhhtj!
valt semi in comateuze toestand |
|
| beweerde Juf Katz boudweg - 03 Januari '05 - 16:30 |
Dios lejos estu’pido!
*gooit de kat uit het raam *
De ruit met die vlooienbaal, beetje bleasen terwijl ik de kots eraf schraap, ondankbaar stuk vreten…
*pakt Juf Katz bij de lurven en giet er nog wat café carachio in *
¿Oy muchacha, es usted alambique vivo? |
|
| beweerde Mad Mick boudweg (link) - 03 Januari '05 - 17:24 |
Is de kat dan niet Juf Katz aka Kitzenkat?
Ik snap het allemaal niet meer en kan iemand wrlrd een schone onderboek geven ajb! |
|
| beweerde Ober boudweg - 03 Januari '05 - 17:29 |
knippert met ogen
Worst met spruiten! Lekker, zo’n bakkie. Dank, dolle Mick.
vist een reserve slipje uit handtas |
|
| beweerde Juf Katz boudweg - 03 Januari '05 - 17:41 |
smijt Ober metalen, edoch, gevulde wasmand in noten
Alstublieft, heer Ober. |
|
| beweerde Eduardo boudweg - 03 Januari '05 - 20:03 |
Ziet de hele scene in de plaggenhut met lede ogen
Zo iedereen is weer opgedroogd en lkkr aktief, zit er soms een storm aan te komen? gooit zijn was ook in de wasmand…. ooh sorry Ober. He Mick mag ik ook zo’n koffietje |
|
| beweerde pannenkoek boudweg - 04 Januari '05 - 08:59 |
doet slipje aan, scheert overtollig lichaamshaar af
lekker, koffie! |
|
| beweerde wrlrd boudweg - 04 Januari '05 - 11:03 |
- bweeeeerrrrrk –
Bedankt wrlrd, dat was de druppel die mijn maag deed overlopen |
|
| beweerde David koresh boudweg (email) - 04 Januari '05 - 11:20 |
Hmm, waar is die ober als je hem nodig hebt. Maar goed, koffie dus.
*kijkt of er nog wat door de kat uitgescheten koffiebonen liggen en pakt alvast een nieuwe fles Brandy * |
|
| beweerde Mad Mick boudweg (link) - 04 Januari '05 - 12:06 |
Nou, laat die koffie maar zitten, modderige mick. We hebben toch veel beter spul, rondliggen. Niet?
schudt de wasmand leeg, vindt een sok
Ahhh…een heilige sok. Mooi.
stopt snel sok in handtasje |
|
| beweerde Kitzenkatz boudweg - 04 Januari '05 - 14:29 |
| is ‘t al happy hour? ik heb dorst |
|
| beweerde pannenkoek boudweg - 04 Januari '05 - 14:36 |
| Wow. Creatief, zeg maar. |
|
| beweerde Juf Katz boudweg - 04 Januari '05 - 18:53 |
Eeh gaste! D’r staat hier een Keniaan met een hele lading koffiebonen aan de deur, wie heeft dat besteld?
Geeft de Katz een aai schopt de kameel de deur uit en breit een toupetje voor de Ober van Mick’s haar
Zo dat was de adhd en nou ben ik moe ploft op de bank OBER! Koffie graag, Kenian Blend. |
|
| beweerde Deh Haagh boudweg (email) (link) - 05 Januari '05 - 00:12 |
Zeg hoi dehaagh, wij hebben wel een lekker drankje van het een ofn ander verdiend. wat een aktie! allemaal. zozo.
nestelt zich comfortabel op de sofa |
|
| beweerde Juf Katz boudweg - 05 Januari '05 - 01:10 |
@ Deh Haagh
De keniaan zit nog op he toilet, de laatste koffiebonen er uit te persen, maar binnen een kwartiertje is de koffie wel klaar. Nog meer mensen een kopje? |
|
| beweerde Ober boudweg - 05 Januari '05 - 09:42 |
| ‘t is wel een warm dampend goedje |
|
| beweerde pannenkoek boudweg - 05 Januari '05 - 11:22 |
 |
| beweerde Bannerman boudweg - 05 Januari '05 - 11:42 |
| |
|
| beweerde Bannerman boudweg (link) - 05 Januari '05 - 11:45 |
| Welja. |
|
| beweerde Mad Mick boudweg (link) - 05 Januari '05 - 13:11 |
| Stilte voor de storm??? |
|
| beweerde pannenkoek boudweg - 05 Januari '05 - 15:55 |
| Een stormvloedkering in een glas water. Zeg ik altijd beleefd tegen de ober als ‘ie mijn drankje probeert af te pakken. En dan blaas ik heel hard, erbij. |
|
| beweerde Kitzenkatz boudweg - 05 Januari '05 - 22:52 |
| Een tsunami in een glas water |
|
| beweerde pannenkoek boudweg - 06 Januari '05 - 10:40 |
| Ober, er drijft een vlieg in mijn glas… |
|
| beweerde Mad Mick boudweg (link) - 06 Januari '05 - 12:01 |
| Nee meneer Mick, da’s de soep van de dag |
|
| beweerde pannenkoek boudweg - 06 Januari '05 - 12:44 |
Nooit een gegeven paard in de bek kijken, tenslotte. Iemand nog koffie of soep, ik pak het wel weer van iemand af.
Btw heer Draad is het niet een idee om een nieuw verhaaltje te doen, nu moet ik elke keer zo’n enorm eind scrollen… |
|
| beweerde Ober boudweg - 06 Januari '05 - 15:26 |
| bwrps |
|
| beweerde Eduardo boudweg - 06 Januari '05 - 17:08 |
| Ja en een beetje een kort verhaaltje graag, ik moet iedere keer zo’n enorm eind scrollen… |
|
| beweerde Mad Mick boudweg (link) - 06 Januari '05 - 17:16 |
Ik zou de heren (en dame) graag ter wille zijn, maar het zit er voor het moment eventjes niet in. Ik loods u – met uw welnemen – even oneerbiedig naar de archivaris.
* wijst naar een stoffig figuur in de hoek van de kamer die tot nog toe niemand opgevallen was *
Eh, sorry, dat is de lampenkap. Ik bedoel hèm daar.
* stoffig – en gebocheld, naar nu blijkt – figuur stapt uit de schaduw en toont een vergane map vol met vergeelde bierviltjes *
(met raspende stem)
Zo dan, dames en heren, voor uw vertier. En anders wel de plaatsvervangende schaamte.
* gniffelt *
* hoest *
* rochelt *
* kwat een fluim op het plaveisel *
* veegt een aantal viltjes bijeen *
http://www.dreadloki.com/pivot/mausoleum..
Nuwel Ober, zijn er nog hartversterkertjes te vinden ergens in dit krot? Van die vlammende? |
|
| beweerde dreadloki boudweg - 06 Januari '05 - 19:05 |
Ken je dat? Dat je te moe bent om een vinger te bewegen zodat je nu al bijna driekwartier naar as roma lazio aan het kijken bent? Wat voor shampoo zou totti toch gebruiken, vraag ik me weleens af. Ken je dat?
Ober, een onsje oesterzwambrood, licht geroosterd aan de bovenkant graag. |
|
| beweerde Juf Katz boudweg - 06 Januari '05 - 21:01 |
| Nee, dan denk je gisteravond lekker een filmpje te kijken zie je alleen maar Waterworld voorbij komen |
|
| beweerde pannenkoek boudweg - 07 Januari '05 - 09:31 |
| Wordt verwardt wakker He Kitzenkatz wat ben je toch lekker warm on naast in slaap te vallen, wat kijken we? Lazio Roma? Ieuw! Zapt snel naar Tell Sell, dat snurkt beter. |
|
| beweerde Deh Haagh boudweg (email) (link) - 09 Januari '05 - 11:22 |
Best druk, heb ik het.
 |
|
| beweerde dreadloki boudweg (link) - 09 Januari '05 - 22:42 |
Aha.
Half Life 2? |
|
| beweerde Sparce boudweg (link) - 10 Januari '05 - 09:23 |
| Twee halve levens zouden 1 moeten maken, toch ? |
|
| beweerde David koresh boudweg - 10 Januari '05 - 15:02 |
| IK wil hier wel even kwijt dat ik het ontzettend leuk vind dat je bent omgekat. |
|
| beweerde Carlos boudweg (link) - 10 Januari '05 - 15:12 |
Dat mag uiteraard Carlos, alhoewel mijn pupilreflex op hol slaat van het woord ‘omkatten’.
Heren, heren! Manhunt! U weet wel, een alleraardigst familiespel.
———————
Belly up to the slaughter buffet
Nobody normal could prepare for what awaits them in the bloody video game world of Manhunt. As monstrous as the buzz has been, actually playing the game is worse. Much, much worse. The violence starts with a splat and accelerates to unimaginably graphic levels.
For review purposes only, I’ve played Manhunt and lived to tell about it, but who do I see about the nightmares?
Manhunt just might be the most violent video game of all time and has stirred up considerable fuss recently. The game is currently available for PlayStation 2 and will soon be released in Xbox and PC formats. This week the Ontario Film Review Board affixed an R rating to Manhunt, making it theoretically forbidden for sale or rent to anyone under 18 in Ontario. The game is banned completely in New Zealand. Obviously, this makes kids want it all the more.
Manhunt comes from Rockstar Games, the makers of the extremely violent Grand Theft Auto series, some of the top-selling games of all time. Clearly great effort has gone into this new creation: The game has more opening credits, to producers, designers and artists, than many feature films.
It’s creepy from the start. One of the first screens gleefully tells you to, “Turn off the lights . . . close the drapes . . . lock the door . . . Then get ready to kill!” The player has the option of a “Fetish” or “Hardcore” version (there is no sex or kink involved; the terms are curious Manhunt-speak for Normal and Difficult modes). Images of splayed dead bodies and psychotic grinning clowns usher the player into the game’s dank bowels.
The intro to Manhunt sets up the nasty concept: The player is to assume the persona of one James Earl Cash, a bald, bulky and grim-looking convict, shown here in the scant seconds before his death by electrocution for crimes unknown. At no point in the game is it made clear whether Cash is a good guy or bad guy, but he is a killing machine on a manhunt.
The game starts with Cash’s resurrection and arrival in a deserted slum neighbourhood. He has a nasty new friend: A snaky off-camera voice that, again, motive unknown, is videotaping Cash as he exhorts him to wander about and kill the lurking, very obvious bad guys named Hunters—roving packs of murderous thugs and punks that stand in his way. The Voice tells Cash he will have many weapons for his slaughter. And so the bloodbath begins.
In gamer jargon, Manhunt is known as a “stealth” game, meaning the player must sneak about and eliminate obstacles. The apparent difference here is Manhunt’s astounding array of exceedingly unpleasant implements of death and their shocking, truly sadistic application. The on-screen imagery as reminiscent of the movie Seven, except far less cheerful. Almost immediately the game became a virtual-reality slaughter buffet of violence. I wasn’t ready for this.
It starts with a plastic bag, of all things.
The idea is to sneak up on a Hunter, slip the bag over his head and suffocate/choke him to death. Then another. The images of violence are staggering, made even worse by the fact the screen action keeps shifting between the sharp-focus battles and the Voice’s scratchy surveillance-camera footage documenting Cash’s killing spree, from different angles. In the fistfights, the blood sprays with each punch. The soft humming soundtrack is nerve-scraping, mixed in with Cash’s thrumming heartbeat.
The killing progresses quickly, as do the weapons. Next up: a long shard of glass, used to slash and stab the enemy, mostly around the face area. The sound effect for the face slash is terrible.
The Voice steers the player through the streets and buildings, saying lines like, “Give me some Grade-A gore and you’ll be buzzed through that door!” The weapon arsenal broadens as the blood flows. From glass shard to blackjack. Then a wooden baseball bat, graduating later to aluminum. A meat cleaver. A garrote. A crowbar.
The killing in Manhunt is relentless. All the tools of death are used to hack and bludgeon at will. Brains explode; bones crack; victims beg for mercy before their head is caved in. Bodies hang from ceiling beams. Crows and rats gnaw at corpses strewn through abandoned buildings. After a particularly bloody kill, the Voice says cheerily: “That was the best snuff I’ve ever seen!” I only wish I was making this up.
No shortage of consequence-free-violence lessons here. A handy game-player tip: As Cash, you have the ability to kick an opponent, but only when he’s down, and then you have to kick him to death. And another: It takes the player at least eight or 10 good cracks to the head to kill an opponent, even with the crowbar. When you graduate to a nail gun, it takes about the same number of nails to the head.
The death builds through the game’s nine levels, as the weapons move up to handguns, shotguns, machine guns, small cannons. Bodies burst apart. Some of the Hunters are obvious white supremacists and skinheads wearing quasi-Nazi insignia and barking racial epithets such as, “My race is not made for running!”
The story line is wildly inconsistent and messages are mixed. Cash rescues innocent people in the later stages of the game, after which he promptly stabs three men to death. At regular intervals, the player must collect Painkillers, a floating bottle of pills that prolong game life.
The queasiest surprise of all: Manhunt is shockingly easy to play. The player is facilitated fully throughout: An on-screen radar pinpoints the location of enemies. The weapons are always there. The Voice warns the player of hazards. The bad guys are relatively easy to kill and have soft, squishy bodies that splatter easily.
And deserving to die has nothing to do with it. Manhunt is a venal disconnect for the genre. There’s no challenge, just assembly-line, ritualistic slaughter. It’s less a video game and more a weapon of personal destruction. This is about stacking bodies.
Perhaps the scariest fact of all: Manhunt is so user-friendly that any sharp 12-year-old could navigate through the entire game in one sitting. Be afraid.”;}i:77;a:6:{s:4:”name |
|
| beweerde dreadloki boudweg (link) - 10 Januari '05 - 16:39 |
| e |
|
| beweerde e boudweg - -1 ' - : |
| u |
|
| beweerde u boudweg - -1 ' - : |
| i |
|
| beweerde i boudweg - -1 ' - : |
| d |
|
| beweerde d boudweg - -1 ' - : |
| c |
|
| beweerde c boudweg - -1 ' - : |
|
|
|
|
 |
