http://dreadloki.com/pivot/index.php Gèk, word ik ervan. nl Copyright 2006 2006-10-04T00:32:40+02:00 hourly 1 2000-01-01T12:00+00:00 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1113 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1113#comm     Helaas, het eens zo krachtige fundament, waar deze hut (http://www.dreadloki.com/pivot) op rust, valt niet meer op te lappen. Stutten, stukadoren of metselen, het mocht allemaal niet meer baten. Voor de vervolgcursus “Amateuristisch geklungel met allerlei lettertekens, deel 12” verwijs ik u gaarne door naar:        http://www.dreadloki.com/ … alwaar dit gênante hoorspel zich schaamteloos voort zal zetten, volgens een ietwat frequentere programmering.     Zo heeft de bestuurscommissie althans besloten.     Wijzig dus, indien van toepassing, al uw verwijzingen, hyperlinks, feeds, bookmarks et cetera; dat houdt de kastelein tevreden.     Edoch, dit oude vehikel laat ik intact voor de drommen spammers, tatoeage-connaisseurs, vermeende bendeleden, rechts-extremistische kleuters en erkende psychologen die hier nog met regelmaat vertoeven.     Neem een kind zijn speelplaats af en het begint rottigheid uit te halen, nietwaar?     Dus, … verspreidt het evangelie en schaf uw voedselbonnen voortaan aan op:     http://www.dreadloki.com/     Ik hoop u weldra tegen het lijf te lopen, in de nieuwe vleugel.     De koffie staat reeds klaar. 1113@http://dreadloki.com/pivot/ default 2005-10-05T10:53:00+02:00 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1112 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1112#comm Voor zover ik mij kan herinneren ben ik altijd al driftig geweest. Dat onwaardige sujet met mondkapje, die de gore moed had mij een pets op mijn achterwerk te verkopen, terwijl ik luttele seconden daarvoor nog warm en beschut in mijn vochtige holletje zat, wens ik nog altijd tot in de lengte der dagen een hardnekkige galsteenkoliek toe. Als dat warme moederding met die zachte vleesbergen mij niet had gekoesterd, had ik zeker weten gepoogd zijn neusgaten vol te pissen. Ook al hing ik ondersteboven.     Voor de rest van mijn zuigelingentijd schoot het ook niet op. Een hoop onmacht, schrijnende billen, bemoeizuchtige vrouwmensen en ladingen smerig voedsel waar ik nooit om had gevraagd. Enfin, ik vertel u niks nieuws, mag ik aannemen. Op de lagere school ging het al niet veel beter. Meer dan eens verzochten mijn "klasgenoten" mij de watertemperatuur van het gemeenschappelijke closet te meten, van binnenuit. Bijkomend voordeel daarvan was weer dat ik mijn dagelijkse lunchpakket uit diezelfde retirade kon vissen. Met mijn tanden.     Nee, echt op m’n gemak voelen tijdens die periode, dat kwam er amper van. En omdat ik merendeel van de tijd binnenshuis spendeerde, was het niet meer dan logisch dat ik mijzelf stortte op m’n meest voorname hobby: de wetenschap. Biochemie, daarin kon ik veel van mezelf kwijt. En waarom? Wie zal het zeggen, misschien omdat ik tot op dat moment kwaad was op alle sociaalgerichte organismen waarvan de mens mijn minst favoriete was. Ik weet nog goed dat de buurvrouw bij mijn vader kwam klagen, omdat ze haar geliefde Tobias (Abessijn, katachtig, vrouwelijk, abrikoos, driedubbele zwarte bandenmarkering, zeer agressief) al dagen kwijt was en haar zopas achter één van onze ramen meende te ontwaren. Onzin natuurlijk, sinds ik subject #5124D de dag daarvoor succesvol had gekruist met subject #5226P (Tibetaanse Mastiff, Canis familiaris, mannelijk, zwart met witte bef, overdadig aanhankelijk), dus dat was pure stemmingmakerij van haar kant. Hersenspinsels, meer niet.     Een dag later kwam mevrouw de Smeedt aankakken, uiteraard met hetzelfde verhaal. Idioten zijn het.     Mijn vader liet het wel uit zijn hoofd, een dergelijke zaak bij mij na te vragen. Mijn vader, die was een beetje bang voor mij, en daar had dat litteken boven zijn rechteroog alles mee te maken. Zo gek is dat niet. Ik wilde chocoladekoekjes, geen bord vol laffe peultjes. Toen het er naar uitzag dat het pak koekjes gesloten zou blijven voor de rest van de dag, wierp ik mijn vork. Beste worp ooit, zou ik nooit meer evenaren, sinds ik “sport” in al zijn vormen haatte – jammer genoeg trof ik slechts zijn wenkbrauw. Nadien liet hij mij met rust. Biochemie dus. Wat zal ik zeggen. Liefde, nee, liefde voelde ik niet voor mijn creaturen. Eerder een soort … verwantschap. De geestesgesteldheid van de ware verschoppeling. Evengoed, ik kon mij er prima mee uitleven. En het stemde me tevreden. Tegenwoordig noemt men het met een mooi woord “genmanipulatie” of “moleculaire genetica”.     Puur haantjesgedrag, meer niet.     Ik kan in elk geval gerust beweren dat mijn liefhebberij me door de jaren heen sleepte, want ook mijn middelbare schoolperiode kende zijn kartelrandjes. Meer van hetzelfde: nog altijd wilden mijn "medestudenten" weten wat de gevoelstemperatuur was van het water in het closet, een hoop pukkels, foute kleding - mijnerzijds, bleek veelal -, vuile onderbroeken, te grote onderbroeken, lelijke onderbroeken en een aanhoudend geval van krentenbaard. De korsten wisten van geen wijken. Dat de andere sekse nauwelijks tot geen interesse in mij toonde, mag evident heten.     Ik richtte me geheel op mijn schoolprestaties, haalde daar de hoogste score ooit en besloot Technische Natuurkunde te gaan studeren. In de vrije uurtjes bekwaamde ik mijzelf in de leer van kernfysica. Ik betrok een flatje, niets bijzonders. Niemand zocht me op, niemand nodigde me uit. Drinken deed ik niet en ik sprak zelden iemand, tenzij je de caissière van de supermarkt meerekende. Mijn ouders stierven terwijl ze op vakantie waren aan een voedselvergiftiging en ik nam naderhand niet de moeite om ze over te laten vliegen. Ze werden ter plekke begraven.     Ameland, geloof ik.     Van de buurvrouw kreeg ik een puppy uit een nestje, anders zou ze die beesten toch maar verzuipen. Het was een leuk ding, maar ik kwam nooit toe aan het verzinnen van een passende naam. Voordien had het beest mijn favoriete stoel al ondergescheten. We besloten uit elkaar te gaan - ik mijn miezerige flat, hij op de bodem van het meertje een paar kilometer verderop. Ik besloot het erbij te laten, voor mij geen gezelschap meer. Mijn studieperiode was in die zin uitstekend dat mijn klassikale collega’s mij links lieten liggen, een willekeurige aframmeling daargelaten. En natuurlijk sloeg ik wel eens terug, maar dat moest ik vrijwel altijd bekopen met een bezoek aan de campusarts. Die overigens net zo goed een hekel aan mij had. Men vroeg mij wel eens waarom ik altijd zo korzelig keek. Ik antwoordde daarop dat het leven één grote aaneenschakeling van ellende was, met zo nu en dan een explosie van uiterste rampspoed. Er was weinig reden tot optimisme. Afstuderen was een eitje; had het gekund, was het summa cum laude geweest – nu moest ik het slechts doen met “lof”. Een passende baan vinden bleek evenwel onmogelijk. Ik koos voor accounting.     Domme zet. Vijfenveertig jaar later mocht ik eindelijk met pensioen. Elke dag hetzelfde, tergende ritme. Dezelfde collega’s, dezelfde lunchpakketten. Dezelfde instant-koffie. Oh ja, en cijfers, cijfers, en nog eens cijfers. Ik kon het destijds niet opbrengen een andere betrekking te zoeken. De regelmaat, hoe gezapig en ongeïnspireerd ook, beviel me wel. Daarbij, elke poging tot afleiding leek gedoemd tot mislukken. Vakantie? Eén en al ergernis. Kotsende Engelsen, schreeuwende koters, gebrekkige service en kwalijke accommodaties. Nee, regelmaat had ik nodig.     Die moest ik nu zelf zien te vinden. Mijn collega’s scheepten me af met een rieten mand, gevuld met diverse koffie–en-theesoorten en een kaartje: “Flikker op en blijf weg.”     Zodra mijn pensioen aanbrak, ontving de leegte mij als een donker wak. Ik probeerde te tuinieren, maar een tuin had ik niet. Ik dacht aan de bridgeclub, maar ik realiseerde mij dat ik de mensheid nog altijd oprecht haatte. Laat staan kaartspelletjes. Ik ging naar de platenzaak om een mooie platencollectie op te bouwen, maar ik verdroeg die herrie niet. Ik waagde mij wel eens aan een potje biljarten in het café, maar het verlies greep me bij de strot. De constante sigarettenrook trouwens ook. Ik keerde huiswaarts, bleef daar en besloot mijn oude liefde op te pakken. Kernsplijting, daar zag ik veel speelruimte in. Inmiddels sta ik op het punt om de bestaande set regels aan te passen. Een beetje spelen met beryllium en deuterium, uit de losse pols hannesen met de zogenaamde kritische massa en voilà: dit massieve apparaat, dat ik de “Plooibewerker” zal noemen, zal ervoor zorgen dat ik nooit meer boos hoef te zijn. Zo dan, één druk op de knop, en over een paar seconden zullen al mijn zorgen weg zijn. Alle kwaadaardige elementen zullen hiermee uit de samenleving gesneden worden. … Eh, … wacht ee- 1112@http://dreadloki.com/pivot/ default 2005-08-17T12:13:00+02:00 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1111 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1111#comm Diep van binnen wist ik het de hele tijd. Had ik maar de moed gevat oprecht naar mezelf te kijken, dan had ik al deze ellende misschien kunnen voorkomen. Maar eigenlijk is het niet meer dan logisch. De homo sapiens, met zijn constante drang naar aanhankelijkheid, blijft in de essentie niks meer dan die pasgeboren baby wiens navelstreng zojuist onwennig is doorgeknipt. Zodra dat bundeltje bloedvaten de verbinding met de moederkoek verliest, zal die persoon zich de rest van zijn actieve bestaan aan andere zaken trachten te hechten. De druppelende moedertiet, een speelgoedje of misschien wel de illusie van de ware liefde.     Diepgekoesterde verlangens komen nu eenmaal met gebreken. Zo liefkoos ik alle dagen van de week mijn immense verzameling gedroogde oren en vingers. In het verleden verzamelde ik ook de ogen, maar dat was geen doen. Het verwijderen ervan gaf enorm veel troep, ze bleven zelden heel en naderhand bleek veelvuldig dat ze als eerste aan het rottingsproces onderhevig waren. Had ik maar de juiste conserveringsmethode weten te vinden. Mijn collectie zou inmiddels museumwaardig ogen.      In de asbak, op het enige tafeltje dat mijn appartement (nou ja, appartement; een bedompt kamertje, meer niet) rijk is, rust een halve joint. Ik steek hem aan, begin onbedaarlijk te hoesten totdat het rauw aanvoelt en denk:     ‘Niet slecht.’     Ik neem nog een trekje en laat me achterover vallen op m’n bed. Stof dwarrelt in een opwaartse beweging naar het plafond. Ik blaas een slordige kring rook uit en contempleer. Waarom heeft men het in vredesnaam op mij voorzien? En waarom wekte zij de indruk dat ze in mij een geschikte partner zag? (ongetwijfeld omdat ik vrijpostig beweerde een meester in de edele kunst van cunnilingus te zijn, waarop zij welwillend glimlachte – maar dat is slechts een veronderstelling van mijn zijde) Mijn gehavende ego verdroeg nauwelijks nog additionele kerven! Het altruïsme ligt mij niet, dat moge ondertussen duidelijk wezen.     Over het plafond loopt een spoor van bruine bloedspetters. Of is dat wijn? Ik volg het langs de muur en eindig bij een uitgedroogd plasje op de grond, pal naast de badkamerdeur. Deze staat op een kier, maar ik bespaar me de moeite trachten te achterhalen wat zich daar heeft afgespeeld. Ik weet het immers al. En mijn nekspieren hebben wel wat beters te doen.     De telefoon gaat. Geschrokken draai ik mijn hoofd in de richting van het rinkelende apparaat en verdraai bijna mijn nek. Waarom stond het volume zo hoog? Ik vis het toestel onder mijn hoofdkussen vandaan en neem op.     ‘Hé maatje, hoe is het nou?’     ‘Best,’ antwoord ik duf.     ‘Nou, met mij niet zo, hoor. Ik weet het niet meer, hoe dat tegenwoordig allemaal nog in zijn werk gaat. Al die ingewikkelde dingen, allerlei handelingen die je moet verrichten, slechts om een pak melk te kopen bij de super. Ze beweren dan wel dat je leven er makkelijker door wordt, dat je meer tijd over houdt voor belangrijkere zaken, maar niks van dat alles! Niks simpel, verdomme! Het is één groot rariteitenkabinet, met papieren hoedjes en teveel kleurstoffen. Preparateurs die zich serieus wagen aan het restaureren van parkieten. Ik heb al meer botjes in mijn oorschelp dan zo’n kuttige parkiet ooit kan breken!’ Ik steek mijn hand in mijn broeksband en krab eventjes aan m’n schaamhaar. Een verlammende pijn schiet van mijn schaamstreek naar mijn stuitje. Het rokertje, hoewel op zijn einde, steek ik nog eens aan en inhaleer diep. Als ik hem bekijk zit er een rode veeg op de filter. De persoon aan de andere kant vervolgt:     ‘En wat dacht je van rustige boswandelingen, hm? Ook te sullig voor woorden, echt waar. Het piept, het ruist en het kraakt, maar een oase van rust? Ha! Een duik in een maalstroom brengt me al meer tot rust! Laatst, trouwens, laatst droomde ik dus dat ik door een tunnel moest lopen. Je weet wel, zo’n betonnen pijp waarmee ze het rioolwater naar de zuiveringsinstallatie pompen. Maar wat denk je? Die tunnel stond nokkievol met mensen, van begin tot eind, naakt! En dan bedoel ik echt wanstaltig, poedeltje naakt!’     Voor het eerst raak ik echt geïnteresseerd in mans monoloog. Ik ga een beetje overeind zitten.     ‘Nou, je raadt het waarschijnlijk al, op een gegeven moment moest het gebeuren. Helemaal aan de andere kant, dáár moest ik heen.’     Ik denk aan moord, onthoofdingen, uitbenen en brute verkrachtingen, allemaal op basis van het alom beschikbare videomateriaal - maar ik realiseer mij dat menig mens dagelijks worstelt met de gedachte om iemand iets in die trant aan te doen, het zelf te ervaren en tegelijkertijd dat zoiets niet kan. En ook niet mag. Taboes. Rationaliteit. Het zou wat.     Ik moet een hand op mijn mond drukken om het grinniken te onderdrukken. Het doet pijn, maar het voelt zalig.     ‘Nou, echt waar man, ik dacht dat ik gèk werd! Al die lubberende lijven, al die harige holtes en die bleke, zweterige velletjes. Een zonnebril had ik godverdomme nodig, puur en alleen vanwege die blinkende bilnaadjes! Elke toges daar leek me aan te staren! Was het maar een strontbuis geweest, dan had ik die narigheid ten minste eenzaam kunnen verdragen! En dan nog wat anders …’     Een hoop gekras, gekraak, een luide klap, gevloek op de achtergrond en dan even niks meer. Luttele seconden later een volslagen andere stem aan de andere kant van de lijn:     ‘Taxi goedenavond, zegt u het maar.’     ‘Ik heb geen taxi besteld.’     ‘U hebt ons anders wel gebeld.’     ‘Werkelijk?’     ‘Jazeker.’     ‘Hm, curieus. Oh wacht, ik snap hem al. Ik ben waarschijnlijk op mijn telefoon gaan zitten, en zodoende heb ik per ongeluk op redial gedrukt. (heb ik gisteren een taxi gebeld?) Nou goed, excuus daarvoor.’     ‘Geeft niks. Prettige avond verder.’     ‘Van hetzelfde.’     Er wordt opgehangen, juist als ik nog wil vragen waar die andere persoon gebleven is. Een diepe zucht, en ik laat me weer achterover vallen. Weer een stofwolk. De taxi, natuurlijk. Ik denk terug aan gisteravond. Ik denk aan jou. Aan je ravenzwarte haren. Aan je uitdagende kledij. Aan je lach, vol zelfverzekerdheid. Je volmaakt rechte tanden. Als je sprak zongen de woorden tot mij. Ik zie weer voor me hoe je die mafketel afpoeiert, terwijl hij daar maar blijft staan, als een grijnzende idioot wiens kunstgebit twee maten te groot is. Ik denk aan ons gezamenlijk ritje, naar mijn appartement. Ik zag je denken, terwijl je de deplorabele staat van mijn kamer in je opnam. En ik wist dat ik in je ging snijden, alleen al vanwege die blik. Ik zou in je snijden tot ik er genoeg van had en dan zou ik toekijken hoe de vleesvliegen hun eitjes in je open wonden deponeerden. Het zal je verbazen hoe snel de eerste maden uit hun eitjes kruipen en dan beginnen met het verteren van jouw weke delen. Kijk maar eens in mijn badkuip. Maar je doorzag me, nietwaar? Je voelde het, het hing al in de lucht, het kroop via je ruggenwervels omhoog naar je medulla oblongata, niet?     Een godvergeten blinde vlek. Maar je vergist je, als je denkt dat je van me af bent. Ik ga je zoeken. En vinden. Ondanks de kogel die nu pijnlijk begint te pulseren in mijn maagwand. Slim hoor. Erg slim. Je kijkt ernaar, je denkt dat het een grapje is, lachwekkend op z’n minst. Een stukje speelgoed, meer niet. En zoals dat ding afging, gisteravond laat, dan meende je stellig dat het een klappertjespistool was. Nee, daar is over nagedacht. Wie weet wat voor rotzooi het momenteel is, daar, onder dat sluimerende gaatje, vlak boven mijn navel. De huid krult in rafels omhoog, bloed golft er met elke ademteug uit. Het doet het er niet toe. Ik ga je toch wel vinden. Ik was het per slot van rekening, die jouw taxi belde, vanuit hier. Altruïsme, waar of niet?     En dat café, daar ga je vast nog eens een borrel pakken. Let maar op. En dan zal ik er zijn. Ik zal er zijn, om je strot dicht te knijpen. En dan zal ik alsnog in je gaan snijden. Iedereen heeft iets nodig om zich aan vast te klampen, reken maar. Teergevoelige zaken, of domweg de vleselijke lust. Oren en vingers, oren en vingers. Ik sluit mijn ogen, eventjes maar. Een beetje rust, alleen maar een beetje rust. Meer heb ik niet nodig.     Straks zoek ik je op. 1111@http://dreadloki.com/pivot/ default 2005-08-03T11:15:00+02:00 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1110 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1110#comm De suggestie van een gangbare handelswijze, van gezond verstand, daar begint het allemaal mee. Zo vraag ik mij af waar je aan dacht, toen je ’s ochtends jezelf voor de spiegel bekeek en een rafelig, kort spijkerrokje aantrok en daarboven een ruimvallende, roze sweater. Met capuchon. En een paar kniehoge, rode laarzen om het plaatje sluitend te maken. Misschien dacht je aan kerels die steevast met de duimen naar achteren lopen. Misschien dacht je aan twaalfjarigen die elkaar luidruchtig via hun mobiel wijsmaken dat een Spaanse Vlieg helemaal geen vlieg is, maar een uitgedroogde kever. En dat je dan bedenkt dat het onvoorstelbaar is dat een twaalfjarige mogelijk zou weten wat priapisme werkelijk inhoudt. Alle medereizigers zouden ervan opkijken, nietwaar?     Zo kan ik mij buitengewoon irriteren aan dat billboard (niet die ene, die is goed, zoniet geweldig) met daarop een jongeman, gehuld in een spijkerbroek, wit jasje en een nietszeggend, geel T-shirt. En het dan "trendy" kleding noemen. Hmpf. Alsof je nu geestdriftig moet joelen, als een bende aapjes. Wat een innovatie! Je zou hem met plezier vastsnoeren, een trechter in zijn smoelwerk proppen en er een emmer vol sperma ingieten.     Des te groter jouw verbijstering vermoedelijk, toen ik je recht in je ogen aankeek, terwijl ik de verse hondenpoep met m’n handen van de straat opschepte en het zonder moeite in mijn mond schoof. Ik kauwde erop (voor zover dat mogelijk is) als een hongerig kind op een rot stuk vlees. En jij, krijsend, walgend, kokhalzend, terwijl het klakkende geluid van je laarzen rücksichtslos door het plaveisel werd geabsorbeerd.     Nee, jij ging er natuurlijk vanuit dat de logica jou zonder mankeren van begin tot eindpunt zou vervoeren. Maar het leven is niet logisch, nooit geweest ook. En een streekbus is geen metafoor voor het leven, laat staan de logica. Het leven is niet rationeel. Zij heeft geen vaste dienstregeling, en hoewel de weg naar de dood bezaaid is met diverse haltes zijn deze niet netjes gerangschikt. Eerder willekeurig. Je denkt: ik knoop mijn veters, dus ik besta. Mijn oma ligt in het ziekenhuis, dus ga ik op bezoek met een zelfgetekende kaart. Allemaal volkomen logisch. Ongecompliceerd, van begin tot eind. Slapen, neuken, opstaan, ontbijten en dan met de bus naar je werkplek – zo kun je de realiteit uittekenen.     Maar dat is slechts schijn.     Af en toe dendert de onredelijkheid langs, als een dolle stier, neemt dan jouw ongetrainde lichaam op de hoorns en smijt je vervolgens weg als een opengescheurde zak aardappelen. En voordat je het beseft ben je geen toeschouwer meer, maar een ongewilde participant. En de logica? Die denkt: zojuist blies een twaalfjarige jongeman, ergens op deze planeet, zichzelf en een legerpost op met een trits bommen. Terwijl de hulpdienst naderhand zijn ingewanden van de straat veegt, denkt zij: een Spaanse Vlieg, daar had hij nog nooit van gehoord en dat zal ook niet meer gebeuren. Verderop in jouw straat aait die aardige buurman van vierendertig B zijn dochter nog eens over haar bol. Ze deinst terug, maar meer ook niet. Vanavond zal vader weer naakt bij haar in bed kruipen, want in haar beleving is dat ondertussen volkomen logisch. Net zo logisch als een mijnwerker die zijn organen kapot hoest na verloop van tijd, net zo logisch als een desolate vlakte na een kernproef, en net zo logisch als een stuntman die de dood vindt tijdens zijn lunchpauze. Dat is de logica die je vertelt dat een streekbus geen metafoor is voor het leven, maar een hongerige haai die langs je kuit strijkt, en wie weet – misschien zwemt hij ditmaal verder en laat hij jou ongedeerd.     Uiteindelijk eindigt het toch met de bruinomrande waanzin. 1110@http://dreadloki.com/pivot/ default 2005-07-13T11:01:00+02:00 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1109 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1109#comm Koud. Takken zonder bladeren. Autodaken waar de rijp zich tevreden op nestelt. De straten bieden slechts een troosteloze aanblik, terwijl de geur van boeuf rôti de huizen vult. Warm gestookte vertrekken met tafels vol elegante glazen, rijkelijk gevuld met wijnen uit glorieuze jaren.     De Lach schalt onophoudelijk. Dit alles ging allemaal voorbij aan Otto. Argeloze voorbijgangers zouden hem in vroegere tijden aanduiden als een vagebond - tegenwoordig noemt men hem een doodgewone zwerver. En Otto, ooit door derden geïntroduceerd als een erudiet mens, beschikt over nagenoeg afdoende zelfkennis om dit te beamen.     ‘Scheer je weg man, en zoek een baan,’ kreeg hij meer dan eens te horen, als hij zich weer eens verwaardigde en een passant om een aalmoes vroeg.     ‘Weledelgestrenge heer, hebbu wellicht een paar knaken voor deze arme oude man?’     Hoewel uiterst beleefd gesteld, het baatte niet. Men liet hem veelal zonder erbarmen achter, alleen met zijn schaamte. En Wammes, zijn trouwe bastaardhond. Zijn laatste bezigheden samenvattend, kwam hij tot de conclusie dat men een persoon die de vele afvalbakken onderzocht in de hoop iets eetbaars te ontwaren, met recht als een zwerver mocht bestempelen. Hij zou het zelf ook liever anders zien, maar de Waarheid spaart niemand. Op andere continenten kan men daarover meepraten. De afgelopen dagen hadden voor hem weinig positieve randjes in petto. Maar hij hield moed. Geluk en warmte zijn aardse zaken, en eenieder in zijn leven kan rekenen op het deel dat hem toekomt, hoe miniem ook. Mijmerend, onder de brug, en gehuld in zijn favoriete (en enige) slaapzak, werd hij uit zijn lethargie gewaakt door een voorbij fladderend pamfletje. Het bleef hangen aan zijn slaapgoed. Otto plukte het eraf, en bestudeerde het belangstellend: “Benefietdiner heden volgeboekt” Deze simpele, doch sierlijk gedrukte woorden vervulden hem met een melancholisch gevoel, een onstuitbare hang naar een verleden waarin hijzelf de hoofdrol vertolkte aan een tafel, omringt door een gezelschap dat hem nader stond.     ‘Ach, dat men zich maar tegoed aan al die lekkernijen doet. Het zij ze gegund, de saamhorigheid leeft in ieders hart en het geluk zal zijn warme stralen loslaten op al die daar getuige van zijn.’     Glimlachend verwarmde hij zich aan deze gedachte, en soesde geleidelijk aan in slaap.     ‘Otto, … Otto Mollema, wakker worden. Wakker worden.’     ‘Hurmz?’ Rochelend en krakend kwam Otto overeind.     ‘Otto? Kom, wakker worden. Het is tijd.’ Otto kneep zijn ogen tot spleetjes, maar zag niemand. Hij wreef hard in zijn ogen, maar kon ook daarna niemand ontwaren.     ‘Wie is daar? Laat jezelf zien. Ik ben slechts een oude man, dorstig en louter in het bezit van klamme voeten.’     ‘Kom, Otto, het is tijd. Sta op,’ sprak de stem tot hem. Otto stond op. Hij begreep niet waar de stem vandaan kwam, maar voldeed aan zijn verzoek, sinds de stem met compassie omfloerst was. Iets dat Otto nog maar zelden meemaakte, in zijn hoedanigheid van een stinkende hulpbehoevende. Eén met zweren en een natgescheten pantalon. Wammes piepte even.     Hij zag het. Aan de overzijde van de gracht, verankerd in de gevel van de kerk, sprak de beeltenis tot hem. Otto gleed als het ware uit zijn slaapzak, en dreef op satijnen kussens richting de kerk. Het verbaasde hem nauwelijks dat hij, bij het achterom kijken, zichzelf nog altijd in de slaapzak zag liggen, met Wammes aan zijn voeten. Zijn lichaam, vredig, bevroren en voor altijd bevrijd van zijn aardse behoeften. Futiliteiten, meer niet.     ‘Arme Wammes. Het ga je goed, jongen.’      Terwijl hij naar de beeltenis dreef, voelde hij de warmte toenemen, en de gloed van goedmoedigheid uitte zich, naarmate hij dichterbij kwam, in een zachtgeel schijnsel. Hoewel Otto zichzelf nimmer als een gelovig mens beschouwde, eerder één die de ratio boven alles verkoos, vervulde het licht hem met de notie dat zijn leven nog nooit zo compleet was. Hij sloot zijn ogen. Spreidde zijn armen uit. Aanzwellend psalmgezang vulde zijn oren. En daar tussendoor kwam diezelfde stem terug, een stem vol overtuiging, maar ook innig, als een vader die je eeuwige bescherming garandeerde:     ‘Ik, … ben je herder, Otto, en ik ken de mijne en de mijne kent mij, gelijk mij de Vader kent en ik de Vader ken, en ik riskeer mijn leven voor mijn schapen …’ Alsmaar dichterbij dreef Otto, zodanig dat hij de bron van het alomvattende licht bijna kon aanraken. De stad was niks meer dan een silhouet onder zijn voeten.          ‘… andere schapen volgen mij, soms uit de andere weide; ook die zal ik leiden en zij zullen naar zijn stem luisteren en het zal verworden tot één kudde, één herder …’ Hij strekte zijn handen uit, en merkte dat de granieten structuur van de beeltenis niet koud aanvoelde, maar levend. Levend met zachte vormen. Levend met ademende poriën. Hij werd omvat door barmhartige handen en liet zich zachtjes wiegen. Zo vertrouwd als de moederschoot waarvan zijn essentie ooit ontkiemde.     ‘En de glorie, die gij mij geschonken hebt, heb ik hun gegeven, opdat zij één zijn, gelijk wij één zijn …’     ‘Oké, da’s allemaal prima enzo, maar hebbu misschien een paar knaken voor mij?’ 1109@http://dreadloki.com/pivot/ default 2005-06-29T11:13:00+02:00 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1108 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1108#comm Ah kijk, daar zul je Lodewijk net hebben. Neenee, niet die vadsige kerel met zijn armen vol belegde kadetjes. Nee, dáár. Hij wandelt net de slijter binnen. Niet gezien? Geen nood, hij zal weldra verschijnen.     In de tussentijd zal ik u vermoeien met wat persoonlijke details over Lodewijk: zesendertig jaar, een op het oog vriendelijk persoon, misschien een beetje gewoontjes. Dik, bruin haar met een slordige scheiding aan de rechterzijde van de schedel. Met opzet natuurlijk, vanwege zijn wijkende haarlijn. Bril met zwart montuur, dunne lippen en een vale teint. Verder netjes geschoren, onopvallende kledij en goedkope schoenen. U ziet; Lodewijk doet denken aan een manager van de lokale supermarkt.     En net zoals iedere supermarktmanager heeft Lodewijk zo zijn dromen en verlangens. Ook hij wil graag succes in het leven, een beetje warmte & liefde, een goed gevulde koelkast en een keur aan televisieprogramma’s om uit te mogen kiezen. Op de warme dagen drinkt hij graag enkele pilsjes, liefst een Belgisch merk aangezien hij ooit eens een weekje in Hasselt doorbracht. Oh, en ik moest erbij vermelden dat hij dagelijks fantaseert over het anaal inbrengen van een-     Ah, daar is hij weer. Nu dan, laten we hem even volgen. Waarom? Geduld, daar komen we zo op. Let wel, Lodewijk is niet de hoofdpersoon van dit verhaal, die komt zo aan bod. Je zou hem eerder een bijrol toedichten, hoewel zijn aandeel verre van marginaal te noemen valt. Ziet u die plastic tas in zijn hand, waarop in kleurige letters de naam van de slijter vermeld staat? Hoort u het klingelen? Inderdaad, dat zijn meerdere flessen vocht. Sterke drank? Ja, uiteraard, ik durf zelfs te wedden dat het wodka is. Wodka van een goedkoper merk, dat wel.     Nu weet ik dat hij vlak om de hoek van de slijter woont. Handig, niet? En warempel, zei ik het niet? Redelijk pand, niet echt opvallend. Past mooi bij zijn kleurloosheid, nietwaar? Mooi zo, terwijl Lodewijk de trappen bestijgt (hij woont op de derde verdieping) neem ik u even mee naar de verderop gelegen winkelstraat. Klopt, drie blokken verder en dan onder de poort door. Eens kijken, nee, niet daar. Een paar winkels verder.     Hier.     Jawel, dit is een Marokkaanse bakker. En dit is Saïd, een goede vriend van Lodewijk. Eén van de weinige, eigenlijk. Saïd is een vakman, zijn vader heeft hem alles geleerd. Ziet er allemaal lekker uit, niet? Vertel eens Saïd, wat is dat allemaal in de vitrine?     ‘Nou, dat daar is basbousa, een soort griesmeelcake, en dat noemen ze sfenj. Sorry? Ehm, vruchtencake, daar lijkt het op. En harsha natuurlijk, een kruimelcake. Ja, veel zoetigheid inderdaad, daar houden we van in Marokko. Net zoals de thee. Willen jullie misschien een kopje?’     Ja, graag. Jullie ook? Ja? Lekker Saïd, doe maar … zeshonderd kopjes thee, alsjeblieft. En wat van die … sfinsj?     ‘Nee, sfenj.’     Ah oké. Sfenj.     ‘Regel ik, moment.’ Best een geschikte pief, niet? Uitstekend, terwijl Saïd aan de gang gaat met de waterkoker, zal ik jullie Lodewijk’s onderkomen tonen. Die loopt net de deur uit, maar geen nood; hij komt Saïd opzoeken, dus we treffen hem spoedig. Drie verdiepingen en geen lift, nee, dat valt niet mee eh? Vooral voor de notoire bankzitters onder jullie, hm? Haha.     Hier is het.     Eens zien of die loper daadwerkelijk past. Jawel, prima zelfs. Zo dan. Nu, van harte welkom in Lodewijk’s paleis. Mjah, hij is nu niet wat je noemt “opruimerig van aard”. De woonkamer ziet er nogal smerig uit inderdaad, kan ik alleen maar beamen. Wees blij dat ik zijn slaapkamer achterwege laat. Voor het moment, althans. Dat gestommel? Scherp opgemerkt, komt uit de badkamer. Daar komen we ook voor. Oké, allemaal even stil, alstublieft. Waarom? Merkt u vanzelf.     Mag ik u allen voorstellen, dit is Loes. Waarom ze een prop in haar mond heeft lijkt me duidelijk, niet? Eh ja, het is een tamelijk zootje. Waar al dat bloed vandaan komt? Nou, zoals u ziet is Loes onvrijwillig beroofd van haar armen en benen - geamputeerd als het ware – en die liggen daar in de hoek, naast de blindenstok. Ja, die is van haar, zeker weten. Wat zegt u? Waarom ze maar blijft bloeden? Nou, ziet u die halfvolle fles wodka, daar op de wastafel? En dat infuus daar? Ha ja, als je slechts een romp tot je beschikking hebt, is de nek waarschijnlijk de beste plek om zo’n infuus aan te brengen. Nou, drie maal raden wat er in die infusiefles zit.     …     Precies.     Best ingenieus niet? Nou ja, Loes heeft het nogal druk meen ik, dus laten we eens luisteren wat Saïd en Lodewijk te bespreken hebben, oké?     ‘Lodewijk, gaat ie man?’     ‘Best.’     ‘Met mij minder, beetje slecht geslapen vannacht.’     ‘Hm.’     ‘Moet je wat hebben?’     ‘Doe maar thee.’     ‘En iets te eten?’     ‘Nee, ik hoef die zoete bende niet, ik krijg er pijn in m’n maag van.’     ‘Oké, oké, rustig maar.’ Routineus prepareert Saïd de thee met suiker en de gewassen takjes munt in een theepot. Voor de zekerheid legt hij wat koekjes op een schaal ernaast. Lodewijk telt ze. Twaalf. Twaalf stuks. En de tegels op de vloer, ook al weet hij dat het er exact tweehonderdtwintig zijn.     ‘Hee Lo, heb jij er-‘     ‘Lodewijk.’     ‘Lodewijk, sorry, ... heb jij ervaring met slaapwandelen?’     ‘Nee.’     ‘Oh. Nou ja, ik hoorde dus laatst, van mijn oom, dat de buurvrouw van zijn schoonzus daar erg last van had.’     ‘Ah hm.’     ‘Eh, ja. Koekje?’     ‘Nee, dank je.’     ‘Nou, wat er dus gebeurde: die buurvrouw stond midden in de nacht in de slaapkamer en-‘     ‘Van wie?’     ‘Van wie wat?’     ‘In wiens slaapkamer ...’     ‘Oh! Eh, die van de buurvrouw.’     ‘Ze stond dus midden in de nacht in haar eigen slaapkamer?’     ‘Neenee, ze stond in de slaapkamer van haar buurvrouw. En dan midden in de nacht.’     ‘Oh. Ok.’     ‘Ze stond dus in die slaapkamer, midden in de nacht, en zeek vervolgens op de vloer, gewoon, staand. En daarna kroop ze bij de buurvrouw in bed.’     ‘In haar eigen bed?’     ‘Nee, die van haar buurvrouw.’     ‘Oh.’     …     ‘En?’     ‘Ehm, niks, dat was het. Weet je, ik heb trouwens een goed idee voor een T-shirt opdruk, misschien moet ik in die handel gaan werken, denk je niet?’     ‘Geen idee. Ben je hier niet tevreden dan?’     ‘Nou, … nee. Niet echt nee. Ik bedoel, het is wel prima hoor, thee zetten en cake verkopen, … maar er moet toch meer te doen zijn?’     ‘Misschien wel ja. Wat had je nou verzonnen voor dat T-shirt?’     ‘Ohja, ehm … ik heb het opgeschreven, hier ergens. Ik heb er trouwens meer bedacht.’     ‘Werkelijk?’     ‘Ja, wacht, … waar is dat papiertje … ah! Hiero! Oké, let op: “Rasecht”.     ‘Goed hé? Maar ik heb er nog meer: “Rasdier”, “Rashond”, “Raspaard”, Raspen”, en-’     ‘Ik snap waar je heen wilt. Goed hoor.’     ‘Ja? Vind je?’     ‘Ach ja.’     ‘Oh man, weet je, als ik dit van de grond krijg, neem ik net zoals die gasten in die videoclips een dikke vette auto, mooie kleren en sieraden en elke dag een ander wijf. En dan stop ik ze gewoon vol met champagne! Ha!’ Lodewijk houdt de rondvliegende insecten in de gaten. Hij telt er acht.     ‘Heb je nog wat leuks gedaan trouwens, net zoals laatst, met die dame van het Leger des Heils? Dat was grof, man!’     ‘Nou, …’ Vijfentwintig minuten later tingelt de deur. Een meisje in een rolstoel rijdt zichzelf moeizaam naar binnen. Lodewijk’s ogen vernauwen zich. Saïd merkt het.     ‘Hòòòi …, dat ziet er lekker uit, in die vitrine. Ik wil wel graag wat van die koekjes van je kopen, kan dat?’     ‘Tuurlijk,’ zegt Saïd. Lodewijk observeert en ziet dat het goed is. Knap, blond, fris gezichtje. Sprekende ogen. Een magnifiek stel tieten onder een shirtje vol lovertjes. Hij telt ze. Ze merkt het.     ‘Hai, alles goed?’     ‘Eh, … zeker. Mooi shirt.’     ‘Ooh, dank je! Gewoon op de markt gevonden hoor.’     ‘Staat je, … eh, mooi. Echt.’ Bloosde ze nu? Saïd vraagt haar welke koekjes ze wilt.     ‘Ehm, … oh wacht, heb je misschien een toilet?’     ‘Ja tuurlijk, hierlangs. Red je dat, met je … rolstoel enzo?’     ‘Echt wel, ik ben wel wat gewend hoor.’ Behendig manoeuvreert ze inderdaad langs de toonbank, de gang op naar de toiletdeur. Het is blijkbaar breed genoeg en ze kan – ondanks haar handicap - kortstondig op haar benen staan. Ze laat de rolstoel op de gang staan, sjouwt zichzelf naar binnen en sluit de deur achter zich. Intussen, in de winkel, weet Saïd dat Lodewijk iets van plan is.     ‘Ga je het doen?’     ‘Sst.’     ‘Maar ik wil je helpe-’     ‘Sst!’ Lodewijk glijdt langs de toonbank, gebaart naar Saïd dat hij de voordeur in de gaten moet houden en neemt een handdoek mee van de haak in de gang. Uit zijn borstzak haalt hij een bruin flesje en giet wat op de handdoek. Deze houdt hij wijselijk bij zijn gezicht vandaan. De rolstoel schuift hij stilletjes opzij. Saïd kijkt gespannen mee om de hoek. Lodewijk sist hem toe dat hij moest opletten.     Een zachte klik, de toiletdeur opent zich. Een busje, met daarop een reclame-uiting in Arabisch schrift, stopt in de straat. Lodewijk stapt uit, spiedt in het rond en controleert of er iemand op hem zit te letten. Nee. Niemand. Hij opent de achterdeur van het busje en sjouwt een gestalte over zijn schouder het huis binnen, via het trapportaal omhoog. Een korte poos later keert hij terug bij de bus, tilt een opgevouwen rolstoel eruit en rijdt deze naar binnen. Weer even later stapt hij in de bus en parkeert deze drie straten verderop. Terug in het halletje van de flat zet hij de rolstoel weg in zijn berging. Hij moet eerst ruimte maken om het ding kwijt te kunnen. Langs de wand staan nog (één, twee, drie …) drie andere rolstoelen.     ‘Da’s voor latere zorg,’ mompelt hij voor zich uit, terwijl hij omhoog klimt en de traptreden telt. Het meisje uit de winkel heeft hij op zijn smoezelige matras vastgesnoerd. De telefoon gaat. Saïd. Vanuit de winkel. Hij vraagt of het al begonnen is, ongeduldig als hij is.     ‘Die klok schiet niet op man!’     Lodewijk hangt op, en ontdoet zich daarna van Loes door de levenloze romp bedreven in stukken te hakken met een hakbijl. Soepel gaat het allerminst, dus slijpt hij de bijl een beetje bij in de keuken. Het meisje op zijn bed murmelt eventjes, licht gewekt door de hak -en slijpgeluiden. Naderhand propt hij alle onderdelen in twee koffers.     ‘Oy, ik vergeet wat!’     De blindenstok breekt hij in drieën over zijn knie en propt deze in één van de koffers. Tijdens het openen van de koffer gulpt rode massa als een klas kinderen op hun laatste schooldag naar buiten. Terwijl hij de koffer weer dicht perst, realiseert hij zich dat het grootste karwei dan nog moet beginnen; het schrobben van de badkamer.     ‘Leuk idee, met die alcohol, maar de volgende keer moet dat anders.’     Al met al zal het hem in totaal twee uur kosten. Zeventien uur veertien. Saïd sluit de winkel haastig af en snelt naar de woning van Lodewijk. Vandaag heeft hij een record gevestigd: opruimen, kassa opmaken en afsluiten in dertien minuut vierenveertig. Gejaagd drukt hij op de bel in de galerij. Als hij eindelijk boven is zwoegt zijn borstkas en is zijn kledij doornat van het zweet.     ‘Kolere man, dat valt niet mee, eerst hierheen rennen omdat jij die bus hebt en dan ook nog al die trappen op!’     ‘Stil, anders wordt ze wakker’, zegt Lodewijk terwijl hij naar zijn slaapkamer gebaart. Hij start net het wasprogramma op.     ‘Oh ja. Sorry. Mag ik ‘er even zien?’     ‘Even dan.’ Getweeën kijken ze toe het meisje onrustig met haar hoofd heen en weer rolt in haar slaap. Ze ademt onregelmatig door haar neus, want haar mond zit dichtgeplakt met duc tape. Haar benen bewegen niet.     ‘Mooi is ze hé?’     ‘Ja man, geile griet, wat je zegt.’ Eventjes kijkt Lodewijk misprijzend opzij naar zijn Marokkaanse kompaan. De slaapkamerdeur duwt hij weer dicht.     ‘Ze heet Magda. Magda Meertens. Ik heb in haar portemonnee gekeken. Is dat geen mooie naam?’     ‘Tuurlijk man, tuurlijk. Hé, maar wat ga je met haar doen? En mag ik dit keer meedoen?’     ‘Nou …’     ‘Aah toe nou man! Ik beloof je dat ik dit keer niet zal kotsen, echt! Echt, ik beloof het!’     ‘Je mag eerst die twee koffers daar zien kwijt te raken, daarna zal ik het overdenken, goed?’     ‘Oké oké! Ga ik voor je regelen, let maar op!’ Enthousiast grijpt Saïd de twee hengsels vast en kreunt onmiddellijk bij het optillen.     ‘Tering, zwaar man! Wat zit hier in man!?’     ‘Etensresten, ga nu maar. Oh, hier is je sleutel, de bus staat op het plein, halverwege.’     ‘Helemaal daar! Waarom in vredesnaam?!’     ‘Ga nu maar, voor ik van gedachten verander. En Saïd, als ik “kwijt” bedoel, bedoel ik ook echt kwijt, oké? Dat gedoe met die slager destijds was ronduit beschamend.’     ‘Oké, oké, sorry, dat was maar een geintje. Ik ben al weg.’ En weg is Saïd. De wastrommel draait op de achtergrond terwijl Lodewijk stilletjes de slaapkamer binnensluipt en op bed gaat zitten. Hij meende het serieus. Het was werkelijk een mooi meisje om te zien. Aan de andere kant, waren ze dat niet allemaal? Uiteindelijk draaide het toch weer op hetzelfde uit. Hij bekeek haar benen. Goed geproportioneerd, mooie glanzende huid. Alleen de ongemakkelijke hoek waarin de rechter lag, verried dat deze voor haar onbruikbaar was. Zacht gekreun.     Ze ontwaakt.     In tegenstelling tot eerdere gasten, ontwaart Lodewijk geen angst in haar ogen. Eerder, … provocatie. Hij buigt naar haar toe en legt zijn vinger tegen zijn lippen.     ‘Sst. Als je belooft niet te schreeuwen, zal ik de prop weghalen. Oké?’ Ze knikt. Haar ogen twinkelen zelfs kortstondig, alsof ze geamuseerd is. Met een venijnig rukje trekt hij de duc tape eraf. Verrast – en startklaar om in te grijpen – merkt hij dat ze inderdaad niet begint te schreeuwen. Nog niet misschien?     ‘Hallo zeg, dat was onaangenaam. Doe je dat wel vaker, stouterik?’     ‘Ehm, …’     ‘Hoef je geen antwoord op te geven hoor. En wie was die vriendin van je?’ Lodewijk’s beurt om te blozen nu.     ‘Hé, uh, ik ben geen homo ofzo.’     ‘Nee schat, niet die schoonmaak Turk van je, maar de shashlik die hij zojuist in twee koffers meenam.’     ‘Maar hoe-?’     ‘Kwestie van goed je adem inhouden. Je maakt een hoop herrie, wist je dat?’     ‘Uhm …’ Lodewijk telt de motieven op de matras, om zijn gedachten te ordenen. Had hij het dan toch bij het rechte eind? In een eerste opwelling wilde hij dit exemplaar laten passeren, omdat ze nogal, … assertief overkwam. Maar nauwelijks een seconde later had ze, … iets in hem aangewakkerd. Wát wist hij op dat moment niet, maar het was reden genoeg om haar zich alsnog toe te eigenen. Moest hij haar, nu ze zo impertinent overkwam, dan conditioneren? Was dat de bedoe-?     ‘Je hebt mooie ogen. Vooral als je zo diep nadenkt. Heeft iemand je dat al eens verteld?’     ‘Eh, …’     ‘Nou ja, eerst maar eens de puntjes op de i. Waar heb je mijn rolstoel gelaten?’     ‘Eh, beneden. In de berging.’     ‘Mooi zo, haal ‘em even, wil je? Niet dat ik gehandicapt ben zonder, maar voorlopig loop ik nu eenmaal moeilijk. Fibreuze dysplasie en de reguliere wachtlijst, snap je?’     ‘Fibreuze dysplasie?’     ‘Jaja, een botziekte. Allemaal heel vervelend en naar enzo, maar zo gaat dat. Komt vast goed. Ga je die rolstoel nog halen?’ Confuus verlaat Lodewijk zijn woning, de trap af. Halverwege besluit hij om te keren, om dan alsnog af te dalen. De twijfel verscheurt hem. In zijn broekzak voelt hij een stiletto branden, maar zijn bloeddorst tempert constant als hij aan haar denkt. Met name haar ogen. Die grote, priemende, blauwe ogen.     Na enkele ogenblikken wikken en wegen, daalt hij af naar de berging om haar rolstoel op te halen. Voor de berging staat hij wederom seconden lang te dralen – en kiest uiteindelijk voor een wandeling. Dit kan en mag hij niet te lichtzinnig opnemen. Buiten op straat, in gedachten verzonken bemerkt hij niet dat Saïd hem passeert, naarstig op zoek naar een parkeerplaats. Boven, kampt Magda met evenzoveel twijfel. Toen de verlegen jongeman haar opnam, in de winkel, voelde zij zich … zich warm worden van binnen. Een gevoel dat zich sedert lange tijd aandiende als een oude vriend, van wie zij niet had gedacht dat ze hem weer zou ontmoeten. Ook na de ontvoering en na het ontleden van zijn vorige slachtoffer (welke ze daarnet tot in detail en volledig bij zinnen meemaakte) ging dat gevoel niet weg. Hoe zijn attitude radicaal veranderde, van timide naar een roofdier, wond haar zelfs op. Vreemd. Verbijsterend, misschien. Maar niet onoverkomelijk voor haar. Haar route des levens was alles behalve uitgestippeld, … hoewel? Misschien liep er nu ergens een kras over de kaart die men als een flauwe bocht kon beschouwen? Of een ingrijpende wegomlegging? Zou hij haar praatjes doorzien zijnde een ultieme brutale poging zichzelf eruit te kletsen? Was ze nu echt gecharmeerd van hem, of was het puur uit belangstelling voor zijn dadendrang? Ze wist het niet.     Er komt iemand binnen.     ‘Hé, wat is dit nu weer?’ Saïd stormt ongevraagd de slaapkamer binnen en bekijkt Magda alsof het bed vol larven ligt.     ‘Waarom staat de voordeur open? En waar is Lodewijk?’ Hij springt bij haar op bed en geeft haar een mep met de vlakke hand. Spottend kijkt ze hem aan.     ‘Hij heet dus Lodewijk. En jij bent?’     ‘Kop dicht, hoer! Ik vroeg je wat! Waar is hij?’ Hij heft zijn arm om een nieuwe klap uit te delen. Ze krimpt ineen.     ‘Geen idee. Hij zal zo wel terugkomen, denk je niet?’ Saïd geeft haar alsnog een mep en staat dan op. Besluiteloos ijsbeert hij de kamer rond. Zou het een test zijn? Een test om aan te tonen in welke mate zijn aanwezigheid een waardevolle toevoeging te noemen valt? Peinzend loert hij naar Magda. Een loeder is het, dat was hem meteen duidelijk. Zo brutaal als die teef naar hem kijkt. Maar waarom heeft ze geen prop in haar mond? Dan kan ze toch de buurt bij elkaar schreeuwen? Dat is toch amateuristisch?     ‘Zozo, dus jij bent het “hulpje”, hm?’     ‘Kop dicht, manke hoerekut, anders sla ik hem dicht.’     ‘Oh nou nou, jij hebt zeker huisarrest gehad afgelopen weekend, niet? Hoe oud ben je eigenlijk?’     ‘Hé! Ik waarschuw je hoor!’     ‘Oh, best hoor. Zeg, heb je die koffers wel goed geloosd?’     ‘Hoe weet-?’     ‘Ik ben van nature alert. Hé, wacht eens, jij bent die Marokkaanse bakker, geen schoonmaak Turk.’     ‘Ja trut, reuze alert. Jammer dat je niet meer kan koketteren met je handicap, we gaan je afmaken! Begrijp je dat, kutwijf!?! Afmaken!’     ‘Jaja, tuurlijk. Maar hoe oud ben je nu?     ‘Gaat je geen moer aan.’     ‘Nee? Heb je al eens geneukt? Je weet wel, die harige frikandel bij je zusje erin hangen enzo?’ Saïd springt weer op haar af en geeft haar ditmaal een stomp. Hard genoeg om haar het bewustzijn te doen verliezen. Triomfantelijk plakt hij haar mond af met duc tape en steekt een sigaret op.     Twintig minuten later nog steeds geen Lodewijk. Hij gooit zijn tweede sigaret in een glazen vaas op het nachtkastje die als asbak fungeert. De peuk smeult nog na, dus gooit hij er een glas water bovenop. Zonder protest dooft de sigaret.     Magda murmelt weer. Hij stapt op haar af, grijpt een handvol haar en trekt haar half overeind.     ‘Nog steeds een grote bek, hm? Kutwijf.’ Hij bespeurt een lichte paniek in haar ogen. Prima, zo hoort het ook. Ze probeert wat te zeggen.     ‘Oké, ik zal de prop weghalen, maar waag het eens te schreeuwen; ik maak je af, begrepen?’ Ze knikt welwillend.     ‘Ik bedoelde het niet lullig, van dat neuken, echt. Maar als jullie mij echt gaan afmaken, heb ik wel een verzoek. Wil je mij een gunst verlenen? Alsjeblieft?’     ‘Vertel, en ik zal kijken of het kan.’ Met een rechte rug staat Saïd daar, gebalde vuisten in de zij en borst vooruit.     ‘Ik, … ik, … je moet begrijpen dat, … Kijk, het zit zo: vanwege mijn handicap is het lang, té lang geleden dat ik, … nou ja, … je weet wel. Seks.’     ‘Seks?’     ‘Ja, seks. Ik heb al heel lang geen seks meer gehad. Een meisje in rolstoel, dat nodigt niet echt uit, begrijp je. Mannen vermijden mij of vinden me zielig.’     ‘Eh, ja. Ik snap het.’     ‘En als jullie mij, … nou ja, … gaan afmaken, dan zou ik graag, … eh, je weet wel, … voordat het zover is, begrijp je?’     ‘Eeeh, … ik weet niet of …’     ‘Of Lodewijk dat ziet zitten? Maar dat maakt toch niet uit? Alsjeblieft, voordat ik sterf zou ik zo graag weer eens een echte man willen voelen. Wil je me helpen?’     ‘Maar je benen …?’     ‘Ach, daar merk je niks van, je hoeft ze alleen maar opzij te schuiven.’ Saïd contempleert. En beseft dat hij dit soort kansen niet vaak zal krijgen. Maar red ik dat wel? Misschien komt Lodewijk zodirect binnen en maakt hij mij dan vervolgens ook af?     ‘Nee nee, nee, daar begin ik niet aan. Mooi niet.’     ‘Aah toe?’     ‘Nee, echt niet. Ik wil Lodewijk niet kwaad maken.’     ‘Maar dat zal hij vast niet zijn! Alsjeblieft, ik verlang zo naar een harde pik, en nu hoef je me nog niet te delen met Lodewijk.’     ‘Hou je bek! Je weet niks van hem! Ik doe het niet.’     ‘Mag ik je dan pijpen? Alsjeblieft? Ik slik, echt. Geen troep enzo. Maar we moeten dan wel opschieten.’ Nauwelijks een minuut later schuift ze Saïd’s besneden lul behendig tussen haar lippen, likt eraan, spuugt erop en bewerkt hem met haar hand. Haar handen heeft hij losgemaakt, op haar verzoek.     Het mag allemaal niet baten. Saïd raakt geen moment opgewonden, hoezeer zij ook haar best doet. Hij schuift haar truitje omhoog en knijpt in haar tieten, hij denkt aan die clip van die ene rapper; het helpt niet. Het enige dat hij voortdurend voor zich ziet is de inhoud van één van de koffers die hij eerder uit nieuwsgierigheid opende voordat hij ze in het kanaal zou dumpen. Al dat roze en blauwe vlees stulpte eruit. In niets leek die blubberige massa meer op een mens. Met moeite moest hij alles terug erin proppen en op de koffer zitten om hem dicht te krijgen. Het spreekt vanzelf dat hij alle genuttigde zoete cakejes van vandaag als een mitrailleur uitkotste.     ‘Stop maar, het gaat niet’     ‘Nee wacht, het gaat me lukken, wacht nog eventjes.’     ‘Nee! Stop ermee, zeg ik!’     ‘Oké wacht.’ Met al haar kracht bijt ze op zijn halfslappe penis en rukt haar hoofd achterover. Ze bijt hem niet helemaal door, maar het grootste gedeelte van het penisvlees schuift een stukje naar voren, terwijl de urineleider als een rietje van vlees achter blijft. Als een gewond dier krimpt hij gillend in elkaar, onderwijl telkens schreeuwend:     ‘Kankerwijf, wat heb je gedaan, kankerwijf, wat heb je gedaan, kankerwijf, wat heb je gedaan, kankerwijf, wat heb je ge-!’     Zijn mantra wordt onderbroken door het geluid van een brekende glazen vaas die met volle vaart op zijn hoofd uiteenspat. Bloed stroomt van zijn lenden en zijn kruin. Met een van pijn vertrokken gezicht kijkt hij omhoog, net op tijd om te zien hoe Magda - krijsend als een dolle aap en met een mond vol bloed – de gebroken vaas in zijn gezicht ramt. De scherven boren zich in zijn oog en wang en ketsen deels af op zijn kin, waardoor het bot versplintert. Ze trekt de vaas terug en drukt hem nog eens in zijn gezicht, dan in zijn keel, nog eens in zijn gezicht en op dat moment loopt Lodewijk binnen. Hij negeert de hevig bloedende Saïd volkomen en richt zich tot Magda, alsof hij de tekst uit zijn hoofd heeft geleerd.     ‘Ik heb eindelijk een besluit genomen.’ Langs het kanaal kijken Magda en Lodewijk toe hoe het busje verzwolgen wordt door het water. Saïd ligt als het goed is al op de bodem, bijeen gepakt in de laatste koffer uit Lodewijk’s voorraad.     Ze zwijgen. Een deken van antraciet aan de hemel bedekt hun verholen gedachten. Ze wachten, net zoals een familie eendjes aan de overzijde, tot het water stopt met rimpelen. Uiteindelijk zwijgt het wateroppervlak ook.     ‘Je begrijpt dat we hier niet kunnen blijven? En hoe zit dat met die wachtlijst van je?’    ‘Kan ik voor terugkomen. Zonder problemen. Ik ben gehandicapt, weet je nog? En ik kan heel lief lachen.’ Ze glimlacht als ze hem gebaart naar zich toe te buigen. En zijn hunkering bezegelt met een kus.     Lodewijk voelt de vlinders in zijn buik, en stopt voorlopig niet met tellen. 1108@http://dreadloki.com/pivot/ default 2005-05-18T10:29:00+02:00 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1083 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1083#comm Een raam kijkt uit op een brandtrap. Drie uur 's nachts, weinig volk op straat, op de verdwaalde zuiplap na. Met de grootst mogelijke moeite zwalkt hij over straat, beurtelings van de trottoirband de weg op en weer terug. Aan de overzijde van de straat, met uitzicht op de brandtrap houdt hij even stil voor een drinkpauze. Hij mompelt zuur voor zich uit voordat hij de flacon tegen zijn lippen zet. Kado van zijn zoon, maart negentienachtennegentig. Zijn slokdarm krijgt amper de kans om zich te laven aan de derderangs whisky, want het raam boven de brandtrap spat zonder waarschuwing en met veel misbaar uiteen. Scherven vallen rinkelend langs de brandtrap op het wegdek. Een donker gestalte springt door het raamijzer, grijpt de buitenste paal van de brandtrap, glijdt als een volleerd brandweerman naar beneden en landt geluidloos op het plaveisel. Een halve seconde, of wellicht minder kijkt de lenige man even naar de overkant van de straat, naar de zuiplap. Hij draagt een nauwsluitend zwart pak en een bijbehorend masker. En weg is hij, de hoek om. 'Tis verdomme een ninja, híer, in ons landje, .....' murmelt de zuiplap terwijl de whisky over zijn kraag loopt, want hij maakt dan wel aanstalten om een volgende slok te nemen, de flacon is nog altijd tien centimeter van zijn mond verwijderd. Nog meer geluiden bovenaan de brandtrap. Twee mannen in uniform klimmen moeizaam door hetzelfde raam, speuren gejaagd de straat af en rennen daarna zo snel mogelijk de trap af naar beneden. Eén steekt de straat over en spreekt de zuiplap aan. De ander zet de zijkant van zijn hand tegen zijn voorhoofd, tuurt in de verte en zwaait met een pistool in zijn andere hand. 'Hee jij, heb jij iemand hier net voorbij zien komen!?! Met een zwart pak aan!' 'Ehr, .... nou .... ah verdomme! Me whisky!' Geschrokken houdt hij zijn flacon weer rechtop. Hij veegt het vocht van zijn kraag en likt het van zijn handpalm. 'Ik vroeg je wat, oetlul!' De bewaker grijpt de man bij zijn revers terwijl hij hem dit toeschreeuwt. Zijn collega is er inmiddels ook bij komen staan, nog altijd zwaaiend met een pistool. 'Jaja, hou je gemak man. Je ziet toch dat ik aan het knoeien ben!? Hij verdween net om de hoek daar.' De andere is al onderweg. 'Hee, wat had ie gedaan, trouwens? En vanwaar dat pakkie? Ninja's zijn toch al uitgestorven?' Een antwoord krijgt hij niet, beiden zijn al om de hoek verdwenen. 'Ach, kan mij het ook rotten. Potverdorie de helft van m'n borrel pleite, gedoe ook allemaal ..... ' Anderhalve kilometer daar vandaan stapt de gemaskerde man in een sportwagen met geblindeerde ramen. Hij neemt even de tijd om op adem te komen, trekt dan zijn masker af en bekijkt zichzelf in de spiegel. 'Hah, goed gedaan weer knul.' Hij grijnst jongensachtig en knipoogt naar zichzelf. Voorzichtig vouwt hij een fluwelen zakje met veters open op zijn schoot. Zelfs in het duister fonkelen de edelstenen als zonnestralen op een stil meertje. 'Dit was overigens kantje boord, volgende keer wel iets alerter wezen,' houdt hij zichzelf voor. De bolide ronkt, en spurt weg. De nacht bedekt de stadsgeluiden met zijn alomvattende cape. 'Goedemiddag, Zonneveld Verzekeringen, u spreekt met Ellen Laroque, de secretaresse van de heer Zonneveld wat mag ik voor u betekenen? Jahoor, dat is geen probleem. U kunt .... even de agenda van meneer Zonneveld erop naslaan, ..... dinsdag de achttiende, schikt u dat? Ja? Ja, om half elf, da's prima. Fan-tas-tisch, zien we u dan. Dààg, tot ziens!'  De deur naast de secretaresse zwaait open, een oudere, gesoigneerde heer stapt er doorheen met in zijn kielzog een joviaal ogende man. Hij grijnst jongensachtig. Ferm schudt hij de oudere heer de hand en wuift hem de hal uit. Buitengekomen kijkt de senior glimlachend op naar het warme zonnetje alvorens hij een bolhoed opzet en monter zijn weg vervolgt. Hij draagt een valies met daarin een - onzichtbaar voor de buitenwereld - dichtgeknoopt fluwelen zakje. Een oplettend iemand zou de weerkaatsing van de zon op de handboei om zijn pols wellicht opgevallen zijn, waarvan het andere eind aan het handvat van de koffer bevestigd is. Maar het valt niemand op, dus de oudere heer vervolgt ongehinderd zijn weg. De joviale man, midden dertig en het uiterlijk van een Europese versie van Harrison Ford ziet het aan en loopt dan terug naar de ontvangstruimte, nog altijd grijnzend. Niet verwonderlijk, met de gage voor zijn laatst geklaarde klus in zijn zak. 'Ellen, lieve schat, vertel het mij. Verleidt mij!' Met een overgedreven gebaar gaat hij op de rand van het bureau van zijn secretaresse zitten. Ze giechelt. 'Ooh, meneer Zonneveld, een deugniet, dat bent u!' 'Ach, m'n beeldschone Ellen, ik zie de wereld slechts als een zoetgeurende appel die erom vraagt geplukt te worden. Maar vertel mij, welke werkzaamheden heb ik vandaag nog in het vooruitzicht voordat ik weer aan de vodka-lemon mag nippen aan het terras van Sonetti? Komaan, vertel mij en toon mij de verlokkingen van deze dag!' 'Ehm, ... om kwart voor twaalf, ene meneer ... Juozapas? Vreemde naam?' 'Hm, klinkt Oost-Europees. Wie is dat?' 'Geen idee meneer Zonneveld, hij belde vanochtend vroeg al, zei dat hij u vandaag moest spreken. Eigenlijk kon hij niet wachten, maar ik liet hem geen keus. U kent hem dus niet?' 'Nee, nooit van gehoord. Geeft niks, daarna geen afspraken meer?' 'Nee meneer Zonneveld.' 'Mooi zo, je bent een schat. Mooie jurk trouwens. Prada? 'Hihihi, Donna Karan.' 'Achzo. Staat je fabuleus.' 'Dank u.' 'Geen dank.' Met een schalkse knipoog verdwijnt Guy Zonneveld, eigenaar van een goedlopende verzekeringsmaatschappij, weer zijn kantoor in. Hoofdschuddend, maar evenwel blozend gaat Ellen verder met haar werkzaamheden van de dag. Een radio, bevestigd aan haar monitor knettert zachtjes. Een nieuwsbericht over heftige demonstraties bij de poorten van Somnitex, een pharmaceutisch bedrijf gespecialiseerd in het ontwikkelen van aminozuren die het immuunsysteem van de mens (schijnbaar) vele malen zal versterken. Volgens de woordvoerder van de firma een baanbrekend product waar iedereen op de lange termijn van zal profiteren. 'De ozonlaag wordt er namelijk ook niet jonger op, haha.' Een demonstrant echter beweert dat dat een glasharde leugen is, want het bedrijf experimenteert aantoonbaar met giftige, milieu-onvriendelijke stoffen en test deze uit op schapen en volgens de laatste geruchten zelfs op me- Ellen klikt de radio uit en staat op om een kop koffie te halen. Elf uur negendertig. Ellen schrikt op. Een man die zij niet heeft horen binnenkomen staat plots voor haar bureau. 'Eh, ... goedemiddag meneer, wat mag ik voor u betekenen?' Ze kijkt hem aan, maar slaat snel haar ogen neer. Koude ogen, een granieten kin. De mond een smalle streep in het gelaat boven een zwart designer kostuum. Hij antwoordt niet meteen, maar verkent de kamer aandachtig. De behaaglijke ontvangstruimte lijkt een aantal graden in temperatuur gedaald te zijn. Ze rilt eventjes. 'Eh, ... meneer?' 'Juozapas, kwart voor twaalf.' Het klinkt alsof hij iemand condoleert. 'Ohja, natuurlijk. U had een afspraak met meneer Zonneveld. Moment alstublieft, neemt u daar maar plaats.' Ze wijst naar een grijze fauteuil in de hoek van de kamer. De man verroert zich niet. 'Eh, .. ik roep hem wel even op.' Ze drukt op de knop van de intercom, en houdt de man in de gaten. 'Eh, meneer Zonneveld, de heer Juozapas voor u.' 'Prima Ellen, laat meneer maar verder komen,' klinkt het blikkerig uit de intercom. 'U kunt verder meneer.' Met een nauwelijks zichtbare knik van verstandhouding loopt de man langs Ellen het kantoor in. Opgelucht ontspant ze weer enigszins. 'Enge vent,' mompelt ze terwijl ze zich weer concentreert op de stapel paperassen op haar bureau. Guy Zonneveld legt een apparaatje dat eruitziet als een zakmes - maar met geavanceerde functies - weg in zijn bureaulade voordat hij opstaat en de man een hand geeft. 'Guy Zonneveld, aangenaam.' De hand voelt koud aan, vormeloos. 'Juozapas.' 'Neemt u plaats, alstublieft.' Onwillekeurig veegt Guy zijn hand af aan zijn broek, alsof hij iets smerigs vastgepakt heeft. 'Iets te drinken? Mineraalwater, koffie?' De man schudt ontkennend en gaat zitten. Een mentholsigaret, bungelend tussen zijn lippen terwijl Guy niet het idee heeft dat hij de man er één zag pakken, steekt hij aan. 'Ellen, wees eens zo goed en breng meneer een asbak.' Hij drukt de intercom weer uit en vraagt : 'Meneer, wat kan ik voor u doen?' 'Ik heb via via vernomen dat u een adequate klusjesman bent. Welnu, ik heb een klus voor u. Met een vorstelijk honorarium, mits u de klus succesvol voltooit.' 'Klusjes? Hoe bedoelt u? Permiteert u mij te informeren naar het lijdend voorwerp? Gaat het om onroerend goed, of anders diefstal? Wij hebben bijzonder voordelige polissen ter inzage, afhankelijk van de voorwaarden die u aan het verzekerde object stelt en-' 'Daar doel ik niet op. U weet namelijk heel goed wat ik wel bedoel.' Ellen komt binnen met een metalen designer asbak. Guy bedankt haar en beantwoordt haar bezorgde blik met een geruststellend knikje. Hij wacht met verder praten tot ze de deur achter zich dichttrekt. Met een flinke dosis argwaan vervolgt hij de conversatie. 'Wie bent u en hoe bent u bij mij terechtgekomen? Eerder ga ik niet met u in conclaaf.' De vreemdeling glimlacht, wat Guy onmiddellijk aan vermorzelde duiven onder een stadsbus doet denken, en stelt : 'Dat is niet van belang, meneer Zonneveld. Wat wel van belang is voor u, is het bedrag dat ik en mijn partners bereid zijn u te bieden voor deze klus. Laten we zeggen dat uw verrichtingen niet geheel onopgemerkt voorbij zijn gegaan. En laten we zeggen dat uw nevenactiviteiten bepaalde instanties irriteren, instanties die wij zonder problemen kunnen inlichten. Instanties die maar wat graag een ordinaire dief in de kraag willen vatten. Een uiterst inventieve dief, daar niet van, maar wel een dief.' De man glimlacht nog altijd. 'Eruit. Mijn kantoor uit en ik wil u hier niet meer zien!' Guy is inmiddels gaan staan. Juozapas drukt zijn sigaret uit en gaat even verzitten. 'De heer Culemborch, die kent u vast nog wel, niet? Uiteraard kent u hem, want hij verliet nog geen uur geleden uw kantoor met in zijn bezit een koffertje. De inhoud ; een handvol edelstenen ter waarde van achthonderdduizend euro, ruwe diamanten naar ik meen. Gisternacht ontvreemd, en vandaag nog op weg naar de juiste persoon om het geheel professioneel te bewerken. Kunnen we nu wel zaken doen?' Guy ploft weer terug in zijn bureaustoel. 's Nachts, half twee. Op het dak van een pakhuis snelt iemand soepel naar een in het midden gelegen mangat. Guy heeft zich wederom in zijn zwarte outfit gehesen, en bestudeert het mangat. In het aangrenzend kantoorpand branden enkele lichten en er is beweging achter de ramen. SOMNITEX, roept een groot logo op driekwart hoogte van het gebouw. Hij moet opschieten. Uit een rugzak pakt hij een vijftig centimeter lange stang met inklapbare weerhaken. Een lang touw met een metalen uiteinde en een haak hangt hij in de uitsparing van de stang. Het deksel tilt hij vrij gemakkelijk van het mangat met behulp van een inklapbare koevoet. Zoals verwacht loopt er geen ladder van het mangat naar de ruimte daaronder. De begane grond schat hij iets minder dan twintig meter lager. De ladder aan de zijkant van het pand waarlangs hij zijn weg naar boven vond is later aangebracht en het prikkeldraad op vijf meter hoogte - aangebracht om inbrekers te ontmoedigen - was geen partij voor de metaalknipper die in het zakmes zit. De metalen stang legt hij overdwars op het mangat, klikt hem vast met de weerhaken en laat zich langzaam zakken via het touw. 'Tweehonderdvijftigduizend, da's eigenlijk niet slecht voor een uurtje werk. Eén bewaker, want niemand weet blijkbaar wat er in kist nummer twaalf zit. Stempelcode JCD3355SH #12, te vinden in het "Uitheemse Goederen"-vak. Easy money, toch?' Op anderhalve meter hoogte van de grond springt hij van het touw en landt katachtig op de houten vloer. Een zwart-wit televisie springt van sneeuw naar beeld en terug. Guido, de nachtwaker, geeft een harde klap op het dak van toestel. Het helpt, maar amper één minuut later danst de ruis alweer over de beeldbuis. Kloteding. Hij draait zich weg van het toestel en haalt een pakje kaarten uit zijn borstzak. Routineus begint hij de kaarten te schudden. Daarna coupeert hij de stapel, neemt de stapel in een handpalm, spreidt ze allemaal uit, gaat met een andere hand over de kaarten heen en vouwt een compleet nieuw pak open in zijn andere hand. Daarna vouwt hij beide handen in elkaar, blaast erover en houdt dan slechts één kaart omhoog tussen wijsvinger en duim. 'Schoppen Aas.'  Guido is nu nog nachtwaker van beroep, maar over niet al te lange tijd zal hij bekend staan als "Gerzonimus, illusionist extra-ordinaire!" Goochelen, dat is geen hobby meer, maar een levensovertuiging. Vingers, die moet je soepel houden. En dat deed hij dan ook. Keer op keer op keer. Elke avond (of nacht), kaarten erbij en oefenen maar. Zonder te kijken schudt hij de kaarten nog eens, ditmaal in één hand. Hij spreidt de kaarten weer uit, zwaait even en draait ze om. Allemaal Schoppen Aas. Nog eens zwaaien en .... allemaal Klaver Drie. De televisie doet even kortstondig waar het ooit voor aangeschaft was en toont een verslaggeefster. Ze oogt serieus. Geen geluid, maar een groot kader onderaan kopt : ILLEGALE EXPERIMENTEN PHARMACEUTISCH BEDRIJF BEWEZEN DIRECTEUR IN HECHTENIS GENOMEN De ruis neemt het beeld weer over en Guido balt zijn andere hand, en blaast erin. Hij opent zijn vuist en vouwt daarin het complete spel open terwijl hij de andere hand geopend toont. Leeg. Hij bereidt de volgende truc voor, maar een geluid onderbreekt hem. Hij stopt zijn handelingen en concentreert zich om de bron te achterhalen. Niet binnen. Nee. Buiten. Gegil. Honden? Hij stopt de kaarten onbewust terug in zijn borstzak en staat op. Beweging, in zijn ooghoek. Door het raam, het pand aan de overkant. Vage silhouetten, derde verdieping zo te zien. Maar of het gegil daar vandaan komt valt niet te bepalen. Of ... ? Geen geluiden meer. Guido wacht nog vier hartslagen en besluit dan om een kop koffie te halen. Hij loopt het vertrek uit en ziet daardoor niet dat de televisie weer tijdelijk beeld geeft. De verslaggeefster heeft een belangrijke mededeling, maar het geluid staat nog altijd uit. Verwonderd gluurt Guy door de spleet van een zijdeur. Hij heeft het vak met de juiste goederen nog niet gevonden, maar ook hij werd gealarmeerd door het gegil. Dat was een paar minuten geleden. Voor één van de ramen ziet hij duidelijk een persoon langsschuifelen. Het lijkt alsof hij iets meesleept voordat hij achter de muur verdwijnt om bij het volgende raam weer tevoorschijn te komen. Een sissend geluid, dichterbij. Misschien zes meter verderop.  In het keukentje blaast de koffieautomaat stoom af en koffie stroomt uit het tuitje. Een plastic bekertje, vernuftig gepositioneerd, vangt het op. Guido draait een shaggie in afwachting. Het melkreservoir is sinds mensenheugenis defect, maar de koelkast puilt uit van de instant poedermelk. De koelkast heeft zijn beste tijd gehad, dus zodra Guido hem opent begint de motor als een razende te draaien, alsof hij op het punt staat om door te branden. Zes jaar geleden deed hij dat voor het eerst. Uit angst dat hij daadwerkelijk zou doorbranden had Guido hem uitgezet. Twee weken, daarna zette hij hem weer aan, want de storingsdienst liet nog altijd op zich wachten. Een dag later viel het hem niet eens meer op. Vandaag hoort hij vanwege datzelfde geluid het gerinkel van een raam, pal aan de overkant niet. Guy hoort het wel, terwijl hij op weg was naar het gesis en daarna die hardnekkige brom. Halverwege concludeerde hij al min of meer dat het keukengeluiden waren, maar het geraas van glasscherven niet. Dat kwam weer van buiten. Vreemde nacht. Hij sloop weer terug, naar de spleet in de deur en gluurde weer naar buiten. Kapot raam, derde verdieping. Kronkelde er nu iets op straat, daar vlak onder? Niet zijn zaken. Hij had een klus te klaren, één met een aardige bezoldiging tegoed. 'Ehr, ... hallo? Zeg, wat doet u hier?' Kut. Een rol ductape, altijd handig om mee te nemen. Guido, vastgesnoerd in zijn eigen stoel. Bewusteloos, gevolg van de hieltrap waardoor zijn linkeroogkas al opzwelt. Guy die een ram op de tv geeft. Hij heeft ongehinderd een rondje door het pand kunnen maken, maar nergens een "Uitheemse Goederen"-vak te bekennen. Wel een afgesloten deur. Geen sleutel, ook niet in het kantoortje. Achter de Playmate 2001 Kimberley Stanfield-poster? Ook niks. Wel een kastje vol rukblaadjes. Hij geeft nog eens een ram op het toestel. Niks, alleen maar ruis. De tijd begint te dringen. Guido kreunt, hij komt bij. Het gaat Guy niet snel genoeg, dus geeft hij hem een klap met de vlakke hand. Guido schrikt wakker en probeert te focussen. Hij zwaait heen en weer alsof hij dronken is. 'De sleutel, snel!' Weer gerinkel buiten. Het begint hem op de zenuwen te werken. Hij geeft Guido nog een mep. 'DE SLEUTEL, NU VERDOMME!' Guido schudt zijn hoofd in ontkenning. Guy bukt zich, pakt een injectiespuit uit zijn rugtas en laat hem aan Guido zien. 'Nog één keer, ..... DE SLEUTEL!' Guido kijkt naar zijn voeten. Met een diepe zucht legt Guy een hand op zijn schouder en ramt met de andere de spuit in zijn oor. 'HmMMmMmmmMM!' Guido schudt heftig zijn hoofd heen en weer, probeert zijn hoofd weg te draaien. Bloed druipt langs de schacht. Spetters vliegen in het rond. Guy trekt de spuit uit zijn oor. 'De volgende keer vul ik hem met zoutzuur, zeg het maar?' Met een ferme ruk trekt hij de ductape van zijn mond. 'Rrghaaaah! ... Aaaahrghaa ... hhahuuhuuu .. ah, ... ah, ... nie .. niet .... niet meer doen, .. man, ... alsjeblieft ... alsjeblieftalsjeblieft ... in mijn broek .. broekzak ... niet meer, .... alsjeblieft .... ' Dom. Natuurlijk in zijn broekzak, waar anders. Luttele ogenblikken later is het hem gelukt. De sleutel was inderdaad de juiste en achter de deur vond hij het bewuste vak. En het begeerde pakket. Guy bestudeert de inhoud aandachtig, maar hij kan er niks mee. Het ziet eruit als een relikwie, een beeltenis van een godheid uit een onbekend verleden. Het heeft wat weg van een Peruviaanse Tumi, zonder de karakteristieke halve maan. Hij haalt zijn schouders lichtjes op en stopt het weg in zijn rugzak. Het geluid van gierende banden nu, naast het gegil dat weer duidelijker te horen valt. Opgewonden stemmen.  In het kantoortje is de televisie weer helder van beeld en er valt een hoop te zien. Een camera filmt van binnenuit een busje. De bus remt, de cameraman springt eruit en richt zijn lens op een industriepand. Het SOMNITEX -logo houdt hij eventjes in beeld. De verslaggeefster, ze ziet er danig opgewonden uit, springt voor de camera, botst even met haar gezicht er tegenaan, vermant zich en neemt de juiste positie in. Achter haar het SOMNITEX -gebouw, ramen liggen aan diggelen, iemand springt uit het raam, een pijnlijke aanraking met Moeder Aarde in het vooruitzicht. De verslaggeefster praat, nee, schreeuwt bijna in de camera en kijkt vaak over haar schouder. De camera zoomt in op een tafereel, vlak voor de ingang van het gebouw. Een paar mensen staan gebogen over een persoon en doen .... iets met diegene. Het kader onderaan beeld verschijnt weer en kopt ditmaal : EPIDEMIE BIJ PHARMACEUTISCH BEDRIJF UITGEBROKEN, OORZAAK ONBEKEND Guy komt het kantoor weer binnenrennen en oogt angstig. Guido zit met grote ogen alles op het scherm te volgen, de ductape verhindert eventuele mededelingen van zijn kant. Hij draait zich om naar de inbreker, en murmelt paniekerig. Guy begrijpt het wel, maar zit te dubben of hij de nachtwaker wel los moet maken. Op tv is te zien dat het gezicht van de verslaggeefster ongewoon dicht op de lens zit. Ze roept iets, herhaalt het, en dan nog eens. Bij de derde keer realiseert Guy zich dat ze roept dat we hier weg moeten ....... Het beeld maakt weer plaats voor sneeuw. Guido murmelt nog eens dat hij losgemaakt wil worden. Guy twijfelt nog steeds. De klus zou normaliter geslaagd zijn als hij hier weg weet te komen, zonder bemoeienis van een nachtwaker die de politie zou kunnen bellen. Maar dan dit. Deze gebeurtenissen zijn niet normaal. De omstandigheden zijn anders. Het beeld springt weer aan. De camera filmt zijwaarts. Een donkere druppel loopt over de lens. Een paar benen op de grond, schoppend. Iemand rent vanuit de ingang in de richting van de camera, ongewoon snel. Guy deinst terug, Guido murmelt nog harder. 'Godskolere!' Als een razende begint Guy de nachtwaker los te maken. Het was geen mens dat in de richting van de camera rende. Misschien ooit, in een ver verleden. Maar een (normaal) mens beweegt doorgaans niet zo snel, en heeft geen oogbol dat aan een dun draadje tegen een wang aanwiebelt tijdens het rennen. Een (normaal) mens heeft geen groot gat in het voorhoofd waar de schedel achter glimt. Een (normaal) mens mist geen stukken schedeldak. Een (normaal) mens zwaait niet rond met een afgescheurd stuk arm alsof het een trofee is. Guido is vrij en overlegt kortstondig met de inbreker. Er is een achterdeur, aan de andere kant van het pand. Vlak in de buurt daarvan staat de auto van de inbreker geparkeerd. Ze besluiten geen tijd meer te verspillen en ervoor te gaan als het geraas van een deur die vermorzeld wordt hun onderbreekt. Snelle voetstappen in de gang. Gehuil, gegrom, geluiden die niet thuis te brengen zijn. Guy graait in zijn rugtas, haalt er een klein kaliber vuurwapen uit. Hij heeft een hekel aan pistolen, maar hij is blij dat hij eraan gedacht heeft. Behoedzaam loopt hij naar de deuropening, Guido vlak achter hem. Aanvankelijk denkt Guy dat het weer stil is, stapt de gang in en wordt onmiddellijk besprongen. Het wapen vliegt uit zijn handen. Guido kijkt in ontzetting toe, verlamd, en ziet hoe drie .... figuren ..... Guy te grazen nemen. Ze grommen als beesten, scheuren zijn maag open, graaien tussen zijn ingewanden, trekken eraan, klauwen zijn gezicht open, rukken één been eraf alsof het van papier-maché gemaakt is. Eén van hen bijt Guy's strot af, likt gulzig het gutsende bloed op. Guy trilt gedurende deze aanval onophoudelijk als een epilepsiepatiënt, maakt onduidelijke geluiden en zijn lichaam wringt zich in allerlei bochten totdat zijn hoofd los begint te scheuren. Het masker heeft hij nog altijd op. De kamer geurt zoetig en verrot tegelijk. Guido slaat zichzelf hard in het gezicht om te ontwaken uit zijn droomtoestand. Zijn lip springt bloedend onder protest open. Daar, op de grond. Het pistool. Hij duikt ernaar, rolt even door en weet één van zijn nerveuze vingers aan de trekker te krijgen. Gehijg, vlak bij hem, steeds dichterbij. De geur van rotte eieren, bedorven vlees en ontbinding overrompelt hem. Hij drukt op goed geluk af. Het wapen maakt meer kabaal dan je zou verwachten. De scherpe lucht van cordiet vermengt zich met de aanwezige geuren. De kogel treft miraculeus genoeg één van de belagers recht in het voorhoofd. De inslag werpt het wezen achterover. De anderen verleggen hun aandacht onmiddellijk naar Guido. Hij legt aan, drukt af en mist de eerste aanvaller. De kogel slaat een gat in de muur daarachter. Hij ademt gejaagd, hinnikt hysterisch en drukt nog eens af. Deze treft doel, maar duwt de belager slechts achteruit. De wezens twijfelen even, lang genoeg voor Guido om opnieuw te richten en te vuren. Raak. Een reeds gehavende schedel splijt afkeurend en de rest zakt in elkaar. De derde grauwt naar hem, zwaait met zijn klauwen. Het rode hemd - waarschijnlijk nog geen uur geleden nog wit van kleur - dient nodig gestreken te worden. Eronder, rond de maagstreek zit behalve een scheur in het textiel ook een gat in zijn maag. Een gele, tevens blauwachtige prop stulpt naar buiten. Het lijkt hem niet te deren. Ogen heeft hij niet, een neus nauwelijks. Uit een gat in zijn wang druipt dik, glasachtig vocht. Hij zwaait op zijn benen, klaar voor de aanval. Guido richt nogmaals en drukt af. Klik. Geen kogels meer. 'Kutkutkutkut!' Hij laat het wapen vallen. Terwijl het met een luide bons op de grond belandt krijgt hij een ingeving. Hij reikt voorzichtig naar zijn borstzak, pakt de stapel kaarten eruit met één hand, schudt ze met diezelfde hand en spreidt ze uit. Hij coupeert de stapel, spreidt ze weer uit, zwaait ermee en weg is de stapel. Het wezen lijkt van zijn stuk gebracht, laat zijn klauwen zakken en doet een stap opzij. Guido loopt zijdelings naar de deuropening en probeert niet uit te glijden over het mengsel van bloed en ingewanden. Hij klapt in zijn handen en spreidt nu in beide handen een compleet pak kaarten uit. De zombie deinst achteruit. Zijn mond staat open, maar er is geen sprake van een mond, eerder een gat. Guido loopt nog altijd zijdelings, stapt door de deuropening, verkent vluchtig de gang en ziet (nog) geen nieuwe aanvallers. Een bloederige hoop met zwarte lompen, ooit Guy met zijn jongensachtige charme ligt er verloren bij. Het kantoor heeft binnen nog geen twee minuten een radicale interieurwijziging ondergaan. Bloed druipt van het plafond, Kimberley Stanfield heeft bloederige vegen over haar blote buik lopen en Guido vouwt zijn handen in elkaar, wrijft hard en een kleine steekvlam schiet tussen zijn vingers vandaan. Het wezen, duidelijk aangedaan nu, struikelt over één van de gevelde monsters. Guido sprint weg, slaat linksaf door het gat in de deur en probeert een inschatting te maken. Buiten zijn enkele wezens druk bezig met het uitbenen van de cameraploeg. Eén rent weg met het hoofd van de verslaggeefster tussen zijn klauwen. Smakkende, scheurende en grauwende geluiden, meer hoort hij niet. Als een waanzinnige rent Guido naar het busje van de cameraploeg, springt achter het stuur en scheurt weg. Op zoek naar een borrel. Mensen rennen gillend rond, de chaos houdt niet op. De televisie in het kantoortje geeft weer even beeld. Een nieuwslezer babbelt ernstig de kamer in. Achter hem op een scherm valt te lezen dat de storing waarschijnlijk verholpen is en dat de reguliere programmering weer snel zal aanvangen. Het toestel begint weer te ruisen en in het kantoortje snuffelt het wezen nieuwsgierig aan de relikwie dat hij uit Guy's tas gevist heeft. Juozapas, in de duistere anonimiteit van zijn huiskamer schenkt zichzelf een borrel in en kijkt hoofdschuddend naar het nieuws. De telefoon gaat. Hij neemt op en beantwoordt ogenschijnlijk een aantal vragen. 'Nee, waarschijnlijk niet nee. Ik heb geen idee, ik heb nog niks van Zonneveld vernomen. Nee, ook nog geen nieuws omtrent het industrieterrein, maar dit zal sowieso niet in de kranten komen, vermoed ik. Ze zullen het volk onwetend willen houden. Wat? Nee, voorlopig niet. De directeur heeft zijn polsen tot op het bot doorgesneden, vernam ik zojuist van onze man binnen het korps. Juist ja. Hm. Misschien kunnen we de verdelgingsdienst langs sturen? Hm. Oké. Goed, we wachten af. Ja, is goed. Prima.' Met een diepe zucht legt hij de telefoon weer neer. Hij nipt van zijn borrel en staart uit het raam. 'Dit gaat gedonder opleveren, nou en of.' 1083@http://dreadloki.com/pivot/ default 2004-12-29T12:06:00+02:00 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1082 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1082#comm Zomaar een scène, op zomaar een dag, in zomaar iemand's huis. Het drankje dat mij aangeboden wordt sla ik af. Het ziet er bedenkelijk uit. Degene die ermee aankwam trouwens ook. De ruimte - de lambrisering heeft een smetteloos witte uitstraling - puilt uit van de vrouwen van middelbare leeftijd. Ze kakelen volop, over buikwandcorrecties, neuscorrecties, tepelcorrecties, schaamlipverkleiningen, liposculpturen, lipvergrotingen, bilprotheses, borstliften en de rest versta ik niet meer, want ik ben de kamer uitgelopen. Ik werp nog eens een blik over mijn schouder en zie etalagepoppen in galajurken levensecht met elkaar giebelen. Vrijwel allemaal houden ze fluten champagne in hun handen, maar gedronken wordt er nauwelijks. De volgende ruimte verwelkomt mij met hippe, nikszeggende loungemuziek. Een discjockey (althans, dat neem ik aan, want hij staat achter een opklaptafeltje met daarop een mengpaneel) achter een opklaptafeltje staart geconcentreerd naar zijn mengpaneel, koptelefoon tussen kin en schouder geklemd. Hij draait continue aan dezelfde knop en beweegt zijn hoofd autistisch op en neer, maar ik hoor geen verschil in geluid. Ik loop onopvallend langs en zie dat de displays op beide cd-spelers NO DISC aangeven. Op het mengpaneel branden verder geen lampjes. De jongen draagt een geruite pantalon, een groen mouwloos shirt en heeft om beide polsen een oranje bandje. Een onnoemelijke hoeveelheid gel in zijn haar, waardoor het schuin omhoog staat. Hij stopt even met het draaien aan het knopje en kijkt mij aan. Ik heb nog altijd geen verandering kunnen waarnemen in het geluid. Het valt mij nu pas op dat hij een zonnebril draagt. Een blauwe. Hij grijnst - ik zou zeggen schaapachtig, maar schapen lachen niet. Hebben de reden daartoe ook niet. 'Hey, ken je die nieuwste Mash up van Chemical Williams en Ashlee Aids al? Die's vet man!' Ik vraag hem het te herhalen, want ik had de bandnaam niet goed verstaan. 'Chemical Williams en Ashlee Aids, hun nieuwste Mash up! Echt kicke man!' Hij grijnst nog altijd. Strak, wit gebit. Ik wil hem vragen of dat kronen zijn, zie er vanaf en vraag hem in plaats daarvan wie Chemical Williams en Ashlee Aids Mash up zijn. 'Nee man, Mash up! De nieuwste! Van Chemical Williams en Ashlee Aids!' Wat een Mash up is, vraag ik hem. 'Een mix van bestaande nummers, maar dan met uiteenlopende stijlen! Echt geniaal spul man!' 'Daar is toch niks nieuws aan, dat deden ze jaren geleden al?' 'Neey man, .. wacht ... Stel je voor, ... De Beatles en Eminem, gemixt! Is dat niet heftig!?' Ik vertel hem dat dat eerder infantiel klinkt. 'Janee man, dat moet je zo zien, omdat die mix-' Ik zeg 'laat maar,' en loop verder de ruimte in. De jongeman gaat hoofdschuddend verder met het draaien aan dezelfde knop. In tegenstelling tot de vorige ruimte is deze zaal louter gevuld met jonge mensen. Er wordt nauwelijks gepraat. Vrijwel iedereen is druk bezig met telefoneren of het intikken van tekstberichten, ook al staan de ontvangers waarschijnlijk aan de andere kant van de zaal. Een oudere dame, verdwaald of op zoek naar de juiste omgeving, loopt langs. Een wolk van parfumlucht achtervolgt haar en bezorgt mij een golf van misselijkheid. Ze draait zich om, aait mij zonder waarschuwing over de wang en kijkt alsof ze een zojuist een chow-chow aangehaald heeft. Ik veeg geschrokken met de rug van mijn hand over diezelfde wang. Ik besluit de tent te verlaten. Iemand klampt mij aan en vraagt mij of ik een vriend van Maroecha ben. Ik zeg diegene dat ik Medusa niet ken en zomaar naar binnen ben gelopen, want de voordeur stond open. Verwonderd antwoordt zij dat de persoon in kwestie Maroecha heet, maar ik ben al bij de voordeur. Buiten adem ik de koude lucht gulzig in. Een gehandicapte man in een rolstoel rijdt voorbij, kijkt mij vals aan - of misschien is dat een onderdeel van zijn handicap - en voegt mij iets toe. Ik meen het woordje neger te verstaan, maar dat kan ik mis hebben. Hij zal zijn redenen wel hebben. Ik loop de straat door, sla de hoek om, op zoek naar de eerstvolgende open voordeur.";s:4:"body";s:0:" 1082@http://dreadloki.com/pivot/ default 2004-12-22T11:44:00+02:00 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1080 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1080#comm .... dat men in Anguilla, Antigua, Bangladesh, Botswana, Brunei, Cyprus, Fiji, India, Jamaica, Japan, Kenia, Kiribati, Lesotho, Macau, Malawi, Montserrat, Namibië, Niue, Oeganda, Saint Kitts, Saint Vincent, Seychellen, Swaziland, Tuvalu en een handjevol andere plekken schijnbaar de linkerzijde van de weg opzoekt. Ikzelf persoonlijk, prefereer St Amandus, patroonheilige van de herbergiers. 1080@http://dreadloki.com/pivot/ default 2004-12-13T09:49:00+02:00 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1079 http://dreadloki.com/pivot/pivot/entry.php?id=1079#comm Van alle jaargetijden is de herfst verreweg de meest belabberde. Harde, snerpende koude kutwind en striemende regen. Met mijn vuist gebald richting de hemel vervloek ik alles daarboven wat ook maar enigszins als oorzaak aan te duiden valt voor deze erbarmelijke weersomstandigheden. Daarnaast ben ik verdwaald. En doornat, want mijn paraplu ligt thuis. Evenals mijn droge plunje. Dit is niet mijn stad, en mijn eindbestemming oogt troebel. Een bloemenstalletje staat nutteloos langs de kant van de weg. Ik besluit de uitbater, of anders de werknemer, de weg te vragen. De man - duidelijk van middelbare leeftijd - heeft van dichtbij een vage zweem van een uitbater om zich heen hangen. Als ik hem uiteindelijk confronteer met mijn dilemma, reageert hij zoals vele mensen van middelbare leeftijd die nutteloos een bloemenstal langs de kant van de weg uitbaten op een regenachtige dag terwijl er in de wijde omtrek geen klant te bekennen is zouden reageren ; niet direct. In plaats daarvan kijkt hij mij geringschattend aan - ook zo'n typerende karaktertrek - en begint doodgemoederd een shaggy te rollen. Nu ik zo bij hem in de buurt sta, wachtend op een antwoord dat mij wellicht een stapje dichter bij mijn eindbestemming kan brengen, valt het me op dat hij - behoudens het feit dat hij shag rookt - ook veel weg heeft van een shaggy. Daarbij ruikt hij naar shag. Typisch. Uiteindelijk bromt hij enkele onverstaanbare klanken tussen zijn samengeknepen lippen vandaan - het shaggy hangt inmiddels gerold en wel tussen zijn dunne lippen - welke niet te herleiden zijn voor mijn beperkte linguïstische vaardigheden. Anders gezegd : Ik versta er geen hout van. De man grijnst als een wolf, steekt zijn shaggy aan en plukt iets van zijn tong. In een andere beleveniswereld, een papieren bijvoorbeeld, zou ik hem bij de strot gegrepen hebben, het shaggy - brandend en wel - in zijn smoel gepropt hebben totdat die stinkende shaglucht zijn weg naar buiten zou vinden via zijn oren, en hem tenslotte proberen te verzuipen in de volgelopen goot. Een goot vol afvalwater van zijn eigen goedkope naar shag stinkende kut-chrysanten. Maar dat doe ik dus niet. Nee, ik denk in plaats daarvan even terug aan een avond waarbij ik fijntjes op amateurniveau deelgenoot gemaakt werd van het mechanisme achter de hedendaagse plastische chirurgie. Nieuwsgierig van aard als ik ben bleef ik uiteraard kijken. Ik zie weer glashelder voor me hoe men de opperhuid van het gezicht van een vrouw die minstens honderdzestig jaar oud is, losweekt door middel van een paar gerichte incisies, het vervolgens optillen om daaronder wat weefsel weg te kunnen knippen en de huid daarna weer straktrekken. Of gewoon je neus losknippen en daarna een soort schoenlepel eronder schuiven zodat men de handen even vrij heeft. Roze, rood, geel, allerlei kleuren herbergt de mens onder dat normaal zo fletse gezicht, blijkt wel weer. Geen zonnekanon dat daar tegen op kan. Het zette me wel aan het denken. Waarom pogen die oude, gelooide en doorleefde huid weer strak te trekken? Snij dan gewoon alles eraf, en plak er een nieuwe op. 'Die wil ik! Altijd al willen weten hoe ik er als een spleetoog uit zou zien!' Of, .. 'Heeft u ook celebrities in de aanbieding? De vitrine voorin ja?' Lieden die meer dan eens het woordje celebrity bezigen zou men moeten verzuipen in het afvalwater van naar shag stinkende bloemen. En dan in de goot, uiteraard. Ik kijk de bloemenstaluitbater aan alsof ik bedorven voedsel gegeten heb, althans, zo stel ik mij dat onbewust voor. Ik mompel een 'dank u wel,' en probeer de plassen te mijden terwijl ik de weg naar mijn eindbestemming weer probeer te hervinden. Een man achter een rollater passeert mij en daarna de bloemenstal. Ik ben er vrijwel zeker van dat hij de rollater voor de sier gebruikt. De papieren beleveniswereld waarin ik het ding onder hem vandaan zou schoppen lijkt verder weg dan ooit. Wie heeft er in godsnaam horrorfilms nodig als men 'live' plastische chirurgie op de televisie kan volgen? 1079@http://dreadloki.com/pivot/ default 2004-12-09T09:20:00+02:00