 |
|
Smeuïg
|
13 Jul '05 -
|
 |
|
|
|
De suggestie van een gangbare handelswijze, van gezond verstand,
daar begint het allemaal mee. Zo vraag ik mij af waar je aan dacht,
toen je ’s ochtends jezelf voor de spiegel bekeek en een rafelig, kort
spijkerrokje aantrok en daarboven een ruimvallende, roze sweater. Met
capuchon. En een paar kniehoge, rode laarzen om het plaatje sluitend te
maken. Misschien dacht je aan kerels die steevast met de duimen naar
achteren lopen. Misschien dacht je aan twaalfjarigen die elkaar
luidruchtig via hun mobiel wijsmaken dat een Spaanse Vlieg helemaal
geen vlieg is, maar een uitgedroogde kever. En dat je dan bedenkt dat
het onvoorstelbaar is dat een twaalfjarige mogelijk zou weten wat
priapisme werkelijk inhoudt. Alle medereizigers zouden ervan opkijken,
nietwaar?
Zo kan ik mij buitengewoon irriteren aan dat
billboard (niet die ene, die is goed, zoniet geweldig) met daarop een
jongeman, gehuld in een spijkerbroek, wit jasje en een nietszeggend,
geel T-shirt. En het dan "trendy" kleding noemen. Hmpf. Alsof je nu geestdriftig moet joelen, als een bende
aapjes. Wat een innovatie! Je zou hem met plezier vastsnoeren, een
trechter in zijn smoelwerk proppen en er een emmer vol sperma ingieten.
Des te groter jouw verbijstering vermoedelijk, toen
ik je recht in je ogen aankeek, terwijl ik de verse hondenpoep met m’n
handen van de straat opschepte en het zonder moeite in mijn mond
schoof. Ik kauwde erop (voor zover dat mogelijk is) als een hongerig
kind op een rot stuk vlees. En jij, krijsend, walgend, kokhalzend,
terwijl het klakkende geluid van je laarzen rücksichtslos door het
plaveisel werd geabsorbeerd.
Nee, jij ging er natuurlijk vanuit dat de logica jou
zonder mankeren van begin tot eindpunt zou vervoeren. Maar het leven is
niet logisch, nooit geweest ook. En een streekbus is geen metafoor voor
het leven, laat staan de logica. Het leven is niet rationeel. Zij heeft
geen vaste dienstregeling, en hoewel de weg naar de dood bezaaid is met
diverse haltes zijn deze niet netjes gerangschikt. Eerder willekeurig.
Je denkt: ik knoop mijn veters, dus ik besta. Mijn oma ligt in het
ziekenhuis, dus ga ik op bezoek met een zelfgetekende kaart. Allemaal
volkomen logisch. Ongecompliceerd, van begin tot eind. Slapen, neuken,
opstaan, ontbijten en dan met de bus naar je werkplek – zo kun je de
realiteit uittekenen.
Maar dat is slechts schijn.
Af en toe dendert de onredelijkheid langs, als een
dolle stier, neemt dan jouw ongetrainde lichaam op de hoorns en smijt
je vervolgens weg als een opengescheurde zak aardappelen. En voordat je
het beseft ben je geen toeschouwer meer, maar een ongewilde
participant. En de logica? Die denkt: zojuist blies een twaalfjarige
jongeman, ergens op deze planeet, zichzelf en een legerpost op met een
trits bommen. Terwijl de hulpdienst naderhand zijn ingewanden van de
straat veegt, denkt zij: een Spaanse Vlieg, daar had hij nog nooit van
gehoord en dat zal ook niet meer gebeuren. Verderop in jouw straat aait
die aardige buurman van vierendertig B zijn dochter nog eens over haar
bol. Ze deinst terug, maar meer ook niet. Vanavond zal vader weer naakt
bij haar in bed kruipen, want in haar beleving is dat ondertussen
volkomen logisch. Net zo logisch als een mijnwerker die zijn organen
kapot hoest na verloop van tijd, net zo logisch als een desolate vlakte
na een kernproef, en net zo logisch als een stuntman die de dood vindt
tijdens zijn lunchpauze. Dat is de logica die je vertelt dat een streekbus
geen metafoor is voor het leven, maar een hongerige haai die langs je
kuit strijkt, en wie weet – misschien zwemt hij ditmaal verder en laat
hij jou ongedeerd.
Uiteindelijk eindigt het toch met de bruinomrande waanzin.
|
|
25 hadden wat:
 |
|
| beweerde Wurf! boudweg - 13 Juli '05 - 11:50 |
| Een bruinomrande mond, in de geval. |
|
| beweerde Oersoep boudweg - 13 Juli '05 - 14:58 |
| DIT geval dus. |
|
| beweerde Oersoep boudweg - 13 Juli '05 - 14:58 |
| “De geval”, hoe kom ik erop zeg?!? |
|
| beweerde Oersoep boudweg - 13 Juli '05 - 14:59 |
| Belabberd versneden heroïne? |
|
| beweerde dreadloki boudweg - 14 Juli '05 - 10:17 |
Emmertje iemand? Om te vieren dat het leven mooi is en de vrouwen zacht…
 |
|
| beweerde Ober boudweg - 14 Juli '05 - 15:38 |
| True, true… |
|
| beweerde Demos boudweg (link) - 15 Juli '05 - 09:24 |
Ik sprak onlangs, op een zaterdagmiddag, bij de bakker een wat oudere theoloog. We stonden allebei in de rij, in een lange rij. We hadden allebei een ingehouden verlangen naar een vers brood. Een lekker vers brood, met heerlijke rondingen en gleuven en op de juiste plekken brutaal knapperig. En natuurlijk lekker warm van binnen en van buiten, maar niet heet, want dat is niet goed voor je gezondheid. Maar wel zo warm mogelijk.
Langzaam schoof de rij voort. Op een zeker moment draaide de oudere man voor mij zich naar mij om en mompelde: ‘Ik heb toch zo’n trek, dominee Gremdaat, ik sta gewoon op springen, innerlijk.’
En weer schoof de rij op, en weer kwamen we iets dichter bij ons doel, bij het belangrijke doel van die middag, het brood.
De man bleef praten en ik probeerde te luisteren, hoewel ik ook aandacht had voor anderen in de rij.
Het draait immers in het leven niet alleen om degenen die voor en achter je staan, maar ook om degenen die verder van je weg staan. Het draait niet alleen om vrienden en familie, maar ook om buurtgenoten en lotgenoten. Niet alleen om landgenoten, maar ook om werelddeelgenoten. We hebben met z’n allen met iedereen te maken. De rij is vaak langer dan we willen weten.
‘Waar kijkt u naar, dominee Gremdaat?’ vroeg de oudere man plotsklaps.
Moest ik zeggen dat ik naar de jongeman keek die zojuist achter aan de rij was aangesloten, of moest ik de man met een kluitje in het riet sturen en zeggen dat ik zomaar wat keek? Ik aarzelde.
‘Geef ’s antwoord, dominee Gremdaat,’ zei de man voor mij op kortaffe toon. De rij voor ons was inmiddels een stuk kleiner geworden en de rij achter ons groter. Het gebeurt vaak in het leven: De rij voor je wordt kleiner en de rij achter je groter. En soms ben je blij, het is nu mijn beurt, en soms ben je teleurgesteld, het is nu al mijn beurt.
‘Komt er nog wat van,’ begon de man weer. Zijn ogen straalden ongeduld uit maar ook verbittering. En gejaagdheid. Hij had een kwartier geleden een vraag gesteld en hij wilde nu antwoord. Boter bij de vis. Hij kon niet het geduld opbrengen om uiteindelijk de stilte, de natuur, de geschiedenis het antwoord te laten geven. Op een vraag hoort een antwoord te komen, dacht hij. Zo had hij het geleerd en zo moest het ook geschieden.
‘Ik keek naar die leuke jongeman die een kwartier geleden achter aan de rij aansloot en inmiddels ook weer mensen achter zich heeft. Het is een leuke jongeman met levenslustige donkere krullen in z’n haar.’
De man voor mij schudde z’n hoofd als was hij teleurgesteld. Alsof hij dacht: Waarom wordt er nooit naar mij met mijn lichte krullen gekeken? Hij zei: ‘U houdt waarschijnlijk meer van donkere krullen dan van lichte krullen, en hoewel het me eigenlijk koud hoort te laten, steekt het me toch. Ik weet niet of u het aan mij kunt zien, dominee Gremdaat, maar ik ben een kanjer van een hetero-theoloog, en toch denk ik: Wat heeft hij dat ik niet heb?’
Weet u wat ik dacht? Wat een boeiende vraagstelling, wat een gedurfde maar boeiende vraagstelling.
Wat heeft hij dat ik niet heb? Wat voelt hij dat ik niet voel? Wat denkt hij dat ik niet denk? Wat weet hij dat ik niet weet? Waarom hij en niet ik?
De man voor mij leek stuurloos en verward.
‘Ik ben geen homo-theoloog, dominee Gremdaat,’ zei hij weer, ‘maar ik aanvaard homo-theologen wel, mits ze de boel binnen houden en vooral met rust laten.’
En terwijl hij dat zei maakte hij een vlot sprongetje, draaide hij met z’n ogen en bewoog hij z’n polsen alsof ze los zaten.
Wie was deze man en wat ging er in hem om? Sprak zijn mond de taal van zijn innerlijk? Sprak zijn mond de taal van zijn lichaam? Sprak zijn mond de taal van zijn verlangens?
‘Ik hou niet van openheid, dominee Gremdaat. Zoals u rondkijkt vind ik ongepast. De blik hoort naar binnen gericht te zijn.’
De man verhief, op haast emotionele wijze, z’n stem waardoor ik dacht: Zijn de woorden die uit z’n mond komen wel broertjes van zijn innerlijke gevoelens? Is hij de Zuidpool die schreeuwt dat hij de Noordpool is? Is hij de borrelende vulkaan die zegt dat hij de koude kikker is? Is hij de Liefde die zegt dat hij de Haat is?
Nog vier wachtenden voor ons en ik voelde dat de man tot een innerlijke bekentenis zou kunnen komen.
Overkomt u dat ook wel ’s, dat je voelt dat iemand tot een innerlijke bekentenis zou kunnen komen? Iemand zegt dat hij niks zegt en je hoort dat hij wel iets zegt. Ik voel niks, en als je dan iemand aanraakt stroomt hij over van gevoel.
Nog drie wachtenden voor ons.
‘Bent u een homo-theoloog, dominee Gremdaat?’
Weet u wat ik de antwoordde?
‘Ja en nee. Ja, ik heb mijn homo-erotische en homo-seksuele gevoelens en ik doe daarmede waar ik zin in heb, en nee, ik heb ook mijn hetero-seksuele gevoelens en daar doe ik ook mede waar ik zin heb. Ik voel me vrij en ongebonden.’
De man leek tot inzicht te komen. ‘Dus, dominee Gremdaat, als je ja zegt tegen het een hoeft dat nog niet te betekenen dat je nee zegt tegen het ander.’
Ik knikte bescheiden. Want op zo’n moment pontificaal je gelijk binnenhalen, kan een averechtse uitwerking hebben.
Nog twee wachtenden voor ons.
‘Ik heb opeens zin om alles te zeggen, dominee Gremdaat, vindt u dat erg? Ik heb in het geheim al heel veel homocontacten gehad en ik doe soms ook aan outside cruising, maar ik durf daar niet voor uit te komen. Ik ben bang dat ik voor tweehonderd procent een homo-theoloog ben, maar ik schaam me daarvoor.’
En ik dacht ja, nu slaat hij weer door naar de andere kant. Voor tweehonderd procent homo zijn, dat kan niet. Dan passeer je de waarheid zo snel dat je opnieuw een gevaar wordt voor je eigen innerlijk.
Nog één wachtende voor ons.
Ik zei: ‘Aanvaard uzelve in nuances en twijfel, in oprechtheid en verbazing.’
En de man begon te glunderen.
En terwijl hij aan de beurt was om het brood van zijn dromen te bestellen, zei hij tegen de nog vrij jeugdige en goed in zijn lichaam zittende bakkersjongen (sprankelende blauwe ogen, volle lippen): ‘Ik ben een homo-theoloog en het zal niet lang meer duren of ik word lid-abonnee van het Werkverband van Homo-theologen, want dat bestaat, dat weet ik, en die kunnen nog wel iemand gebruiken als ik. Ik heb er echt zin in. Hebt u een half brood voor me en twee kadetjes?’
En de bakkersjongen keek eerst verbaasd naar de theoloog en begon daarna geheimzinnig te glimlachen. Hij pakte het halve brood en de twee kadetjes en fluisterde: ‘Hebt u geen zin om straks, na sluiting, bij mij in de bakkerij nog wat na te praten? Tussen het gebak, de puntjes en het verse fondant.’
Dames en heren, ze gaven elkaar de hand en ik voelde de oprechte waarheid van dat moment. Directer en zuiverder kon het niet. Een jonge gevoelige bakker vond een vers ontwaakte homo-theoloog.
En ik dacht, goh wat kan alles toch snel gaan als je je eigen innerlijke waarheid aanvaardt. Durf te aanvaarden. Luister naar wat je innerlijk voelt en voel wat er om je heen gebeurt. |
|
| beweerde Dominee E. Gremdaat boudweg - 15 Juli '05 - 13:01 |
Beginzin: Het blijkt dat vrouwen meer zeuren dan mannen.
Eindzin: Het is herfst, maar toch komkommertijd.
Het blijkt dat vrouwen meer zeuren dan mannen. Dat is een onderzoek uit de Telegraaf. en dan rijst natuurlijk de vraag: moeten wij de Telegraaf hierin geloven. Nu een keer wel, denk ik. Vrouwen zeuren inderdaad meer dan mannen, maar dat komt ook omdat vrouwen meer praten dan mannen. Mannen hebben ook minder te vertellen, misschien. Toch is het opvallend dat tijdens een overvolle treinrit tijdens hevig noodweer, altijd een vrouw het eerst begint te klagen dat ze er niet bij past. En dan leg ik die mevrouw beleefd, want zo ben ik, uit dat het gangpad echt vol is en dat ik ook niet graag met mijn neus in een nutteloze aktentas sta. Maar die mevrouw gaat mij dan aankijken met zo’n blik van : “Ja maar ik heb kinderen gebaard, dus ik heb recht op een plek.” Dan wil ik die mevrouw slaan, maar je mag geen vrouw slaan. Behalve als je Regilio Tuur heet. Maar ja, Regilio is een klein mannetje, die van lange blonde vrouwen houdt. En als ie dan zo’n vrouw wil slaan, moet ie volgens mij eerst op een krukje gaan staan. Ja, en als je dan als vrouw niet doorhebt wat er gaat gebeuren, dan verdien je ook een tikkie. En als je dan auw , auw roept dan zeur je, vind ik.
Maar waar heb je als vrouw recht op om over te zeuren. Kijk Eva plukte de verboden vrucht en Adam keek misschien een beetje te passief uit zijn ogen, maar daar mag je hem toch niet vervelend om vinden. In het begin van de vorige eeuw tot aan het midden van die eeuw werkte de man hard om brood op de plank te krijgen en om een gezin te stichten. Dat wílde de vrouw toen en kreeg het toen ook. Niets over te zeuren lijkt mij. Tegenwoordig kríjg je geen kind meer als vrouw, maar je néémt een kind. Eigen keuze, geen gezeur. Engelse onderzoekers hebben zelfs gezegd, dat het nemen van een kind voor vrouwen een life-style choice is. Dan zou ik als blanke vrouw altijd een kind met een donkere man nemen, want gebroken wit of creme past altijd in je ineterieur. Het gaat zelfs zo slecht met de geboorte-golven, dat er landen in de wereld zijn, waar je als vrouw premies krijgt om kinderen te krijgen. Laat Coby dat maar niet horen.
Waar zouden vrouwen nou over kunnen zeuren: dat Hans van Willegenburg bij Koffietijd is vervangen door Sybrand Niessen. Die komt van WakuWaku en dat merk je wel. Als ie door de camera tegen mij praat zo ’s ochtendsvroeg denk ik altijd: “He Sybren ik ben een mens hoor, geen nijlpaard. Doe normaal.” Ze kunnen zeuren over het feit dat Catherine weg gaat of dat Judith de Bruin weg moet bij de Avro. Of misschien over mij, omdat ik zo’n banale column schrijf over vrouwen. Maar ja, ik moet van julllie een column schrijven. Met een beginzin die notabene van die mevrouw kwam, dus zeur niet. En eigenlijk zeurt iedereen. Mijzelf incluis. Of wat dacht u van Marijke Boon, die via de zelfbedachte eindzin toch nog het woord komkommer in mijn column wil krijgen. Nou komt ie dan, ik ben de lulligste niet:
Het is herfst, maar toch komkommertijd. |
|
| beweerde Jan Jaap van der Wal boudweg - 15 Juli '05 - 13:22 |
| Ehm, juist ja. |
|
| beweerde dreadloki boudweg - 15 Juli '05 - 14:55 |
| afgezien van een wandelende crematiebuis is er een hart en een brein en vele receptoren. voor elke huidcel eentje bijna. maar ik ben vrlfd, dus luister alleen maar naar sirenes |
|
| beweerde grtshrrsghrtsneger boudweg - 15 Juli '05 - 16:06 |
| Heren, heren, het is alweer maandag. Tijd voor een borrel en mensen die zwetsen kunnen die geen ban krijgen? |
|
| beweerde Ober boudweg - 18 Juli '05 - 09:42 |
| Is er nog ijs? |
|
| beweerde wrlrd boudweg - 19 Juli '05 - 11:00 |
 |
|
| beweerde Krtzxpksj boudweg - 19 Juli '05 - 11:34 |
| een comment dient over het algemeen niet meer dan 10 woorden te bevatten. Tenzij het een aanklacht is tegen lange comments, dan mogen het er zevenentwintig zijn. |
|
| beweerde David Koresh boudweg (link) - 19 Juli '05 - 15:33 |
| Voor detrouwe bezoekers hier iets om de tijd te doden. |
|
| beweerde ober boudweg - 20 Juli '05 - 10:31 |
Ober! Sitzen Sie hin!
Spijtig genoeg heb ik nauwelijks arbeid voor u beschikbaar.
Daarentegen heb ik wel een typische aanvulling op uw hobby-link:
http://underground.zork.net/female_anato.. |
|
| beweerde dreadloki boudweg - 20 Juli '05 - 10:54 |
Een comment langer
Dan 10 woorden is een must
Bij commenthaiku’s |
|
| beweerde Bas Taart boudweg (email) - 20 Juli '05 - 14:12 |
Oei, net iets te laat de Haiku aanzet gemist…
Nu ik er over nadenk heer Pinnekeshaar, ik heb ooit precies zo’n verhaaltje geschreven. Maar dan net iets anders. Misschien is dat van u wel net iets beter voor de doordeweekse weblog lezer. |
|
| beweerde David Koresh boudweg (email) (link) - 20 Juli '05 - 23:03 |
is het werkelijk?
sta mij toe, zijnde weetgraag:
heeft u zulks op schrift? |
|
| beweerde dreadloki boudweg - 21 Juli '05 - 00:43 |
De dag zal komen,
waarop ik het per mail zend
vlucht nu het nog kan. |
|
| beweerde David Koresh boudweg (email) (link) - 21 Juli '05 - 11:07 |
Eenzaam en alleen
met een ENORME rugzak
stap ik de streekbus in. |
|
| beweerde Eduardo boudweg - 22 Juli '05 - 18:44 |
Grote koplampen
schijnen recht in mijn gezicht.
weer een dode kat. |
|
| beweerde David Koresh boudweg (link) - 22 Juli '05 - 19:27 |
Ober ik vond zojuist dit zeilkonijn langs de A-nogwat, zou u daar een stoofpotje van willen maken svp…
 |
|
| beweerde Deh Haagh boudweg (email) (link) - 28 Juli '05 - 09:08 |
automatische
ruitenwissers zijn handig,
je bloed is zo weg. |
|
| beweerde David Koresh boudweg (link) - 28 Juli '05 - 11:50 |
|
|
|
|
 |
